Τα σημάδια της Άνοιξης

 

Η Άνοιξη ήρθε, μα την καλωσόρισαν μόνο τα παιδιά.

Εκείνα ακολούθησαν τα σημάδια της και είδαν

τα αγριολούλουδα καθώς ξεπετάγονταν από τη γη,

να λιώνουν τα χιόνια του Χειμώνα,

και ένα κούκο να κάθεται στη γαζία της αυλής

περιμένοντας τα χελιδόνια.

Είδαν δυο πεταλούδες να έχουν στήσει χορό

πάνω σ' ένα τριαντάφυλλο μικρό

και τα μυρμήγκια να ανεβοκατεβαίνουν στη φωλιά

βγάζοντας έξω το χώμα το νωπό.

Είδαν μερικά άσπρα σύννεφα, 

να σπρώχνουν τα γκρίζα προς το βορρά

και το ήλιο να τα βάφει ροδοκόκκινα,

παίρνοντας χρώμα από την παλέτα του με μια πινελιά.

Είδαν τα αστέρια να λάμπουν στην αστροφεγγιά

και το φεγγάρι δίπλα τους να χαμογελά.

Ήταν τα σημάδια της Άνοιξης που ήρθε

μα τα κατάλαβαν  και την καλωσόρισαν μόνο τα παιδιά,

δίνοντάς της δυο γλυκά φιλιά.

Θα το βρείτε και στον παρακάτω σύνδεσμο μαζί με άλλα.

https://enakeimenomiaeikona.blogspot.com/2024/02/blog-post_44.html

Μαθήματα πτήσης

 Η ακακία στην αυλή είναι γεμάτη λευκά άνθη που κρέμονται σαν τσαμπιά από σταφύλια ανάμεσα στα φύλλα της. Σε κάθε φύσημα του αέρα μερικά πέταλα αποσπώνται, αιωρούνται για λίγο και καταλήγουν πάνω στο καταπράσινο γρασίδι χαρίζοντας του λευκές κηλίδες. Ένα σιγανό και μονότονο βουητό ακούγεται. Είναι οι αγριομέλισσες που λεηλατούν την γύρη από τα λευκά ανθάκια. 

Ανάμεσα στα κλαδιά διακρίνεται η φωλιά ενός ζευγαριού κοτσυφιών, μοιάζει με μπολ, πλεγμένη με κλαδάκια και φύλλα. Το αρσενικό κοτσύφι με κατάμαυρο πτέρωμα που γυαλίζει στον πρωινό ήλιο και πορτοκαλί ράμφος έχει αρχίσει ένα γλυκό κελάηδημα. Το θηλυκό με γκριζοκάστανο πτέρωμα και ράμφος στο ίδιο χρώμα μπαινοβγαίνει στη φωλιά. 

Σε λίγο τρία μικρά κεφαλάκια με γκριζωπά πούπουλα ξεπροβάλλουν από τη φωλιά. Το πρώτο  ένα τόσο δα πουλάκι, αφού τέντωσε τα μικρά φτερά του, έκανε ένα πέταγμα και βγήκε από τη φωλιά. Το ίδιο έκανε και το δεύτερο, ενώ το τρίτο ήταν αναποφάσιστο και παρέμεινε στη φωλιά. Ο αρσενικός κότσυφας ήρθε κοντά τους. Με σύντομα τιτιβίσματα τα παρότρυνε να τον ακολουθήσουν με μικρά πετάγματα από κλαδί σε κλαδί. Το τρίτο εξακολουθούσε να είναι αναποφάσιστο. 

Το θηλυκό κοτσύφι μπήκε στη φωλιά και με το κεφαλάκι της έσπρωξε έξω από τη φωλιά το τρίτο κοτσύφι. Εκείνο δειλά δειλά ακολούθησε τα άλλα δυο στα πρωινά μαθήματα πτήσης. 

Ανοιξιάτικο πρωινό

Το πρωινό αεράκι σκόρπισε το άρωμά της στο στενό λιθόστρωτο σοκάκι του Παρισιού. Οι νότες από το ακορντεόν του τυφλού πλανόδιου μουσικού ξεχύθηκαν ψηλά. Τα δέντρα ρίγησαν στο πέρασμά της  και οι λιγοστές δροσοσταλίδες της αυγής ήρθαν και κάθισαν σαν διαμαντάκια στο λουλουδάτο φόρεμά της. Το φουλάρι στο λαιμό της χόρευε ανέμελα σε κάθε λίκνισμα του κορμιού  της.

Bonjour madame    την καλημέρισε ο μουσικός και την ακολούθησε για λίγο παίζοντας.

Bonjour monsieur   τον καλημέρισε και εκείνη κάνοντας μια στροφή γύρω από τον εαυτό της καθώς σφυρίγματα θαυμασμού ακούγονταν από τα γύρω μικρομάγαζα.

Η Άνοιξη περνούσε από μπροστά τους.

Όταν οι πεταλούδες άργησαν να φανούν

(Αφιερωμένο σε μία φίλη που αγαπά τις πεταλούδες και στη μαμά της που την έφερε στον κόσμο στις 21 Μαρτίου)

Κάποτε σε ένα τόπο μακρινό ζούσε ένας   άνθρωπος, που είχε για φίλους του τον Χειμώνα, τον Βοριά και τον Χιονιά και δεν αγαπούσε καθόλου την Άνοιξη. 

Έτσι φυλάκισε όλες τις πεταλούδες, γιατί ήξερε πως αυτές  έδιναν το σύνθημα για τον ερχομό της.

Το ημερολόγιο έδειχνε 1η Μαρτίου, αλλά τα γκρίζα χρώματα του Χειμώνα δεν έλεγαν να φύγουν. Οι άνθρωποι αναρωτιόντουσαν:

-Γιατί δεν ήρθε ακόμη η Άνοιξη; Που είναι οι πεταλούδες που έρχονταν πρώτες και καλύτερες να ανακοινώσουν τον ερχομό της;

-Που είναι οι πεταλούδες, αναρωτιόντουσαν και τα μπουμπούκια των λουλουδιών πάνω στα κλαδιά, που σε κάθε άγγιγμά τους ανοίγαμε τα πέταλα μας και σκορπίζαμε το άρωμά μας;

Όμως εκείνες ήταν κλεισμένες σε ένα πελώριο κλουβί και γύρω τους επικρατούσε μαύρο σκοτάδι. Όσο και αν προσπαθούσαν δεν μπορούσαν να ανοίξουν το κλουβί και να πετάξουν μακριά.

Τα πουλιά μη βλέποντας  την φύση ανθισμένη παρέμεναν και κείνα κρυμμένα στις ζεστές φωλιές τους. Μια μέρα όμως έκαναν σύσκεψη και αποφάσισαν πως έπρεπε να ψάξουν για τις πεταλούδες, αλλά τα περισσότερα έβλεπαν τον Βοριά που φυσούσε δυνατά και δεν ήθελαν να πάνε πουθενά.

Μόνο ένα από αυτά αποφάσισε πως έπρεπε να πάει να ψάξει μόνο του για τις πεταλούδες.

Πετούσε για μέρες ολόκληρες. Ο Βοριάς δυσκόλευε το πέταγμά του. Δύο πτερουγισές έκανε μπροστά και μία πίσω και μόνο όταν εκείνος σταματούσε για λίγο να πει δυο κουβέντες  με τον Χιονιά, κατάφερνε να πετάξει πιο γρήγορα. Τον Χιονιά δεν τον φοβόταν, γιατί είχε πολλά πούπουλα και φτερά που το κρατούσαν ζεστό.

Μετά από είκοσι μέρες κατάφερε και βρήκε τις πεταλούδες. Άνοιξε τότε το κλουβί τους και τις ελευθέρωσε. 

Εκείνες πέταξαν χαρούμενες μαζί με το θαρραλέο πουλί και σε κάθε πέταγμά τους, άγγιζαν τα μπουμπούκια των λουλουδιών και εκείνα άνοιγαν και σκόρπιζαν το άρωμά τους. Τα πουλιά βγήκαν από τις φωλιές τους και τις υποδέχτηκαν με γλυκά τιτιβίσματα.

Στα  χωράφια  απλώθηκαν λουλουδισμένα χαλιά,  τα ζουζούνια τεντώθηκαν να ξεμουδιάσουν έξω από  τις φωλιές τους και οι άνθρωποι βγήκαν χαρούμενοι στους δρόμους και ζητωκραύγαζαν. Σκέφτηκαν να κάνουν και μια γιορτή.

Το ημερολόγιο έδειχνε 21 Μαρτίου και οι πεταλούδες επιτέλους ήρθαν και μαζί τους η Άνοιξη. 

Ελπίζω να σας άρεσε το παραμύθι μου.
Σας ευχαριστώ και για τα πολύ όμορφα σχόλια που μου γράφετε όταν επισκέπτεστε το blog μου.

Να είστε όλοι καλά.

Φιλάκια!
Υ.Γ. Φίλοι μου ανάμεσα στα πολύ συγκινητικά σχόλιά σας, διάβασα και ένα μήνυμα από την καλή μου φίλη Έφη που έγραψε πως το παραμύθι την συγκίνησε, γιατί τις ημερομηνίες που αναφέρω 1η και 21η Μαρτίου έχει αντίστοιχα γιορτή  και γενέθλια η κόρη της. Μου ζήτησε λοιπόν να της αφιερώσω το μικρό αυτό παραμύθι μου. Της το αφιερώνω  με όλη μου την αγάπη.