Φθινοπώριασε στην καρδιά μου

 Φέτος ήρθε ένα Φθινόπωρο

μέσα από την αχλή 

μιας θολής πραγματικότητας,

χωρίς εκείνη τη γλύκα που αφήνει 

το γλυκό σταφύλι,

χωρίς μυρωδιά από μούστο

και σιρόπι πετιμέζι,

χωρίς ροδοκόκκινους ουρανούς

και παιχνιδιάρικα σύννεφα.

Κοιτάζω από το παράθυρο

και μελαγχολώ.

Βλέπω τα φύλλα να πέφτουν 

σαν έκπτωτοι άγγελοι

αφήνοντας γυμνά 

τα κλαδιά των δέντρων

να μαστιγώνουν τα όνειρά μου.

Ε.Φ.

Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο δρώμενο της Αριστέας  "Ένα ποίημα για το Φθινόπωρο".

Να είστε καλά!

Φιλιά!

Νάρκισσος

Ο Νάρκισσος είναι άραγε ένα όμορφο λουλούδι 

δημιούργημα των Ολύμπιων θεών, 

που η βαριά ευωδιά του σε ναρκώνει και

σε μαγεύει σαν  αλλοτινή Κίρκη;

Ή ένας όμορφος νέος που εγκλωβίστηκε

στην ψευδαίσθηση και την αυταπάτη,

μακριά από την πραγματικότητα

και καθηλώθηκε στη σπηλιά των αισθήσεων

σαν άλλος δεσμώτης;

Ίσως και τα δύο.

Ίσως είναι αυτός που αγνόησε την νύμφη Ηχώ

που τον καλούσε,

αυτός που δεν έδωσε σημασία στο χρησμό του Τειρεσία,

παρά έμεινε να κοιτάζει το είδωλό του 

στα ακύμαντα νερά μιας λίμνης.

Τώρα μόνο η Ηχώ απόμεινε να αντιλαλεί, 

τ' όνομά του ανάμεσα στους βράχους και

τον θυμίζουν και τα λίγα λουλούδια στην όχθη της λίμνης

που καθρεφτίζουν τα κεφαλάκια τους στα νερά της.

Narcissus-Caravaggio (1594-96)...

Γράφτηκε μετά από πρόσκληση της αλατοπαρέας

Τα σημάδια της Άνοιξης

 

Η Άνοιξη ήρθε, μα την καλωσόρισαν μόνο τα παιδιά.

Εκείνα ακολούθησαν τα σημάδια της και είδαν

τα αγριολούλουδα καθώς ξεπετάγονταν από τη γη,

να λιώνουν τα χιόνια του Χειμώνα,

και ένα κούκο να κάθεται στη γαζία της αυλής

περιμένοντας τα χελιδόνια.

Είδαν δυο πεταλούδες να έχουν στήσει χορό

πάνω σ' ένα τριαντάφυλλο μικρό

και τα μυρμήγκια να ανεβοκατεβαίνουν στη φωλιά

βγάζοντας έξω το χώμα το νωπό.

Είδαν μερικά άσπρα σύννεφα, 

να σπρώχνουν τα γκρίζα προς το βορρά

και το ήλιο να τα βάφει ροδοκόκκινα,

παίρνοντας χρώμα από την παλέτα του με μια πινελιά.

Είδαν τα αστέρια να λάμπουν στην αστροφεγγιά

και το φεγγάρι δίπλα τους να χαμογελά.

Ήταν τα σημάδια της Άνοιξης που ήρθε

μα τα κατάλαβαν  και την καλωσόρισαν μόνο τα παιδιά,

δίνοντάς της δυο γλυκά φιλιά.

Θα το βρείτε και στον παρακάτω σύνδεσμο μαζί με άλλα.

https://enakeimenomiaeikona.blogspot.com/2024/02/blog-post_44.html

Ο ζωγράφος

 Ώρες τώρα καθόταν στο εργαστήρι του

και κοίταζε με βλέμμα απλανές τον άσπρο καμβά.

Απότομα σηκώνεται και βάζει μουσική στη διαπασών.

Ο ήχος των κρουστών εισβάλει στον χώρο.

Η λαχτάρα του να αποτυπώσει τον πόνο του είναι έντονη.

Βουτάει τα χέρια του στο μαύρο χρώμα

και με βίαιες κινήσεις το απλώνει πάνω στον καμβά.

Ύστερα παίρνει  ένα κόκκινο της πορφύρας

και το χύνει καταμεσής, σαν λάβα  που ξεπετιέται από ηφαίστειο.

Τα δυο χρώματα παλεύουν ανάμεσα στα δάχτυλά του ποιο θα επικρατήσει.

Ποιο θα αποτυπώσει καλύτερα την απώλεια Εκείνης.

Ποιο θα αποτυπώσει καλύτερα τον θάνατο αλλά και το πάθος.

Βρίσκεται σε έκσταση, την κατηγορεί που δόθηκε στον θάνατο,

και τον άφησε μόνο.

Η μουσική αλλάζει, το βιολί που ακούγεται τον ηρεμεί.

Σαν όνειρο έρχεται η μορφή της μπροστά του.

Τώρα βάζει και άλλα χρώματα  στα χέρια του και

πλάθει την μορφή της σαν οπτασία, αέρινη,

ενώ δάκρυα κυλούν στο πρόσωπό  του. Δάκρυα λυτρωτικά.

Ένα φλάουτο μπαίνει στο ρυθμό της μουσικής

και εκείνος βουτάει τα δάχτυλά του σε ένα απαλό μοβ

και ζωγραφίζει μία ντελικάτη βιολέτα στο μέρος της καρδιάς,

της καρδιάς που σταμάτησε πρόωρα να κτυπά.

Χύνει λίγο από το άρωμά της τριγύρω

και κάνει σπονδή στον έρωτα και στην αγάπη.

Αυτό το ποίημα το είχα γράψει παλιότερα για το "παιχνίδι των 5 λέξεων"

(οι εικόνες είναι από το διαδίκτυο). 

Το μονοπάτι της ζωής

Δυο παιδιά, άγουροι ανθοί,

στέκονται στο μονοπάτι της ζωής μπροστά.

Με ελπίδας χρώματα τους το στόλισε η αυγή,

με φως το έλουσε ο ήλιος.

Άραγε με τι χρώματα θα το βάψουν

εκείνα στην πορεία;

Αχ ας συνεχίσουν ρόδινα όπως στα παραμύθια

και οι κακές οι μάγισσες να μην τα συναντήσουν.

Οι στίχοι αυτοί γράφτηκαν με αφορμή τη ζωγραφιά και ένα παιχνίδι που ξεκίνησε εδώ:  https://www.facebook.com/photo?fbid=10228032654355113&set=a.10201219933733855

25 λέξεις #15

 Η εικόνα εμπνέει 

Ντύθηκε με πορφυρά πέπλα η ζωή

και μας πλάνεψε.

Κανείς δεν μας προειδοποίησε

για τις αποχρώσεις του μαύρου 

που θα ακολουθούσαν.

Αυτή ήταν η συμμετοχή μου  στο ωραίο δρώμενο της Μαρίας #25 λέξεις 

που παρουσιάζει στο blog της Το κείμενο. 

Εκεί μπορείτε να διαβάσετε δεκατρία υπέροχα ολιγόλεκτα.

Ευχαριστώ όλους όσους τίμησαν τη δική μου συμμετοχή  με την ψήφο τους. 

Παγκόσμια Ημέρα Αγκαλιάς

Να θυμάσαι

Όταν σφίγγει ο πόνος την καρδιά,

Όταν βουρκώνουν τα μάτια,

Όταν νιώθεις να κλείνουν οι δρόμοι,

Όταν σου κλέβουν τα όνειρα,

Όταν σου κόβουν τα φτερά,

Όταν συννεφιάζει ο λογισμός,

Τότε μια αγκαλιά αρκεί

να γίνει και πάλι ο κόσμος δικός σου.

Παγκόσμια ημέρα αγκαλιάς σήμερα.

Έγραψα αυτό το μικρό ποίημα κατόπιν προτροπής της αλατοπαρέας.

Μπορείτε εδώ να διαβάσετε και άλλα ποιήματα  με το ίδιο θέμα.

Για τον πατέρα μου

 

Έλα πατέρα, άκου το αηδόνι κελαηδάει,

πάνω στον πλάτανο της αυλής μας.

Το γυάλινο κανάτι με το δροσερό νερό

από την λιθόχτιστη  βρύση  μας σε περιμένει.

Κλείσε τα φτερά αγγέλου που φοράς

και κάθισε κοντά μου.

Πες μου πάλι παραμύθια με θεούς και ημίθεους.

Πες μου για ήρωες που παλεύουν με άγρια θηρία.

Κάτσε κοντά μου ως το βράδυ

να μου δείξεις και πάλι την Μικρή Άρκτο.

Να ξαναθυμηθώ  τους δρόμους που μου χάραζες.

Αυτούς τους δρόμους προσπάθησα να τους διαβώ,

όπως εσύ με σημαία το δίκιο και την ανθρωπιά.

Ακόμα προσπαθώ και σε σκέφτομαι.

Σήμερα 20 Ιουνίου είναι η γιορτή του πατέρα.

 Το ποίημα γράφτηκε για την γιορτή του πατέρα

 και την πρόσκληση της "αλατοπαρέας".

Αν θέλετε  μπείτε εδώ και να διαβάσετε και άλλα

ποιήματα.

Χρόνια πολλά στους μπαμπάδες σας

και εμείς που δεν τους έχουμε μαζί μας να είμαστε καλά

να τους θυμόμαστε με αγάπη.

Με ένα ποδήλατο

 

(έργο της Carolee Clark)

Με ένα ποδήλατο κάποτε  κόντρα στον άνεμο

ρουφούσα την ζωή.

Με ξέμπλεκα μαλλιά να ανεμίζουν σαν τα στάχυα,

μάζευα  Ανατολές.

Μαζί  του  στα πρώτα ραντεβού, στα κλεφτά φιλιά

σε  έρωτες κεραυνοβόλους, σε  χτυποκάρδια τρελά.

Με  ορθοπεταλιές  με έμαθε να  ξεπερνώ

της  ζωής τις ανηφόρες

και τώρα να αναπολώ  μόνο  αναμνήσεις  γλυκές .

Ε.Φ.

Σήμερα 3 Ιουνίου είναι παγκόσμια ημέρα ποδήλατου.

υ.γ. Το ποίημα προέκυψε από μία συγγραφική πρόσκληση στην "Αλατοπαρέα" .

Μπορείτε να δείτε και άλλα ποιήματα εδώ.

Ημέρα της Γης 2020

Το παράπονο της Γης

Άνθρωπε κοίτα τον ουρανό

ανάμεσα σε όλα τα φωτεινά αστέρια σε μένα εδόθη

η Εντολή  για να σου χαρίσω τον παράδεισο.

Στολίστηκα με πανύψηλα δασωμένα βουνά

και καταπράσινες κοιλάδες για να σου προσφέρουν  

ανέμελες στιγμές.

Πολύχρωμα λουλούδια δίνουν χρώμα στη ζωή σου

Γλυκόλαλα πουλιά γλυκαίνουν τις ημέρες σου

Ποτάμια με γάργαρα νερά δροσίζουν το κορμί σου

και θάλασσες σε χαϊδεύουν με το κύμα τους.

Παρακάλεσα τον Ήλιο να σου χαρίζει φως, τον αέρα

να σε δροσίζει και το φεγγάρι να φέγγει τα σκοτάδια σου.

Όλα τα άσχημα τα έκρυψα καλά  για να μην τα βρεις

και χάσεις την ευλογία.

Όμως κάποια μάγισσα κακιά θόλωσε το μυαλό σου

και άρχισες να σκάβεις τα σωθικά μου

και βρήκες όλα τα άσκημα που είχα κρυμμένα.

Και έβγαλες τον χρυσό, τα διαμάντια και τα ασήμια

που σου έμαθαν την απληστία.

Και έβγαλες το κατράμι που σου μαύρισε τη ζωή.

Και έβγαλες ατσάλι και έφτιαξες κανόνια.

Και έβγαλες σίδηρο και έφτιαξες κάγκελα.

Και έβγαλες δηλητηριώδη αέρια που σου κόβουν την

αναπνοή.

Και έφτιαξες χημικά που σκορπίζουν θάνατο...

Γιατί; Γιατί;