Για γέλια και για κλάματα

Με το άνοιγμα του φακέλου η Ευτέρπη ένιωσε μια σκοτοδίνη. Ούτε που κατάλαβε πως πήρε το ασανσέρ και ανέβηκε στο δυαράκι της.

-Αναστάσηηη, έβαλε τις φωνές όταν μπήκε στο διαμέρισμα πριν σωριαστεί στον καναπέ. Του Αναστάση του κόπηκαν τα πόδια σαν είδε την Ευτέρπη έξαλλη.

-Ό,τι και να σου είπαν, είναι ψέματα...  Της τα πρόλαβε η κουτσομπόλα η Φρόσω , σκέφτηκε. Τον είχε δει τις προάλλες  αγκαλιά    με την κυρά-Μαρία, όταν την παρηγορούσε για το ατύχημα του άντρα της. 

-Τι ψέματα μου λες χριστιανέ μου, δες και μόνος σου. 400 ευρώ ήρθε το φως. Κοίτα χρονιάρα μέρα δώρο που μας έστειλε η ΔΕΗ.

-Μήπως λέει 40 ευρώ, για να δω, είπε ελαφρώς ανακουφισμένος ο Αναστάσης, αλλά μόλις είδε τον λογαριασμό σωριάστηκε στην άλλη άκρη του καναπέ.

-Και τώρα  πως θα το πληρώσουμε με 500 ευρώ σύνταξη που παίρνουμε;

-Μην στεναχωριέσαι, λάθος θα είναι, της είπε μόλις συνήλθε  ο Αναστάσης, αύριο θα πάω στη ΔΕΗ να ρωτήσω.

Σαν να ησύχασε κάπως η Ευτέρπη, αμέσως όμως έβαλε πάλι τις φωνές.

-Και για να έχουμε καλό ρώτημα, τι ήταν αυτό που είπες προηγουμένως ότι δήθεν μου είπαν ψέματα; Τι έκανες πάλι ρε σαρδανάπαλε;

-Αμάν φωτιές που μου άναψε η ΔΕΗ. Ποιος αντέχει τώρα την κρεβατομουρμούρα της Ευτέρπης. 

Αυτή ήταν η δεύτερη συμμετοχή μου στο δρώμενο "Σε 200 Λέξεις" που διοργάνωσε η Μαρία Νικολάου στο blog της to keimeno.

Ευθυμογράφημα θα το έλεγα...

Το κείμενό μας έπρεπε να περιέχει τις λέξεις φως, δώρο, άνοιγμα. Μαρία μου σ' ευχαριστώ πολύ για την φιλοξενία.

Σας ευχαριστώ που επισκέπτεστε το blog μου και αφήνετε το σχόλιό σας.

Να είστε όλοι καλά

Φιλάκια πολλά!

Η ζωή ένας δρόμος

Πάλι το μυαλό μου έμεινε ξάγρυπνο απόψε και άρχισε να αλητεύει σε γνώριμους δρόμους. Βάδισε στο δρόμο του πρώτου φιλιού που ήταν γλυκό σαν πετιμέζι, προχώρησε στο δρόμο που μας πρωτοβρήκε το φως της αυγής αγκαλιά στην αγαπημένη μας αμμουδιά  μα και στο δρόμο του “για πάντα μαζί”.

Αυτός ο δρόμος ήταν ο πιο μακρύς. Είχε μια μυρωδιά από αγιόκλημα, ήταν γεμάτος έρωτα, αγάπη, χαρές, επιτυχίες, βαθιά συναισθήματα, δώρα ανεκτίμητα που φώλιαζαν στην ψυχή μας και την έκαναν να φτερουγίζει.

Μερικές φορές όμως περνούσε μέσα από δυσκολίες και στενοχώριες, συναντήσαμε Κύκλωπες και Λαιστρυγόνες, μα πάντα βγαίναμε νικητές. Μόνο λίγα φτερά χάναμε κάθε φορά που ψάχναμε να βρούμε ένα άνοιγμα ανάμεσα στις συμπληγάδες πέτρες.

Το μυαλό σταμάτησε εκεί για απόψε. Δεν θέλει να προχωρήσει άλλο. Κοιτάζει τις συμπληγάδες πέτρες και περιμένει το περιστέρι σου να βγει από την άλλη πλευρά.

Μάταια περιμένει. Ο δρόμος του " για πάντα μαζί" έκλεισε. Έγινε κατολίσθηση μετά από απανωτές μπόρες, καταιγίδες και θυελλώδεις ανέμους.

Το παραπάνω μικροδιήγημα το αφιερώνω στον αγαπημένο μου σύζυγο Κωνσταντίνο που δυστυχώς δεν είναι πια κοντά μου. Η μικρογραφία μιας ζωής. Η παρακάτω φωτογραφία μας, δείχνει πως ξεκίνησε αυτός ο δρόμος. Είκοσι χρονών παιδιά, ανέμελα και πολύ ερωτευμένα στην παραλία του Καϊάφα στην Ηλεία. Σήμερα θα γιορτάζαμε μαζί, τώρα σιωπή...

 δρώμ

Επίσης αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο δρώμενο "Σε 200 Λέξεις" που διοργάνωσε άψογα η Μαρία Νικολάου στο blog της ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ.

Το κείμενό μας έπρεπε να περιέχει τις λέξεις φως, δώρο, άνοιγμα. Μαρία μου σ' ευχαριστώ πολύ για την φιλοξενία. Ευχαριστώ πολύ και όσους με τίμησαν με την βαθμολογία τους.

Να είστε όλοι καλά!

Φιλάκια πολλά!

Καλωσόρισες Μάρτη

 «Καλώς σας βρήκα!

Είμαι ο Μάρτιος και δεν σας κρύβω ότι φέτος ήρθα λίγο μουδιασμένος με όλα αυτά που συμβαίνουν. Εγώ πάντως έχω όλη την καλή διάθεση να κάνω το καθήκον μου που είναι να ξυπνήσω την φύση, να ζεστάνω την ατμόσφαιρα για να ανθίσουν σιγά σιγά τα λουλούδια, να ζωντανέψω τα ζωάκια που είχαν πέσει σε χειμερία νάρκη και τόσο άλλα. 

Όμως οι καιροί είναι δύσκολοι,  γι’ αυτό θα ήθελα να σας συμβουλέψω και να σας επιστήσω την προσοχή για κάποια πράγματα.

Εγώ θα προσέχω τα λουλούδια μου μην κακοπάθουν από τον χιονιά, αλλά και εσείς πρέπει να προσέχετε τα δικά σας "λουλούδια"  και "βλαστάρια" γιατί εκεί έξω παραμονεύουν άγριες μέλισσες.

Θα προστατέψω τα ζωάκια που θα ξυπνήσουν από τη χειμερία νάρκη, αλλά και εσείς πρέπει να προστατεύετε τους αθώους "αμνούς" σας από τους κακούς "λύκους" που παραμονεύουν σε κάθε απόμερο σοκάκι.

Θα μεγαλώσω τις ημέρες σας, θα τους δώσω περισσότερο φως, όμως εσείς θα πρέπει να προσέχετε τα σκοτάδια που κυβερνούν τις ψυχές των κακών ανθρώπων.

Κάπου κάπου θα ρίχνω δάκρυα βροχής για να δροσίζω τη γη, αλλά σε σας θα ευχηθώ να μην δω τα μάτια σας ποτέ δακρυσμένα και αν ποτέ δακρύσουν να είναι δάκρυα χαράς.

Όταν περνά η μπόρα θα βγάζω το ουράνιο τόξο με όλα του τα χρώματα  για να χρωματίσετε όπως θέλετε εσείς τη ζωή σας και τα όνειρά σας.

Εύχομαι να περάσετε όμορφα κατά την διάρκεια των ημερών μου».

Το είχα γράψει το 2021 για την αλατοπαρέα. Το είχα ξεχάσει και μου το θύμισε το f/b

https://alatoparea.blogspot.com/2021/03/blog-post.html?fbclid=IwAR2Ftn3yp5--FrxKqVk3FNmMJITAdHwqhlDdEevFxvOG3-u50Gp7ZlxIepo

Μια γλυκιά ανάμνηση

-Ναι, εσύ είσαι Νικόλ μου; Τι κάνω; Να εδώ, ετοιμάζω βαλίτσες για Βενετία, για το καρναβάλι. Ε, ναι τον κατάφερα τον Αντουάν και τώρα έχει πάει να βγάλει τα εισιτήρια. Τι είμεθα  τίποτε μπασκλασαρία να μείνουμε εδώ και να δούμε πάλι τα ίδια και τα ίδια. Εγώ θέλω να γονδολάρω στα κανάλια της  Βενετίας να νιώσω το μυστήριο που πλανάται σ’ αυτή την πόλη. Τι, τζάμπα  αγόρασα  μάσκα με  κρύσταλλα Swarovski, ε, ναι κρυσταλλάκια σ’ όλη την επιφάνειά της, τι είμεθα πτωχοί για να τσιγκουνευτώ;  Oh mon dieu και εσείς Βενετία θα πάτε; Σε κλείνω τώρα ήρθε ο Αντουάν μου.  Ορεβουάρ!

-Κατερινάκι μου, που είσαι;

- Κάθριν, Αντουάν, Κάθριν  πόσες φορές θα στο πω;

-Και εγώ σου έχω πει  να μην με φωνάζεις Αντουάν, αυτό το «ντου» μου κάθεται στο στομάχι και σταμάτα πια αυτές τις γαλλικούρες. Άλλαξε κάτι επειδή μετακομίσαμε στην Εκάλη;

-Τα έβγαλες τα εισιτήρια;

-Ναι τα έβγαλα!  Έλα εδώ όμως και κάθισε δίπλα μου στον καναπέ. Τόσα χρόνια που είμαστε παντρεμένοι σου χάλασα  ποτέ χατίρι. Απλώς φέτος ήθελα να γιορτάσουμε την επέτειο της γνωριμίας μας στο ίδιο μέρος, εκεί που σε πρωτοείδα. Ήθελα να σου κάνω έκπληξη.

-Αλήθεια;

-Την θυμάμαι εκείνη την βραδιά σαν να είναι τώρα.  Ήταν η πρώτη Κυριακή της Αποκριάς. Οι φίλοι μου με είχαν παρασύρει στο δημοτικό θέατρο της Πάτρας να γιορτάσουμε τα «μπουρμπούλια». Εκείνοι είχαν τις ντάμες τους και ξεχύθηκαν αμέσως στο χορό. Εγώ έμεινα όρθιος σε μια γωνιά με ένα ποτό στο χέρι να παρακολουθώ όλους αυτούς που λικνίζονταν στο ρυθμό της μουσικής. Το ξεφάντωμα των άλλων δεν με ενδιέφερε,  βαριόμουν αφάνταστα μέχρι τη στιγμή που πέρασες από μπροστά μου. Ντυμένη με το μαύρο ντόμινο άφηνες ένα απαλό άρωμα στο διάβα σου. Από εκείνη τη στιγμή προσπάθησα να σε πλησιάσω. Είχα καταλάβει πως με είχες προσέξει, αλλά λες και το έκανες επίτηδες  χόρευες συνέχεια μ’ άλλους. Ώσπου εκεί γύρω στα μεσάνυχτα με πλησίασες και από εκείνη τη στιγμή δεν σταματήσαμε να χορεύουμε μέχρι το ξημέρωμα. Αν και δεν είχα δει το πρόσωπό σου, που το έκρυβε με επιμέλεια η μαύρη μάσκα, ήξερα πως θα έπαιζες σημαντικό  ρόλο στη ζωή μου. Με είχε ζαλίσει το άρωμά σου, η βελούδινη φωνή σου και το χυτό κορμί σου.  Σου ζητούσα να μου αποκαλύψεις το πρόσωπό σου, αλλά εσύ  με βασάνισες μέχρι το ξημέρωμα που φύγαμε από το θέατρο και βγήκαμε στην πλατεία. Εκεί μπροστά στο σιντριβάνι με τα λιοντάρια έβγαλες την μάσκα και τότε είδα  τα πιο σπινθηροβόλα μάτια του κόσμου, που με αιχμαλώτισαν για πάντα.

-Αχ Αντου… Αντώνη μου πόσο σ’ αγαπώ. Και εγώ από την πρώτη στιγμή που σε είδα σ’ ερωτεύτηκα. Όταν αρχίσαμε να χορεύουμε το πρώτο τάνγκο,  πρέπει να ομολογήσω ήσουν  καταπληκτικός χορευτής, δεν ήθελα να φύγω από την αγκαλιά σου… Κοίτα λέω να ακυρώσεις τα εισιτήρια για την Βενετία, μπορούμε να πάμε κάποια άλλη φορά. Ας πάμε στην Πάτρα να ξαναζήσουμε το ειδύλλιο   μας να θυμηθούμε πάλι τα πρώτα χτυποκάρδια μας και τα νιάτα μας. Πρόσεξε όμως θα μεταμφιεστώ. Να δω αν θα με αναγνωρίσεις.

-Αμφιβάλλεις;

Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο δρώμενο "Μια εικόνα, έξι λέξεις" της Μαίρης από το  blog Γήινη ματιά.

Μαίρη μου σ' ευχαριστώ πολύ, όπως επίσης ευχαριστώ και αυτούς που ψήφισαν την συμμετοχή μου.