Κυριακή, 31 Δεκεμβρίου 2017

Καλή χρονιά

Αγαπημένοι φίλες και φίλοι τούτου του blog,  σε σας που με συντροφεύετε 

και περνάτε και από τούτη τη γωνιά, εύχομαι το 2018 να είναι μια χρονιά χαρούμενη, 

δημιουργική, με όνειρα που θα πραγματοποιηθούν 

και γεμάτη όμορφες και ξεχωριστές στιγμές.

Να φέρει στη  ζωή σας ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον 

και η φλόγα της αγάπης να ζεσταίνει την 

καρδιά σας. 


Η βασιλόπιτα μου

Καλή χρονιά!
Φιλάκια πολλά!

Δευτέρα, 25 Δεκεμβρίου 2017

Τρίτη, 12 Δεκεμβρίου 2017

Secret Santa 2017

Ο Άγιος Βασίλης μου για φέτος έχει  ως σήμα κατατεθέν τα πον πον,
τα οποία τα βάζει  παντού. Τι ...από το σκουφάκι του χιονάνθρωπου θα έλειπαν.
Πως θα ήταν τόσο όμορφος!!!
 

Ακόμα καταπιάνεται με το πλέξιμο, το decoupage, τη ζωγραφική, την ποίηση, τα διηγήματα,
τη διαφήμιση, τις φιλανθρωπίες και ένα σωρό άλλα πράγματα.
Εδώ δείτε τι όμορφα πραγματάκια μου έπλεξε: ένα αγγελάκι πανέμορφο, λουλουδάκι
και κόκκινα παγοπέδιλα γιατί τα πράσινα που μου είχε στείλει κάποια άλλη φορά τα χάλασα
από τις πολλές παγοδρομίες που κάνω...αμέ τι νομίζατε;
Όλα αυτά θα στολίσουν το χριστουγεννιάτικο δέντρο, όταν το φτιάξω.
Κάποιος να μου το κατεβάσει από το πατάρι;



 Όπως καταλάβατε ο Άγιος Βασίλης μου είναι η αγαπημένη φίλη 
για όλους εδώ στη μπλογγογειτονιά η  Ρούλα το γλυκό μας Σμαράγδι.!!!
Ρούλα μου σε ευχαριστώ πολύ για τα δώρα σου είναι πολύ γουστόζικα
και τώρα που γράφω τούτη την ανάρτηση γεύομαι και τον γλυκό πειρασμό 
που μου έστειλε (βλ. σοκολάτα).
To Secret Santa Swap 2017 το διοργάνωσε όπως κάθε χρόνο η Μαριλένα
με μεγάλη επιτυχία. Μαριλένα μου σε ευχαριστώ για αυτή τη χαρά που μου δίνεις.



Καλές γιορτές να έχουμε!
Φιλάκια!

Παρασκευή, 1 Δεκεμβρίου 2017

Η φθαρμένη βαλίτσα

Η φωτογραφία είναι από το internet 


Η Κατερίνα χάιδεψε τρυφερά την φθαρμένη βαλίτσα που βρήκε καθώς τακτοποιούσε τη σοφίτα και τα ανεκπλήρωτα όνειρά της  ήρθαν σαν φουρτουνιασμένη θάλασσα στο μυαλό της.  Θυμάται σαν  χθες τα γεγονότα  που χάραξαν το σενάριο της ζωής της  πενήντα χρόνια πριν.
Μόλις είχε τελειώσει το γυμνάσιο και ετοιμαζόταν να δώσει εξετάσεις για το πανεπιστήμιο, ήθελε πολύ να γίνει δικηγόρος. Την πρόλαβε όμως το προξενιό.  Με συνοπτικές διαδικασίες την πάντρεψαν  με τον Στέλιο έναν άντρα δεκαπέντε χρόνια μεγαλύτερό της που είχε έρθει στην Ελλάδα για να παντρευτεί «κορίτσι από τον τόπο του», όπως έλεγε.  Μετανάστης και αυτός από δεκαεφτά χρονών παιδάκι στην Αμερική, δούλευε στα εστιατόρια του θείου του που μετά από χρόνια έγιναν δικά του και που πέρα από  δουλειά δεν ήξερε τίποτε άλλο.
Τα παρακάλια της Κατερίνας να μην δεχτούν το προξενιό, αλλά να την αφήσουν να σπουδάσει δεν εισακούστηκαν ούτε από τον πατέρα της ούτε από τους τέσσερις αδελφούς της που θεώρησαν τούτο τον γάμο μοναδική ευκαιρία. Μόνο η μάνα κρυφόκλαιγε τα βράδια που θα έχανε τη μοναχοκόρη της. «Ποιος άλλος θα την έπαιρνε χωρίς προίκα» της έλεγαν και ενδόμυχα σκέφτονταν ας την «κουκουλώσουμε» τώρα που είναι νωρίς μην πάει και παραστρατήσει, γιατί είχαν δει τους νεαρούς που την τριγύριζαν. Ίσως ο Γιώργος ο πρωτοετής της Νομικής, σκεφτόταν η ίδια που εκείνο το καλοκαίρι της είχε εξομολογηθεί τον έρωτά του και σαν προίκα θα είχε τις σπουδές της.
 Η φτώχια τους βέβαια δεν είχε προηγούμενο. Έμεναν σε ένα σπίτι, τι σπίτι δηλαδή μια πλινθόκτιστη καλύβα ήταν, χωρίς δωμάτια, με μόνα έπιπλα τα κρεβάτια τους και ένα ξεχαρβαλωμένο τραπέζι. Σε μια γωνιά  η μάνα  είχε φτιάξει κουζίνα με τα τεντζερέδια να κρέμονται στον τοίχο και ένα  τζάκι που όταν το άναβαν για να  ζεσταθούν έτσουζαν τα μάτια τους από τον καπνό.
Έτσι τον Ιανουάριο του 1964  βρέθηκε μόνη  στο αεροδρόμιο της Ν. Υόρκης  να περιμένει τον Στέλιο να την παραλάβει. Εκείνος είχε φύγει αμέσως μετά το γάμο, ενώ εκείνη παρέμεινε μέχρι να βγει το διαβατήριο της. Στα χέρια της κρατούσε τούτη τη φθαρμένη βαλίτσα με λίγα φορέματα μέσα που τα είχε αγοράσει με τα δολάρια που άφησε ο Στέλιος,  ξοδεύοντας όσο το δυνατόν πιο λίγα αφήνοντας τα υπόλοιπα στη μάνα για να περάσουν τον χειμώνα. Στο άλλο χέρι κρατούσε ένα δέμα με  δύο μαξιλαροθήκες γεμάτες χυλοπίτες η μία και  τραχανά  η άλλη, «μην πας  με άδεια χέρια» είχε πει η μάνα και κείνη ντρεπόταν και ήθελε να το πετάξει.
Ο αποχαιρετισμός έγινε με μερικές αφιερώσεις στο τοπικό ραδιόφωνο  με τα σουξέ της εποχής. Στην πολυαγαπημένη μας κόρη που φεύγει για τα ξένα αφιερώνουμε με  αγάπη «τα τραίνα που φύγαν αγάπες μου πήρανε»,  ή στην αγαπημένη μας αδελφή αφιερώνουμε «το πλοίο θα σαλπάρει για λιμάνια ξένα».

Άνοιξε την βαλίτσα. Μέσα βρήκε διπλωμένες τις δύο μαξιλαροθήκες και ένα τεύχος του «Ρομάντζο» με την φωτογραφία της Ζωής Λάσκαρη στο εξώφυλλο να της εύχεται «Ευτυχισμένο το 1964». Το είχε αγοράσει στο αεροδρόμιο της Αθήνας λίγο πριν μπει στο αεροπλάνο και το κράτησε για να της θυμίζει το ρομάντζο που δεν έζησε.

η  φωτογραφία είναι από το internet 

Με αυτή την ιστορία πήρα μέρος στο "Παίζοντας με τις λέξεις"  που διοργανώνει άψογα το blog https://mytripssonblog.blogspot.gr/2017/11/b-12.html της Μαρίας.
Οι λέξεις που έπρεπε να χρησιμοποιήσουμε οπωσδήποτε ήταν : καλύβα, τζάκι, θάλασσα, σενάριο και μετανάστης.
Μαρία μου σε ευχαριστώ πολύ για την φιλοξενία και επίσης ευχαριστώ όσους επέλεξαν την δική μου ιστορία κατά την βαθμολογία.

Να είστε όλοι καλά.
Φιλάκια!