Πέμπτη, 14 Ιουνίου 2018

Ντελικάτη ομορφιά!

-Αμάν εσείς οι παπαράτσι δεν με αφήνετε σε χλωρό κλαρί
και σε ανθισμένο λουλούδι.
-Με παρεξηγήσατε δεν είμαι παπαράτσι,  αλλά να το έχω αποθημένο
να φωτογραφήσω μία πεταλούδα. Μπορώ;



-Άντε επειδή σας συμπάθησα, θα σας κάνω το χατίρι. Αυτή η πόζα είναι καλή;
-Ω ναι!


-Μια στιγμή να ρουφήξω λίγο νέκταρ και συνεχίζουμε...
-Θα μου κάνετε την χάρη να ανοίξετε πιο πολύ τα φτερά σας, είναι τόσο όμορφα!
Έτσι μπράβο!


-Τελειώνετε γιατί κουράστηκα από τις πολλές πόζες.
-Μια τελευταία, αυτή που θα αναδείξει την σιέλ δαντέλα των φτερών σας.
Αυτό ήταν τελειώσαμε. Σας ευχαριστώ πολύ!



Επιτέλους κατάφερα να φωτογραφίσω μια πεταλούδα!
Έχω φτιάξει λογιών λογιών πεταλούδες δείτε μερικές εδώ  και εδώ,
έχω γράψει για αυτές παραμύθια  και άλλα παραμύθια και άλλα,
αλλά ποτέ δεν είχα καταφέρει να συνομιλήσω και να βγάλω  φωτογραφία
σε μία αληθινή.

Δευτέρα, 11 Ιουνίου 2018

Μία διαφορετική εξίσωση

Αγάπη + Φιλία  =   blobber Mia

Η αγάπη και η φιλία ισούται με την blogger Mia

Περίπλοκη εξίσωση, το πρώτο σκέλος της εξίσωσης η ΑΓΑΠΗ  δόθηκε απλόχερα

από ένα υπέροχο πλάσμα,  το δεύτερο η ΦΙΛΙΑ είναι κάτι που θέλω να δεχτεί από μένα.

Αυτά τα δύο οδηγούν στην Mia, γιατί αυτό το  κορίτσι της blogoγειτονιάς


καρφίτσα από τα χεράκια της Mia

 που είναι γλυκιά σαν καραμέλα μου έστειλε ένα πακέτο πριν από λίγες ημέρες

 (δώρο για την γιορτή μου) με του κόσμου τα καλά μέσα.

ένα πακέτο γεμάτο δώρα


Κουβαρίστρες, βελονάκια, ψιλολόγια ένα σωρό, που λέει και το άσμα. Κυριολεκτώ γιατί

το πακέτο μέσα είχε:

Από κορδέλες απλές και δαντελένιες μέχρι τσαντάκι με σύνεργα ραπτικής.

Από καρφίτσες για το πέτο μέχρι μενταγιόν και σκουλαρικάκια.


μενταγιόν από τα χεράκια της Mia


Από διάφορα ψιλολόγια για craft μέχρι χαρτοπετσέτες για decoupage.

χαρτοπετσέτες με όμορφα σχέδια για decoupage

Από όμορφες χάντρες μέχρι ένα διακοσμητικό μαξιλαράκι.

Και όλα αυτά μαζί με αρκετές καραμέλες και μία σοκοφρέτα!

Δεν είναι λοιπόν σκέτη γλύκα η Mia αυτό το τόσο δοτικό πλάσμα

που μοιράζει απλόχερα αγάπη και χαρά;

Mia μου σε ευχαριστώ πάρα πολύ που με σκέφτηκες, που μου χάρισες χαρά

και με έκανες να σκεφτώ πως μέσα από αυτό τον διαδικτυακό χώρο

έχω γνωρίσει τόσο αξιόλογα άτομα. 

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!

Σάββατο, 2 Ιουνίου 2018

Έτος 3019



Το δεκατετράχρονο παιδί κρυμμένο στα χαλάσματα απέφυγε για ακόμα μία φορά την περίπολο. Από μακριά άκουσε την σειρήνα που σήμαινε πως τελείωσε η απογευματινή βάρδια την δουλειά  και διέκρινε τους ανθρώπους να βγαίνουν από τα εργοστάσια και να περπατούν σαν ρομπότ ο ένας πίσω από τον άλλο προς τους κοιτώνες. Δεξιά και αριστερά τους ήταν πάνοπλοι φρουροί που για ψύλλου πήδημα βιαιοπραγούσαν εναντίον τους.  Είχε γίνει μάρτυρας σε εκατοντάδες τέτοιες βιαιότητες. 
Μαυρίλα παντού. Βλέπεις οι πόλεμοι  για το νερό άφησαν τη γη κρανίου τόπο και όλοι οι άνθρωποι έγιναν δούλοι μιας τάξης ελίτ που τους υποχρέωναν να δουλεύουν δώδεκα ώρες το εικοσιτετράωρο για ένα πιάτο φαγητό και λίγο πόσιμο νερό.
Το παιδί άρχισε να ψάχνει για το κτίριο που έπρεπε. Τι κτίριο δηλαδή, ότι είχε απομείνει από τα εργαστήρια που άλλοτε εκεί εργαζόταν μια ομάδα επιστημόνων με επικεφαλή τον παππού του και που έδιναν μάχη με τον χρόνο για  να βρουν τρόπους καλυτέρευσης της ανθρώπινης ζωής,  κάτι που δεν άρεσε στους ιθύνοντες. Το παιδί γεννημένο στην αιχμαλωσία, του ήταν δύσκολο να προσανατολιστεί από τις περιγραφές του παππού του, καθώς όλα τα κτίρια ήταν ερείπια. 
Από μακριά άκουσε πάλι το ερπυστριοφόρο όχημα της περιπόλου και έτρεξε να κρυφτεί στα χαλάσματα μιας πολυκατοικίας. Βρήκε μία τρύπα και πήδησε μέσα, ήταν κάτι σαν τούνελ, πρέπει κάποτε εδώ να ήταν ο φωταγωγός κάποιας πολυκατοικίας. Περίμενε γεμάτο αγωνία. Το όχημα σταμάτησε και άκουσε έναν φρουρό να φωνάζει: «βγες έξω, αλλιώς θα πυροβολήσουμε». Πως με εντόπισαν, σκέφτηκε το παιδί, αφού ο παππούς μου  είχε βρει τρόπο να μου απενεργοποιήσει το τσιπάκι γεωεντοπισμού που φορούσαν υποχρεωτικά όλοι οι άνθρωποι.  Καθώς αμφιταλαντευόταν να πάρει  μια απόφαση, άκουσε μια φωνή να λέει: «μην πυροβολείτε, παραδίνομαι». Υπήρχε λοιπόν και κάποιος άλλος στο κτίριο. Εκείνον είχαν εντοπίσει. Άφησε την περίπολο να απομακρυνθεί και βγήκε από την κρυψώνα για να συνεχίσει το ψάξιμο.
Έπρεπε να  βρει το εργαστήριο και τη συσκευή. Ο παππούς του, του  είπε  πως έπρεπε να  βρει την συσκευή γιατί χωρίς αυτήν οι άνθρωποι δεν θα μπορούσαν να γίνουν και πάλι κυρίαρχοι του εαυτού τους.  Ένα χρόνο προετοίμαζαν την απόδραση του  και τώρα που τα κατάφεραν δεν έπρεπε να αποτύχει. 
Επιτέλους εντόπισε το κτίριο. Τα χέρια του μάτωσαν καθώς έδιωχνε τις πέτρες για να μπορέσει να μπει μέσα. Από μια τρύπα κατάφερε να μπει και έρποντας σύρθηκε στο εσωτερικό.  Ξαφνικά η επιφάνεια υποχώρησε και βρέθηκε να κατρακυλάει. Ένα βήμα πριν την άβυσσο γραπώθηκε από κάπου και κατάφερε να σταθεροποιηθεί. Έβγαλε το φακό του και κοίταξε γύρω του. Ήταν στα υπόγεια εργαστήρια.  Παντού υπήρχαν περίεργα μηχανήματα και καλώδια.  Έπρεπε να ψάξει για την συσκευή, δεν είχε άλλα περιθώρια, αύριο μπορεί να τον έβρισκαν και να τελείωναν όλα. Τη βρήκε κατά το ξημέρωμα.  Πάνω έγραφε: «Η παρούσα συσκευή είναι επικίνδυνη για την καθεστηκυία τάξη».  Μια συσκευή, κάτι σαν λέιζερ που τα κύματα που θα διοχέτευε στην ατμόσφαιρα θα αφύπνιζαν  το μυαλό των ανθρώπων και θα τους έκανε  να βγουν από τον λήθαργο και να εναντιωθούν στους τυράννους τους. Την πήρε και με κόπο άρχισε να ανεβαίνει τις μισογκρεμισμένες σκάλες, ώσπου βγήκε στην επιφάνεια.
Έπρεπε να περιμένει το ξημέρωμα, η συσκευή φορτιζόταν  έστω και με λίγο ήλιο.  Και να ο ήλιος βγήκε την ώρα που σφύριζε η σειρήνα για να πιάσει δουλειά η πρώτη βάρδια. Οι άνθρωποι άρχισαν να βγαίνουν από τους κοιτώνες πάλι σαν ζόμπι, αφού όλη τη νύχτα συσκευές τους διοχέτευαν ραδιοκύματα αποχαύνωσης. Προχωρούσαν προς τα εργοστάσια. Το παιδί δεν έχασε καιρό. Σήκωσε την συσκευή,  εκείνη πήρε ενέργεια από τον ήλιο και άρχισε να εκπέμπει κύματα ικανά να τους  ξεσηκώσουν από τον λήθαργο.
Τα ραδιοκύματα έφτασαν στους πρώτους  ανθρώπους οι οποίοι άρχισαν να αντιδρούν και να αφοπλίζουν τους φρουρούς.
Επιτέλους η επανάσταση είχε αρχίσει…Η ελπίδα για ένα καλύτερο κόσμο δεν χάθηκε!  

Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο παιχνίδι "Παίζοντας με τις λέξεις" που διοργανώνει με άψογο κάθε φορά τρόπο η Μαρία  που έχει το πολύ ενδιαφέρον και φιλόξενο blog https://mytripssonblog.blogspot.
Η ιστορία μου είναι ένα σενάριο επιστημονικής φαντασίας, αλλά για σκεφτείτε ότι τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερο αναφέρουν ότι οι μελλοντικοί πόλεμοι θα γίνουν για το νερό, το οποίο πλέον δεν θα είναι ένα αγαθό στο οποίο θα έχουν ίσα δικαιώματα όλοι.
Βέβαια η ιστορία τούτη είναι εμπλουτισμένη με λίγες λέξεις παραπάνω από αυτήν που διαγωνίσθηκε και διαβάσατε  εδώ, αφού στο παιχνίδι υπάρχει όριο λέξεων.
Ευχαριστώ Μαρία μου για την φιλοξενία και εσάς που την προτιμήσατε κατά την βαθμολογία.
Φιλάκια πολλά και καλό μήνα!