Η ζωή ένας δρόμος (Διαδικτυακό δρώμενο)

Πάλι το μυαλό μου έμεινε ξάγρυπνο απόψε και άρχισε να αλητεύει σε γνώριμους δρόμους. Βάδισε στο δρόμο του πρώτου φιλιού που ήταν γλυκό σαν πετιμέζι, προχώρησε στο δρόμο που μας πρωτοβρήκε το φως της αυγής αγκαλιά στην αγαπημένη μας αμμουδιά  μα και στο δρόμο του “για πάντα μαζί”.

Αυτός ο δρόμος ήταν ο πιο μακρύς. Είχε μια μυρωδιά από αγιόκλημα, ήταν γεμάτος έρωτα, αγάπη, χαρές, επιτυχίες, βαθιά συναισθήματα, δώρα ανεκτίμητα που φώλιαζαν στην ψυχή μας και την έκαναν να φτερουγίζει.

Μερικές φορές όμως περνούσε μέσα από δυσκολίες και στενοχώριες, συναντήσαμε Κύκλωπες και Λαιστρυγόνες, μα πάντα βγαίναμε νικητές. Μόνο λίγα φτερά χάναμε κάθε φορά που ψάχναμε να βρούμε ένα άνοιγμα ανάμεσα στις συμπληγάδες πέτρες.

Το μυαλό σταμάτησε εκεί για απόψε. Δεν θέλει να προχωρήσει άλλο. Κοιτάζει τις συμπληγάδες πέτρες και περιμένει το περιστέρι σου να βγει από την άλλη πλευρά.

Μάταια περιμένει. Ο δρόμος του " για πάντα μαζί" έκλεισε. Έγινε κατολίσθηση μετά από απανωτές μπόρες, καταιγίδες και θυελλώδεις ανέμους.

Το παραπάνω μικροδιήγημα το αφιερώνω στον αγαπημένο μου σύζυγο Κωνσταντίνο που δυστυχώς δεν είναι πια κοντά μου. Η μικρογραφία μιας ζωής. Η παρακάτω φωτογραφία μας, δείχνει πως ξεκίνησε αυτός ο δρόμος. Είκοσι χρονών παιδιά, ανέμελα και πολύ ερωτευμένα στην παραλία του Καϊάφα στην Ηλεία. Σήμερα θα γιορτάζαμε μαζί, τώρα σιωπή...

 δρώμ

Επίσης αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο δρώμενο "Σε 200 Λέξεις" που διοργάνωσε άψογα η Μαρία Νικολάου στο blog της ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ.

Το κείμενό μας έπρεπε να περιέχει τις λέξεις φως, δώρο, άνοιγμα. Μαρία μου σ' ευχαριστώ πολύ για την φιλοξενία. Ευχαριστώ πολύ και όσους με τίμησαν με την βαθμολογία τους.

Να είστε όλοι καλά!

Φιλάκια πολλά!