Τρίτη, 26 Ιανουαρίου 2021

Το δώρο

 




Πικρές αναμνήσεις

Η μέρα έριξε την αυλαία της με ένα φαντασμαγορικό ηλιοβασίλεμα στα νερά του Ιονίου και η νύχτα έκανε την εμφάνισή της μαζί με την πανσέληνο του Αυγούστου.

Ο Κωνσταντίνος και  Μαρίνα έπιναν το ποτό τους στο μπαλκόνι του ξενοδοχείου χαλαρώνοντας μετά από μια ολόκληρη μέρα ανάμεσα σε μπάνιο στη θάλασσα και βόλτες στα αξιοθέατα του νησιού. Τα κορίτσια τους η Ισμήνη και η Ηρώ, είχαν βγει από ώρα να πιούν το ποτάκι τους σε κάποιο κλαμπάκι.

Κάποια στιγμή ο Κωνσταντίνος σηκώθηκε,  «πάω για ύπνο» της είπε και της έδωσε ένα φιλί.

Όταν ξάπλωσε και  η Μαρίνα, ο Κωνσταντίνος είχε αποκοιμηθεί. Προσπάθησε αρκετή ώρα να κοιμηθεί και αυτή, αλλά ο ύπνος είχε φύγει σαν κλέφτης για άλλη μια φορά.

Τριάντα ολόκληρα χρόνια είχαν περάσει από τότε και όμως ο νους της έτρεχε πάντα σε κείνον. Λογικά έπρεπε να είναι χαλαρή και να απολαμβάνει τις διακοπές της,  η καρδιά της  όμως την έκανε να αναρωτιέται αν και εκείνος περνούσε  καλά.

Με τον Κωνσταντίνο αγαπήθηκαν πολύ. Εκείνος νεαρός δικηγόρος και εκείνη μόλις είχε πάρει το πτυχίο της στη φιλοσοφική.  Έρωτας με την πρώτη ματιά. Μετά από ένα χρόνο γνωριμίας παντρεύτηκαν.  Είχαν περάσει οκτώ μήνες έγγαμου βίου, όταν η Μαρίνα κατάλαβε πως περίμενε το πρώτο τους παιδί.

Τα  γεγονότα όμως τους πρόλαβαν  πριν το πάρουν στην αγκαλιά τους. Εκείνον τον καταραμένο Απρίλη  η μοίρα ζήλεψε την ευτυχία τους  και βρέθηκαν εκείνος στη Γυάρο και εκείνη στις γυναικείες φυλακές Αβέρωφ.

Γέννησε στη φυλακή. Το παιδί δεν το είδε ποτέ, της είπαν πως το γέννησε νεκρό. Λογικό της φάνηκε ύστερα από τόσο ξύλο και ταλαιπωρία μέσα στη φυλακή. Ούτε αν ήταν κοριτσάκι ή αγοράκι δεν της είπαν οι βασανιστές της.

Όταν τελείωσαν οι πολιτικές ταραχές και ξανάσμιξαν, όσο και αν θρήνησαν το χαμό του παιδιού τους κατάφεραν να ανασυντάξουν τα κομμάτια τους και να αρχίσουν πάλι να ζουν.  Έκαναν δύο κόρες που τους έδωσαν όλη τους την αγάπη και που τώρα πια ήταν φοιτήτριες. Πάντα όμως  τους  έλειπε εκείνο το παιδί.  

 Η αποκάλυψη

Οκτώ χρόνια είχαν περάσει από την γέννηση εκείνου του παιδιού, όταν η Μαρίνα συνάντησε στο δρόμο εντελώς τυχαία την μαία που το μοιραίο εκείνο βράδυ την είχε ξεγεννήσει  στη φυλακή. Την αναγνώρισε αμέσως, αλλά και εκείνη  πρέπει να την γνώρισε, γιατί ταράχτηκε σαν την είδε.

Η Μαρίνα με φωνή που έτρεμε την ρώτησε για κείνη την νύχτα, την παρακάλεσε να της πει τουλάχιστον το φύλο του παιδιού.

Εκείνη έκανε νόημα σ’ ένα ταξί και την ώρα που έμπαινε της έδωσε ραντεβού για την επομένη σε γνωστή καφετέρια στο κέντρο της Αθήνας για να της πει, «με το αζημίωτο» βέβαια,  όπως της είπε.

Την επομένη η Μαρίνα πήγε στο ραντεβού γεμάτη έξαψη. Όταν ήρθε και κείνη, της έδωσε τον φάκελο με τα χρήματα. Αυτή τα πήρε, τους έριξε μια ματιά γεμάτη ικανοποίηση και τα έβαλε γρήγορα στην τσάντα της, μουρμουρίζοντας σαν δικαιολογία  πως η σύνταξή της ήταν μικρή και οι οικογενειακές της υποχρεώσεις μεγάλες.

-Λοιπόν; την ρώτησε με αγωνία.

-Γέννησες ένα αγοράκι εκείνο το βράδυ.  Όμορφο, τα ματάκια του σαν δυο μαύρες χαντρούλες,  με κατάμαυρα μαλλιά, αρκετά για νεογέννητο. Όταν το ετοίμασα και το έντυσα, το πήραν και δεν ξέρω τίποτα άλλο, ούτε που το πήγαν, ούτε που το έδωσαν.

Όλη αυτή την ώρα η Μαρίνα την άκουγε με κομμένη την ανάσα. Τα μάτια της γέμισαν δάκρυα και μέσα στα αναφιλητά της την ρώτησε.

-Δηλαδή ζει; Δεν γεννήθηκε νεκρό; Που το πήγαν; Ποιοι το πήραν;

-Δεν ξέρω τίποτα άλλο. Μάλλον το έδωσαν για υιοθεσία.  Μην με αναζητήσεις πια, δεν θέλω μπλεξίματα. Αν ήξερα κάτι άλλο θα στο έλεγα, θέλω να με πιστέψεις. Αυτά της είπε και χάθηκε βιαστικά μέσα στην κίνηση των δρόμων.

Από κείνη την ημέρα ξεκίνησε ένας νέος Γολγοθάς για τον Κωνσταντίνο και την Μαρίνα. Όσο όμως και αν έψαξαν, λόγω των ελλιπών στοιχείων, δεν κατάφεραν τίποτα. Το μόνο στοιχείο που είχαν ήταν μόνο μια ημερομηνία γέννησης είκοσι μία Οκτωβρίου 1967  και ότι πιθανότατα από την περιγραφή της μαίας το παιδί έμοιαζε στον Κωνσταντίνο.

Από τότε η Μαρίνα ζούσε με αυτή την προσμονή να αγκαλιάσει τον γιο της, να του χαρίσει το μητρικό της χάδι και κάθε χρόνο αυτή την ημερομηνία έβαζε άλλο ένα πιάτο στο τραπέζι για κείνον.

Την πήρε ο ύπνος το χάραμα την ώρα που τα κορίτσια ξύπνησαν για να ετοιμαστούν. Θα πήγαιναν ημερήσια εκδρομή το γύρο του νησιού.

Μετά από λίγες μέρες οι διακοπές τελείωσαν και όλοι με γεμάτες τις μπαταρίες γύρισαν στην βάση τους στην Αθήνα.

Η επέτειος

Ένα απαλό κτύπημα στην πόρτα και στο άνοιγμα ξεπρόβαλαν τα δυο κορίτσια με ένα μεγάλο χαμόγελο στα χείλη. Κρατούσαν ένα δίσκο με αχνιστά καφεδάκια και κουλουράκια κανέλας.

-Να σας χαιρόμαστε! Είπαν και οι δυο μαζί. Χρόνια πολλά μαμά, χρόνια πολλά μπαμπά. Να σας βλέπουμε πάντα μαζί χαρούμενους και ευτυχισμένους. Ακολούθησαν αγκαλιές, φιλιά και χάδια.

- Λοιπόν εμείς φεύγουμε. Απολαύστε την ημέρα σας. Είναι όλη δική σας.

-Μην αργήσετε το βράδυ…

-Επίσημο δείπνο ε! Δεν το χάνουμε με τίποτα. Το δώρο σας θα σας το δώσουμε το βράδυ.  Α! απόψε θα έχουμε και καλεσμένο, είπε η Ισμήνη και έφυγαν γελώντας πριν αρχίσει η ανάκριση.

-Τι ήταν αυτό που πέταξε η Ισμήνη, λες να έχουμε παντρολογήματα;  Πάντως εδώ και μέρες όλο ψου ψου είναι και όταν με βλέπουν σταματούν την συζήτηση.

-Θα δείξει, είπε ο Κωνσταντίνος, τι λες πάμε για μπάνιο; Το βράδυ θα μας λυθεί η απορία για τον μυστηριώδη καλεσμένο.

-Πάμε, ας απολαύσουμε την τελευταία μέρα του Αυγούστου και την επέτειο γάμου μας και δίνοντας ένα φιλί πήγαν να ετοιμαστούν.

Μετά από λίγο κτύπησε το κουδούνι και ο Κωνσταντίνος πήγε να ανοίξει. Ήταν ένας υπάλληλος ανθοπωλείου που κρατούσε ένα καλάθι με όμορφα τριαντάφυλλα. Τα πήρε, έδωσε φιλοδώρημα στον νεαρό και έκλεισε την πόρτα.

-Κοίτα, ωραία μου κυρία, κάποιος με πρόλαβε και σου έστειλε λουλούδια, της είπε χαμογελώντας. Έχει και κάρτα. «Στους γονείς μου», γράφει. Άλλο και τούτο πάλι.

-Είδες καλέ μου που είναι και για τους δυο μας τα τριαντάφυλλα. Ήθελα να ήξερα ποια από τις δύο τ’ έστειλε, είπε η Μαρίνα καθώς τα έβαζε σε ένα όμορφα βάζο.

Το βράδυ το δείπνο ήταν έτοιμο, το τραπέζι στρωμένο με τα τριαντάφυλλα στη μέση.

Τα κορίτσια έφτασαν συνοδευόμενα από ένα συμπαθέστατο νεαρό γύρω στα τριάντα.

-Μαμά, μπαμπά απ’ εδώ ο Τζίμη, είπαν και οι δυο μαζί. Τον γνωρίσαμε στις διακοπές στο νησί.

Μετά τα πρώτα χαίρω πολύ, έπεσε μια αμηχανία. Η Μαρίνα δεν μπορούσε να τραβήξει το βλέμμα της από τα μάτια του νεαρού και ο Κωνσταντίνος για να ελαφρύνει λίγο την ατμόσφαιρα ρώτησε.

-Ποιο τρελοκόριτσο έστειλε τούτα τα πανέμορφα τριαντάφυλλα;

-Εγώ τα έστειλα! είπε ο νεαρός με αμερικάνικη προφορά.

-Παιδ… και πριν τελειώσει τη λέξη η Μαρίνα έπεσε λιπόθυμη στην αγκαλιά των κοριτσιών, που περίμεναν σε ετοιμότητα για παν ενδεχόμενο.

Ακολούθησε πανικός μέχρι να συνέλθει η Μαρίνα και να αρχίσουν τα κορίτσια τις εξηγήσεις.

-Όλα άρχισαν στις διακοπές, στην εκδρομή που πήγαμε για το γύρο του νησιού με το καραβάκι. Θυμάστε; είπε η Ισμήνη.  

-Ο Τζίμη ήταν και αυτός εκεί με την παρέα του, επενέβη η Ηρώ. Μόλις τον είδα, είχα την εντύπωση ότι από κάπου τον ήξερα, τον έδειξα στην Ισμήνη και την ρώτησα αν τον ξέραμε. Δεν μπορούσε να θυμηθεί και αυτή, αλλά είχε την ίδια εντύπωση, ότι από κάπου τον ξέραμε.

-Έτσι τον πλησιάσαμε, πήρε το λόγο πάλι η Ισμήνη, αλλά μιλούσε αγγλικά με την παρέα του και καταλάβαμε ότι ήταν ξένοι τουρίστες που έκαναν διακοπές στην Ελλάδα. Μάλλον είχαμε κάνει λάθος, δεν τον ξέραμε. Όταν   το καραβάκι έφτασε στις γαλάζιες σπηλιές,  έριξε άγκυρα για να κάνουμε βουτιές στα γαλαζοπράσινα νερά. Όλοι όσοι είμαστε πάνω στο καράβι γίναμε μια παρέα και αρχίσαμε τις βουτιές και τότε είδαμε το σημάδι στον Τζίμη, ολόιδιο με αυτό που έχεις και εσύ μπαμπά στον ώμο σου. Μας κόπηκε η ανάσα. Καταλάβαμε ότι  αυτόν που μας θύμιζε ήσουν εσύ μπαμπά, όπως σε είχαμε δει σε φωτογραφίες όταν ήσουν νεαρός.

-Γνωριστήκαμε με την παρέα του, συνέχισε η Ηρώ, και κανονίσαμε να ξαναβρεθούμε το βραδάκι. Οι συναντήσεις μας συνεχίστηκαν και τις επόμενες ημέρες και έτσι μάθαμε ότι ήταν από την Αμερική και ότι οι γονείς του ήταν Έλληνες. Ξέρει   πολύ καλά  ελληνικά. Μάθαμε επίσης ότι στην Ελλάδα είχε έρθει για διακοπές, αλλά θα παρέμενε και λίγο παραπάνω για να ψάξει για τους πραγματικούς γονείς του, επειδή έμαθε πως είναι υιοθετημένος και ότι οι γονείς του είναι Έλληνες. Τα υπόλοιπα θα σας τα πει ο ίδιος. Και για να μην σας μείνει καμιά αμφιβολία πριν από δέκα μέρες κάναμε τεστ DNA. Σήμερα βγήκαν τα αποτελέσματα και έδειξαν ότι είμαστε εκατό τις εκατό αδέλφια από τους ίδιους γονείς.

-Είναι δυνατόν να είχαμε αμφιβολία, το σκίρτημα στην καρδιά  δεν  με γέλασε ποτέ, ψιθύρισε η Μαρίνα.

Για λίγες στιγμές κανένας δεν μιλούσε. Όλοι είχαν γίνει μια αγκαλιά. Δάκρυα χαράς, χάδια  και φιλιά αντικαθιστούσαν τα λόγια.

-Έμαθα ότι είμαι υιοθετημένος από την γιαγιά μου, την μητέρα της μητέρας μου, όταν ανέλαβε την επιμέλειά μου μαζί με τον παππού. Ήταν την χρονιά που πέθανε η μητέρα. Ήμουν οκτώ χρονών όταν την έχασα. Εκείνη με αγαπούσε πολύ. Ο πατέρας ήταν αδιάφορος μαζί μου και τον περισσότερο καιρό έλειπε σε ταξίδια λόγω της δουλειάς του. Λίγο μετά τον θάνατο της μητέρας, ο πατέρας ξαναπαντρεύτηκε και δεν με ήθελαν πλέον στα πόδια τους. Έτσι με ανέλαβε η γιαγιά και ο παππούς καλοί άνθρωποι, μου έδωσαν πολύ αγάπη. Δυστυχώς τους έχασα πριν από τρία χρόνια. Πρώτα τον παππού και μετά από λίγους μήνες και την γιαγιά. Ο πατέρας με την καινούργια σύζυγο απέκτησαν δικά τους παιδιά και αυτή έκαψε κάθε τι που ανήκε στη μητέρα μου, μαζί και τα χαρτιά της υιοθεσίας μου. Εγώ το μόνο που ήξερα ήταν η ημερομηνία γεννήσεώς μου και η γιαγιά ότι οι πραγματικοί γονείς μου ήταν Έλληνες και πως την μητέρα μου την έλεγαν Μαρίνα, επώνυμο δεν θυμόταν. Έτσι και με τα λίγα αυτά στοιχεία αποφάσισα να σας ψάξω. Ποτέ δεν  περίμενα πως η μοίρα θα μου το έκανε τόσο εύκολο.

Μέχρι το ξημέρωμα κανένας δεν αποχωρίστηκε την αγκαλιά του άλλου. Ο Κωνσταντίνος και η Μαρίνα καμάρωναν τα βλαστάρια τους και ευχαριστούσαν τον Θεό που φέτος πήραν το καλλίτερο δώρο για την επέτειο γάμου. Τον γιο τους!



Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στην  φωτοσυγγραφική-σκυτάλη #6 που διοργανώνει  η Μαίρη https://ghinimatia.blogspot.com/2020/09/6_21.html .
Έναυσμα για να γράψω αυτή την ιστορία ήταν η φωτογραφία της Μαρίνας με τα όμορφα τριαντάφυλλα που είδατε στην αρχή και η λέξη Προσμονή που την συνόδευε.

Άλλος ένας κύκλος του αγαπημένου μας δρώμενου έφτασε στο τέλος του. Και σ' αυτόν τον κύκλο διαβάσαμε πολύ όμορφες συμμετοχές.





Μαίρη μου ελπίζω να μην μας αφήσεις και πολύ στην στέρηση μέχρι την έναρξη του νέου κύκλου. Εγώ πάντως τα πρώτα πυροτεχνήματα της λήξης τα έριξα. Σειρά σου τώρα... 

Σ' ευχαριστούμε πολύ!!!











Τετάρτη, 13 Ιανουαρίου 2021

Τα χαϊκού του Χειμώνα

 

Πυκνό το χιόνι

ξεκουράζεται στη γη

νερό θα γίνει.


Κάστρο του χιονιά

βαρύτιμα κρύσταλλα

σε πλαισιώνουν

Ζωή κρυμμένη

από το χιόνι κάτω

ήλιο καρτερά.

Ομίχλη παχιά

το χιόνι πέφτει πυκνό

καταχείμωνο.

Πουλί μοναχό

σε χιονισμένο κλαδί

ξεχειμωνιάζει.


Να περνάτε καλά!

Υ.Γ. οι εικόνες είναι από το διαδίκτυο και ανήκουν στους δημιουργούς τους.

Παρασκευή, 1 Ιανουαρίου 2021

Καλή Χρονιά


 

Το 2021 ήρθε!

Ανέβηκε στο θρόνο του. Δεξιά και αριστερά του πήραν θέση οι δώδεκα μήνες και οι τέσσερις εποχές. 

Μας κοίταξε όλους χαμογελώντας, μας χαιρέτησε και είπε στους βοηθούς του να μας μοιράσουν  τριακόσιες εξήντα πέντε κενές σελίδες και χρωματιστά μολύβια.

«Κάθε μέρα» μας είπε «θα γεμίζετε και από μία σελίδα.  Εσείς έχετε την επιλογή ν’ αποφασίσετε με τι χρώματα θα τις βάψετε, τι θα ζωγραφίσετε, τι μουσική θα βάλετε, τι θα γράψετε και προπάντων τι θα πράξετε. Εγώ απλώς  όταν θα έχουν γεμίσει όλες οι σελίδες,  θα φτιάξω μ' αυτές το προσωπικό σας ημερολόγιο, θα σας το δώσω και τότε εσείς θα κάνετε τον απολογισμό σας».

Αυτά είπε και μας ευχήθηκε καλή χρονιά!


Καλή χρονιά σας εύχομαι και εγώ με υγεία και χαρά.

Χρωματίστε με έντονα χρώματα τις μέρες σας.

Παρασκευή, 25 Δεκεμβρίου 2020

Το θαύμα


Βράδυ Χριστουγέννων και εγώ σου κρατώ το χέρι. Με δάκρυα στα μάτια προσεύχομαι να σε δω να ξυπνάς, να μου χαμογελάσεις και πάλι. Κάπου έξω από το θάλαμο της εντατικής μια ομάδα παιδιών τραγουδά τον μικρό τυμπανιστή.

Μου 'παν έλα πάμε να δεις, Χριστός γεννήθηκε στην άκρη της γης
ραπαπαπάμ ραπαπαπάμ

Χωρίς να το καταλάβω ένωσα και εγώ τη φωνή μου με τις παιδικές φωνούλες, γιατί είναι το τραγουδάκι που σου άρεσε να σου τραγουδάω.

Μες στη νύχτα παιδί μοναχό, τι δώρο να του φέρω, που 'μαι φτωχό. 
Φέρνω το τύμπανο που μόνο κρατώ...
ράπαπαπαμ ράπαπαπαμ

Σου τραγουδάω και ο νους μου τρέχει σ' εκείνον τον μεθυσμένο οδηγό που πριν ένα μήνα ανέβηκε στο πεζοδρόμιο, το αυτοκίνητο σε άρπαξε βίαια από το χέρι μου και σ' άφησε σε κώμα...

Το πιο ωραίο τραγούδι θα πω, για το Χριστό...
ραπαπαπάμ ραπαπαπάμ

Μέσα στο χέρι μου το μικρό σου χεράκι σκιρτά, άνοιξες τα μάτια σου και με κοίταξες γλυκά. "Μαμά, μαμά μου" μου είπες σιγανά...
Το θαύμα έγινε! Βράδυ Χριστουγέννων και είσαι πάλι κοντά μου.



Το πρότζεκτ έλεγε συνεχίστε τη φράση "Βράδυ Χριστουγέννων και εγώ..." με ένα κείμενο ως και 150 λέξεις. Η δική μου συμμετοχή είναι το παραπάνω κείμενο.
Μπορείτε αν θέλετε να διαβάσετε τις υπόλοιπες συμμετοχές να πάτε εδώ https://enakeimenomiaeikona.blogspot.com/2020/12/blog-post_

Χρόνια πολλά!


Τρίτη, 22 Δεκεμβρίου 2020

Μια νύχτα μαγική

 


Παραμονή Χριστουγέννων. Το χιόνι έπεφτε από το πρωί ακατάπαυστα.  Τα κλαδιά των δέντρων  στο μεγάλο δάσος  λύγιζαν από το βάρος του.  Άρχισε να νυχτώνει.  Τα πουλιά και τα ζώα κρύφτηκαν στις φωλιές τους για να γλυτώσουν από το κρύο.

Είχαν ξεχάσει ότι απόψε ήταν η μεγάλη βραδιά.  Μόνο το φουντωτό έλατο που ήταν στο ξέφωτο  δεν το ξέχασε και αγωνιούσε μέχρι να έλθουν τα μεσάνυχτα.

Ήξερε πως φέτος ήταν η σειρά του να στολιστεί. Η ώρα πλησίαζε. Η χιονόπτωση σταμάτησε.  Μια ομίχλη άρχισε να τυλίγει το δάσος. Η μαγεία είχε αρχίσει. Η νύχτα φωτίστηκε. Τα πάντα λούστηκαν με φως. Μια ζεστασιά απλώθηκε στο δάσος. Τα αστέρια άρχισαν να χαμηλώνουν και να κάθονται στα κλαδιά του δέντρου. Οι χιονονιφάδες είχαν μετατραπεί σε εκατοντάδες κρυσταλάκια. Τα ζώα άρχισαν να βγαίνουν από τις φωλιές τους και να κουλουριάζονται  γύρω από τον κορμό του, απολαμβάνοντας τη θαλπωρή από τη λάμψη του. Όλα μαζί λύκοι, αρκούδες και ελάφια, αλεπούδες, λαγοί και τσακάλια. Ήταν όλα αγαπημένα τούτη τη νυχτιά.

Το ξημέρωμα το βρήκε στολισμένο.  Οι πρώτες λίγες ηλιαχτίδες που πρόβαλαν έκαναν τα κρυσταλάκια του να λάμπουν με χιλιάδες χρώματα. Τα αστέρια δεν έχασαν την λάμψη τους, έλαμπαν ακόμα και στον ήλιο.

Το φουντωτό έλατο ήταν πανέμορφο και καμάρωνε. Ήξερε πως για φέτος τα Χριστούγεννα, αυτό ήταν που με το θρόισμα των φύλλων του έπρεπε να στείλει το μήνυμα της αγάπης σ’ όλους.


Αγαπημένοι μου φίλοι εύχομαι σ' όλους καλά Χριστούγεννα! Να περάσετε όμορφα μέσα στη θαλπωρή του σπιτικού σας.

Υ.Γ.  Το χριστουγεννιάτικο δέντρο της φωτογραφίας είναι από τη φετινό χριστουγεννιάτικο στολισμό της πλατείας του Πύργου



Πέμπτη, 10 Δεκεμβρίου 2020

Τα ποντικάκια γράφουν γράμμα στον Άγιο Βασίλη




Δύο ποντικάκια αποφάσισαν να στείλουν γράμμα στον Άγιο Βασίλη.

Αυτό είναι το γράμμα που έστειλε το πρώτο ποντικάκι.
Αγαπημένε μου Άγιε Βασίλη 
Είμαι το ποντικάκι ο Τζέικ που μένει στην οδό Λαλαμπέτ 13 στη Ποντικούπολη. Άγιε Βασίλη μου, ξέρω πέρυσι ήμουν λίγο άτακτο ποντικάκι και δικαιολογημένα δεν μου έφερες δώρο, αφού έφαγα τον κουραμπιέ που σου άφησε το μικρό ανθρωπάκι του σπιτιού δίπλα στο ποτήρι με το γάλα. Για να είμαι ειλικρινής και από το γάλα ήπια δυο τρεις γουλιές, αλλά πεινούσα τι να έκανα… 
Φέτος όμως ήμουν καλό ποντικάκι, γι’ αυτό θέλω να μου φέρεις για δώρο ένα μεγάλο κεφάλι τυρί, ξέρεις αυτό με τις τρύπες που όσο και αν τρώω να μην τελειώνει ποτέ και για να το κάνω άμαξα. 
Να χωθώ στις τρυπούλες του, εγώ να τρώω και εκείνο να τσουλάει στους δρόμους και έτσι να κάνω το όνειρό μου πραγματικότητα. Να γνωρίσω τον κόσμο! 
Μήπως όμως είμαι πάλι κακό ποντικάκι και σκέφτομαι μόνο τον εαυτό μου; Έχω σφραγίσει το γράμμα, αλλά δεν ξέρω αν πρέπει να σου το στείλω… Είμαι σε δίλλημα. 

Το άλλο ποντικάκι έγραψε


Αγαπημένε μου Άγιε Βασίλη
Αυτή τη στιγμή που σου γράφω τρέμουν τα ποδαράκια μου και με πονάει η μισή ουρίτσα μου. Η άλλη μισή είναι στο στόμα της Ριρίκας της γάτας του σπιτιού. Μόλις της ξέφυγα. 
Είμαι πολύ θυμωμένος μαζί της και ήμουν έτοιμος να σου ζητήσω σαν «δώρο» φέτος να ψοφήσεις όλες τις γάτες της περιοχής, αλλά όχι δεν είμαι τόσο κακό ποντικάκι. Πλάσματα του Θεού είναι και αυτές. 
Μια «επιλεκτική» αμνησία όμως θα ήθελα πολύ να την πάθουν. Θα ήθελα να ξεχάσουν πως γι’ αυτές είμαστε ο γκουρμέ μεζές τους και να πάψουν να μας κυνηγάνε. Μπορούμε να ζήσουμε μαζί σαν φίλοι. 
Ας φάνε χαβιάρι ή σούσι για γκουρμεδιές ή να αρκεστούν στις λιχουδιές που τους δίνουν τα αφεντικά τους. Δεν χρειάζεται να τρώνε και εμάς τα ποντικάκια. 
Με την ευχή ότι η ουρά μου, έστω και μισή, θα είναι η τελευταία που καταβρόχθισαν οι γάτες, σου εύχομαι Καλά Χριστούγεννα και ελπίζω να μου κάνεις αυτή τη χάρη. 
Αυτά έγραψε το μικρό ποντικάκι και έτρεξε να ταχυδρομήσει το γράμμα.


Τα γράμματα των ποντικών μπορείτε να τα βρείτε και στο blog http://enakeimenomiaeikona.blogspot.com/2020/12/blog-post_8.html
μαζί με πολλά άλλα γράμματα που έστειλαν στον Άγιο Βασίλη τα ποντικάκια της Ποντικούπολης.
Πηγή έμπνευσης η πρώτη εικόνα της ανάρτησης.




Τρίτη, 8 Δεκεμβρίου 2020

Θαλπωρή-Το xmas δέντρο των bloggers



 


Το γράμμα που μου έτυχε από την κλήρωση της Μαρίνας είναι το Θ και η λέξη-ευχή που διαλέγω για στολίδι στο Χριστουγεννιάτικο δέντρο των bloggers είναι η Θαλπωρή.

         

Νομίζω τούτη την εποχή πως έχουμε ανάγκη να νοιώσουμε θαλπωρή. Αυτή τη χουχουλιάρικη  που σου χαρίζει η ζεστή αγκαλιά της οικογένειας. Της μάνας, του πατέρα, των αδελφών, του παππού και της γιαγιάς.  Το αγκάλιασμα τους  σε κάνει να ξεχνάς όλες τις έγνοιες και τις στεναχώριες. 

Να νιώσουμε την θαλπωρή που σου προσφέρει  η μυρωδιά του φρεσκοψημένου ψωμιού και του σπιτικού φαγητού στο Κυριακάτικο τραπέζι.

Την θαλπωρή που νιώθουμε όταν ακούμε το "σ' αγαπώ" από χείλη που το εννοούν και όταν βυθιζόμαστε σε δυο μάτια γεμάτα αγάπη. 

Την θαλπωρή που σου δίνει το διάβασμα ενός καλού βιβλίου δίπλα στο αναμμένο τζάκι.

Την θαλπωρή που προσφέρει στον πεινασμένο ένα πιάτο ζεστή σούπα και στον άστεγο ένα στρώμα στεγνό κάτω από μία στέγη.

Την θαλπωρή που νιώθει στη θωριά ενός φάρου ο θαλασσοδαρμένος ναυτικός.
Την θαλπωρή που σου δίνει το ουράνιο τόξο μετά την καταιγίδα.

Την θαλπωρή που προσφέρουν τα λόγια παρηγοριάς σ' ένα λυπημένο 
και η τελευταία μεταλαβιά σ' έναν ετοιμοθάνατο. 

Την θαλπωρή που νοιώθουμε από τη ζεστασιά του ήλιου στο ξεκίνημα 
μιας νέας μέρας και από τις μοσκοβολιές  δυόσμου και βασιλικού στο παραθύρι.

Την θαλπωρή που σου προσφέρει ο αχνιστός καφές καθώς αγκαλιάζεις 
με τα κρύα χέρια σου το φλυτζάνι.

Μια τέτοια θαλπωρή θέλω να μας αγκαλιάσει όλους, ή όπως αλλιώς 
την έχει ανάγκη ο καθένας.

(Η εικόνα είναι από το internet)

Εύχομαι το 2021 να ζεστάνει τις καρδιές μας και να καταλάβουμε πως η ευτυχία κρύβεται στα απλά πράγματα.

Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο δρώμενο της Μαρίνας Εκεί που ερωτεύομαι τη ζωή που είχε την όμορφη ιδέα να στολίσουμε όλοι μαζί ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο γεμάτο ευχές.


Σας στέλνω την αγάπη μου!