Αφύπνιση

Η Μυρτώ καιρό τώρα έβλεπε το ίδιο όνειρο σε τακτά χρονικά διαστήματα. Ήταν λέει εγκλωβισμένη σ’ ένα μέρος σκοτεινό, με αόρατα εμπόδια γύρω της. Κάπου στο βάθος άκουγε αμυδρά μια μελωδία, που όσο περνούσε η ώρα δυνάμωνε, ώσπου στο τέλος έτρεχε προς τα εκεί και ένα εκτυφλωτικό φως την τύφλωνε.

Αναρωτήθηκε πολλές φορές τι να σήμαινε άραγε. Μήπως το υποσυνείδητο ήθελε να της πει κάτι; Κάτι που είχε καταπιεσμένο εδώ και καιρό;

Και κάπου εκεί άρχισε να κάνει τον απολογισμό της ζωής της. Πλησίαζε τα τριάντα. Είχε παντρευτεί από τα είκοσι, σε εποχή που δεν ήταν στα σχέδια της ο γάμος, αλλά απαίτηση των γονιών της.  Εξυπηρετούσε τα σχέδια τους για επέκταση των επαγγελματικών βλέψεών  τους  στον τομέα που δραστηριοποιείτο ο άντρας της. Καλός άνθρωπος, αρκετά μεγαλύτερος της. Η αλήθεια είναι πως περνούσαν καλά. Δεν ήταν ο μεγάλος έρωτας που λένε, αλλά είχαν βρει τις ισορροπίες τους. Η οικονομική άνεση δεν τους έλειπε. Απέκτησαν μία κορούλα. Τώρα ήταν μαθήτρια δημοτικού.

Κοίταξε την κορούλα της που διάβαζε τα μαθήματά της και εκεί θυμήθηκε πως και εκείνη ήταν καλή μαθήτρια. Ήθελε να σπουδάσει, να γίνει δασκάλα. Ονειρευόταν  τη στιγμή που θα έμπαινε στην τάξη και θα προσπαθούμε να εμφυτεύσει στους μαθητές της όχι μόνο γνώσεις, αλλά και αρετές, αγάπη για τη φύση, για τον συνάνθρωπο. Θα τους μάθαινε να βάζουν στόχους και να τους πετυχαίνουν, όπως ακριβώς έκανε τώρα με την κόρη της.

Στόχους! Αλήθεια πως ξέχασε τους δικούς της; Κοίταξε γύρω της και συνειδητοποίησε ότι και τώρα δεν ήταν αργά να κάνει τα όνειρά της πραγματικότητα. Ήταν μόλις τριάντα χρονών. Μπορούσε και τώρα!

Έθεσε τους στόχους. Τίποτα  δεν θα άφηνε να μπει εμπόδιο στα όνειρά της. Στο χέρι της ήταν να τα πραγματοποιήσει.
Αυτή τη φορά ήταν σίγουρη πως θα  κατάφερνε να νικήσει  τα αόρατα εμπόδια και να δει εκείνο το φως χωρίς να την τυφλώνει πλέον. 

Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στην φωτο-συγγραφική σκυτάλη που διοργανώνει τόσο όμορφα η Μαίρη στη Γήινη ματιά της. 

Την φωτογραφία που είναι στην αρχή της ιστορίας παρέλαβα από την Άννα μαζί με την λέξη υποσυνείδητο που έπρεπε να συμπεριλάβω στο κείμενο.

Με την σειρά μου δίνω την σκυτάλη στη Ρένα με την πιο κάτω φωτογραφία και την λέξη: Αυτάρκης.

Ρένα μου καλή επιτυχία!

Πηγή: tasha-tudor

Να είστε καλά.

Φιλιά!

Η αυτοβιογραφία μου

Ανάμεσα στη χώρα του Εδώ και στη χώρα του Εκεί

Γεννήθηκα σε ένα διώροφο σπίτι που στην πίσω αυλή του είχε ένα θεόρατο πλάτανο  και μία πέτρινη βρύση με τρεχούμενο νερό που δρόσιζε τις ρίζες του μέρα νύχτα. Το νερό της έπεφτε σε ένα αυλάκι και από εκεί σto ποταμάκι που ήταν λίγο πιο κάτω.

Κάτω από τον ίσκιο αυτού του πλάτανου άκουσα από τον πατέρα μου τα  πρώτα παραμύθια και βλέποντας τα πλατανόφυλλα κάθε Φθινόπωρο να πέφτουν στο αυλάκι με το νερό,  τα ακολουθούσα στο ταξίδι τους  μέχρι το ποταμάκι και πέρα από αυτό.

Έτσι μια μέρα ακολούθησα  τρία πλατανόφυλλα και έζησα μαζί τους την απόλυτη περιπέτεια που εξελίχτηκε σε ένα βραβευμένο παραμύθι.

Από τότε ζω ανάμεσα σε δύο χώρες στη χώρα του Εδώ που είναι η πραγματικότητα και στη χώρα του Εκεί που είναι η χώρα της φαντασίας.

Στη χώρα του Εκεί γνώρισα καλές νεράιδες και σκανδαλιάρικα ξωτικά, γνώρισα ένα ντετέκτιβ-κάβουρα που εξιχνίασε την δύσκολη υπόθεση του κυρίου Καρπούζι που είχε χάσει τα κουκούτσια του. Εκεί συνάντησα ένα κοχύλι που μου έδωσε να διαβάσω τα απομνημονεύματά του και τα διάβασα  στην ακροθαλασσιά κάτω από τον ίσκιο ενός πεύκου, που μου διηγήθηκε πως είχε ερωτευτεί μια γοργόνα.

Στη χώρα του Εδώ είμαι ένας κανονικός άνθρωπος που νοιάζεται και φροντίζει πολλά πράγματα, που αφουγκράζεται τα προβλήματα, που προσπαθεί να βρει λύσεις αν μπορεί και που αγανακτεί με τα κακώς κείμενα. 

Ενίοτε αυτές οι δύο χώρες είναι σε διαμάχη γιατί συνήθως η χώρα του Εδώ βλάπτει τα πλάσματα της χώρας του Εκεί. Δεν θα ξεχάσω την ημέρα που γνώρισα ένα ζαρκάδι που μαζί με άλλα ζώα είχαν περικυκλώσει ένα εργοστάσιο χημικών γιατί μόλυνε το ποτάμι που έπιναν νερό ή τις αρκούδες που είχαν συλλάβει ένα εμπρηστή και τον καταδίκασαν σε ισόβια αναδάσωση του δάσους που είχε κάψει.  Αμ το Καλοκαίρι που εξαφανίστηκε μυστηριωδώς πέρσι είχε και αυτό τα δίκια του, άσε που και η Άνοιξη είχε αργήσει μια χρονιά να φανεί για παρόμοιους λόγους.

Στη χώρα του Εδώ έζησα πολλά χρόνια ξεχνώντας σχεδόν την χώρα του Εκεί. Τώρα βρίσκομαι περισσότερο στη χώρα του Εκεί και νομίζω ότι αυτή μου ταιριάζει περισσότερο.

Μια και σήμερα έχω γενέθλια είπα να γράψω μια αυτοβιογραφία.

Ευχαριστώ όλους τους φίλους που μου στείλατε ευχές για την γιορτή μου και φυσικά όσους θα μου ευχηθείτε σήμερα.

Τριήμερος εορτασμός μη σου πω και τετραήμερος φέτος, γιατί αύριο ετοιμάζεται ένα γερό φαγοπότι για συγγενείς και φίλους. Γιόρταζε βλέπετε και το έτερον ήμισυ. 

Όσοι πιστοί προσέλθετε! Ανοιχτά είναι!

Μαθήματα πτήσης

 Η ακακία στην αυλή είναι γεμάτη λευκά άνθη που κρέμονται σαν τσαμπιά από σταφύλια ανάμεσα στα φύλλα της. Σε κάθε φύσημα του αέρα μερικά πέταλα αποσπώνται, αιωρούνται για λίγο και καταλήγουν πάνω στο καταπράσινο γρασίδι χαρίζοντας του λευκές κηλίδες. Ένα σιγανό και μονότονο βουητό ακούγεται. Είναι οι αγριομέλισσες που λεηλατούν την γύρη από τα λευκά ανθάκια. 

Ανάμεσα στα κλαδιά διακρίνεται η φωλιά ενός ζευγαριού κοτσυφιών, μοιάζει με μπολ, πλεγμένη με κλαδάκια και φύλλα. Το αρσενικό κοτσύφι με κατάμαυρο πτέρωμα που γυαλίζει στον πρωινό ήλιο και πορτοκαλί ράμφος έχει αρχίσει ένα γλυκό κελάηδημα. Το θηλυκό με γκριζοκάστανο πτέρωμα και ράμφος στο ίδιο χρώμα μπαινοβγαίνει στη φωλιά. 

Σε λίγο τρία μικρά κεφαλάκια με γκριζωπά πούπουλα ξεπροβάλλουν από τη φωλιά. Το πρώτο  ένα τόσο δα πουλάκι, αφού τέντωσε τα μικρά φτερά του, έκανε ένα πέταγμα και βγήκε από τη φωλιά. Το ίδιο έκανε και το δεύτερο, ενώ το τρίτο ήταν αναποφάσιστο και παρέμεινε στη φωλιά. Ο αρσενικός κότσυφας ήρθε κοντά τους. Με σύντομα τιτιβίσματα τα παρότρυνε να τον ακολουθήσουν με μικρά πετάγματα από κλαδί σε κλαδί. Το τρίτο εξακολουθούσε να είναι αναποφάσιστο. 

Το θηλυκό κοτσύφι μπήκε στη φωλιά και με το κεφαλάκι της έσπρωξε έξω από τη φωλιά το τρίτο κοτσύφι. Εκείνο δειλά δειλά ακολούθησε τα άλλα δυο στα πρωινά μαθήματα πτήσης. 

Ανοιξιάτικο πρωινό

Το πρωινό αεράκι σκόρπισε το άρωμά της στο στενό λιθόστρωτο σοκάκι του Παρισιού. Οι νότες από το ακορντεόν του τυφλού πλανόδιου μουσικού ξεχύθηκαν ψηλά. Τα δέντρα ρίγησαν στο πέρασμά της  και οι λιγοστές δροσοσταλίδες της αυγής ήρθαν και κάθισαν σαν διαμαντάκια στο λουλουδάτο φόρεμά της. Το φουλάρι στο λαιμό της χόρευε ανέμελα σε κάθε λίκνισμα του κορμιού  της.

Bonjour madame    την καλημέρισε ο μουσικός και την ακολούθησε για λίγο παίζοντας.

Bonjour monsieur   τον καλημέρισε και εκείνη κάνοντας μια στροφή γύρω από τον εαυτό της καθώς σφυρίγματα θαυμασμού ακούγονταν από τα γύρω μικρομάγαζα.

Η Άνοιξη περνούσε από μπροστά τους.

Ημέρα της Γης 2020

Το παράπονο της Γης

Άνθρωπε κοίτα τον ουρανό

ανάμεσα σε όλα τα φωτεινά αστέρια σε μένα εδόθη

η Εντολή  για να σου χαρίσω τον παράδεισο.

Στολίστηκα με πανύψηλα δασωμένα βουνά

και καταπράσινες κοιλάδες για να σου προσφέρουν  

ανέμελες στιγμές.

Πολύχρωμα λουλούδια δίνουν χρώμα στη ζωή σου

Γλυκόλαλα πουλιά γλυκαίνουν τις ημέρες σου

Ποτάμια με γάργαρα νερά δροσίζουν το κορμί σου

και θάλασσες σε χαϊδεύουν με το κύμα τους.

Παρακάλεσα τον Ήλιο να σου χαρίζει φως, τον αέρα

να σε δροσίζει και το φεγγάρι να φέγγει τα σκοτάδια σου.

Όλα τα άσχημα τα έκρυψα καλά  για να μην τα βρεις

και χάσεις την ευλογία.

Όμως κάποια μάγισσα κακιά θόλωσε το μυαλό σου

και άρχισες να σκάβεις τα σωθικά μου

και βρήκες όλα τα άσκημα που είχα κρυμμένα.

Και έβγαλες τον χρυσό, τα διαμάντια και τα ασήμια

που σου έμαθαν την απληστία.

Και έβγαλες το κατράμι που σου μαύρισε τη ζωή.

Και έβγαλες ατσάλι και έφτιαξες κανόνια.

Και έβγαλες σίδηρο και έφτιαξες κάγκελα.

Και έβγαλες δηλητηριώδη αέρια που σου κόβουν την

αναπνοή.

Και έφτιαξες χημικά που σκορπίζουν θάνατο...

Γιατί; Γιατί;

Stranger Trips

Ώρα για κάτι διαφορετικό.

Ώρα για μια τρομακτική ιστορία

Την έχει γράψει ο γιος μου και την αφηγείται μαζί 

με την σύντροφό του.

Εννοείται ότι είναι μία φανταστική ιστορία. 

Όσοι το επιθυμείτε μπορείτε να γραφτείτε στο κανάλι του,

γιατί θα ακολουθήσουν και άλλες παράξενες ιστορίες.

Τα μαγικά καπέλα των ξωτικών

«Γεια σου μικρούλα μου γιατί κλαις και είσαι λυπημένη; Και γιατί φώλιασες μέσα στην κουφάλα τούτου του δέντρου που οδηγεί στο σπίτι μου;».

«Συγνώμη» ψιθύρισε η μικρή Λένα και κοίταξε γύρω της να δει ποιος της μιλάει, αλλά δεν είδε κανέναν. «Ποιος μου μιλάει;» ρώτησε φοβισμένα.

«Ναι έχεις δίκιο, δεν με βλέπεις… περίμενε να βγάλω το καπέλο μου που με κάνει αόρατο.  Ουπς… τώρα με βλέπεις;». 

Η μικρή Λένα τρόμαξε καθώς είδε μπροστά της ένα μικρό ξωτικό να κάθεται σε μία γωνιά μέσα στην κουφάλα του δέντρου. Ήταν λίγο πιο κοντό από την ίδια, είχε γελαστό προσωπάκι, φορούσε πολύχρωμα ρούχα και κρατούσε στα χέρια του ένα αστείο καπέλο.

«Το καπέλο το φοράμε εγώ και οι φίλοι μου, για να γινόμαστε αόρατοι και να ερχόμαστε όποτε θέλουμε στον κόσμο σας. Μην φοβάσαι» της είπε το μικρό ξωτικό, «εγώ θέλω να γίνουμε φίλοι και να σε βοηθήσω. Θέλω να είσαι χαρούμενη, όλα τα παιδιά θέλω να είναι χαρούμενα».

«Πώς να είμαι χαρούμενη, τα βλέπεις αυτά τα τρία παιδιά που έρχονται προς τα δω; Είναι συμμαθητές μου και δεν με συμπαθούν καθόλου, αντιθέτως με κοροϊδεύουν γιατί έχω λίγο πεταχτά αυτιά, μου παίρνουν το κολατσιό μου στα διαλείμματα, με κτυπούν και με απειλούν πως αν τα πω όλα αυτά στους γονείς μου ή στους δασκάλους μου, θα μου κάνουν χειρότερα. Μακάρι να μπορούσα  να φορέσω και εγώ ένα καπέλο σαν αυτό που φοράς εσύ για να γίνομαι αόρατη. Θα περνούσα απαρατήρητη και θα έβρισκα την ησυχία μου. Ωχ πλησιάζουν… θα με δουν και τότε αλίμονό μου»

«Ησύχασε της είπε το μικρό ξωτικό και ακολούθησέ με, ξέρω κάποιον που μπορεί να μας βοηθήσει» και με μιας τσούλησε σε μια τσουλήθρα στο βάθος του δέντρου και η μικρή Λένα από τον φόβο μην την βρουν οι διώκτες της το ακολούθησε και βρέθηκε σε ένα κόσμο παραμυθένιο.

Ένα καταπράσινο λιβάδι  απλωνόταν μπροστά της κεντημένο με πανέμορφα λουλούδια σε όλα τα χρώματα και με ποικίλες ευωδιές. Μικροσκοπικά σπιτάκια ήταν διάσπαρτα παντού και ένα πλήθος ξωτικών περιφερόταν ανάμεσά τους.

«Λένα καλωσόρισες στον κόσμο μου. Στον κόσμο των ξωτικών και μπορώ να σου πω πως εδώ εμείς περνάμε καλά γιατί  βοηθάμε το ένα το άλλο και δεν σκεφτόμαστε να κάνουμε κακό σε κανένα. Σου αρέσει;»

«Όμορφα είναι! Μπορώ να μείνω εδώ για πάντα;»

«Δεν νομίζω να θέλεις να μείνεις εδώ για πάντα, έχεις τους γονείς σου που σε αγαπούν και θα λυπηθούν πάρα πολύ αν σε χάσουν».

«Έχεις δίκιο, αλλά έτσι θα απαλλασσόμουν από τους τυράννους μου» είπε η μικρή Λένα.

«Έχω λύση… έλα μαζί μου» είπε το ξωτικό και οδήγησε την Λένα σε ένα σπιτάκι στην άκρη του λιβαδιού. Κτύπησαν την πόρτα και αμέσως παρουσιάστηκε μπροστά τους ένα ηλικιωμένο ξωτικό. Το μικρό ξωτικό του είπε το πρόβλημά της Λένας και του ζήτησαν την γνώμη του.

«Πρώτα πρώτα μικρή μου Λένα, της είπε,  πρέπει να μιλήσεις στους γονείς σου και εκείνοι ξέρουν τι πρέπει να κάνουν, όσο για αυτά τα παιδιά που σου έχουν κάνει τη ζωή δύσκολη θα τα αναλάβουμε εμείς. Τα καπελάκια που μας κάνουν αόρατα, τι τα έχουμε;».

Η Λένα κάθισε πολλές ώρες μαζί τους, έπαιξε για πρώτη φορά ξένοιαστα ξωτικοπαιχνίδια και έφαγε μπόλικες ξωτικολιχουδιές. Όταν έφυγε το μικρό ξωτικό φόρεσε το καπέλο που το έκανε αόρατο και την ακολούθησε. Θα έμενε μαζί της για όσο χρειαζόταν.

Η Λένα παίρνοντας θάρρος από το μικρό ξωτικό ομολόγησε στους γονείς της το δράμα που περνούσε και εκείνοι με την σειρά τους μίλησαν στους δασκάλους. Όλοι μαζί προσπάθησαν να συνετίσουν τους άτακτους μαθητές, οι οποίοι παρόλα αυτά στα κρυφά συνέχιζαν να κοροϊδεύουν την Λένα. Εκεί πλέον ανέλαβε δράση το μικρό ξωτικό.

Κάθε φορά που έλεγαν κάτι για τα αυτιά της Λένας το ξωτικό, έτσι αόρατο που ήταν, τους τραβούσε τα δικά τους αυτιά λες και ήθελε να τους τα ξεριζώσει. Πονούσαν αλλά όσο και αν κοιτούσαν γύρω τους δεν έβλεπαν ποιος τους τραβούσε τα αυτιά. Κάθε φορά που της έπαιρναν το κολατσιό της, το ξωτικό τους έριχνε μπόλικο πιπέρι που τους έκαιγε την γλώσσα όταν πήγαιναν να το φάνε. Κάθε φορά που πήγαιναν να την κτυπήσουν το ξωτικό τους έβαζε τρικλοποδιά και έπεφταν κάτω. Η Λένα, αλλά και τα άλλα παιδιά βλέποντας όλα αυτά που πάθαιναν οι άτακτοι συμμαθητές τους  γελούσαν με την ψυχή τους.

Έτσι  οι άτακτοι μαθητές όταν είδαν πως έγιναν ο περίγελος του σχολείου κατάλαβαν το λάθος τους και άφησαν ήσυχη την μικρή Λένα η οποία έζησε χαρούμενη και ευτυχισμένη δίπλα στους γονείς της, στους συμμαθητές της και στους φίλους της τα ξωτικά. Πήγαινε μάλιστα αρκετά συχνά στον κόσμο τους για να παίξει μαζί τους.

Η 6η Μαρτίου έχει καθιερωθεί ως παγκόσμια ημέρα κατά της σχολικής βίας και εκφοβισμού. Αυτό το παραμύθι το είχα αναρτήσει και παλαιότερα, αλλά το αναρτώ και σήμερα, γιατί αναφέρεται στον εκφοβισμό στα σχολεία.