Παιχνιδιάρικα αγγελάκια

Τα αγγελάκια  άφησαν για λίγο τον Παράδεισο και ήρθαν στη γη,
τα έπιασε και αυτά η Άνοιξη και άρχισαν τα παιχνίδια.

Τα μικρά φτερά τους δεν είχαν σταματημό!

Φτερούγιζαν γύρω μου, πήγαιναν πάνω, κάτω και κρυβόντουσαν μέσα σε θάμνους
και  λουλούδια.

Αλλά κάποια στιγμή κουράστηκαν και ήρθαν και κάθισαν σε ένα μπουκάλι

Έτσι τα παρακάλεσα να μείνουν κοντά μου. Δεν μου χάλασαν χατήρι.
Ντεκουπάζ το μεγαλείο σου....

Καλή Ανάσταση!!!

Μεγάλη Πέμπτη σήμερα και το έθιμο προστάζει την βαφή των κόκκινων αυγών.
Κάθε χρόνο τα έβαφα κόκκινα με σχέδια από φυλλαράκια, αλλά φέτος ενέδωσα
και σε λίγους παστέλ χρωματισμούς.

Όμορφα έγιναν!!!

Να σας κεράσω και ένα κουλουράκι;

Εντάξει ξέρω νηστεύετε...καλά περάστε για κέρασμα μετά την Ανάσταση!

Τι κρύβει αυτό το υπέροχο δεματάκι;

Μα το δώρο της Έλλης !

Ένα πολύ όμορφο μπουκάλι. Έλλη μου σε ευχαριστώ πάρα πολύ.

Και με την καρτούλα που μου έστειλε η  Ράνια  θα σας ευχηθώ Καλή Ανάσταση!
Να περάσετε όμορφα με τα αγαπημένα σας πρόσωπα και να σκορπάτε αγάπη!

Αν έχετε χρόνο διαβάστε και το παραμυθάκι που ακολουθεί στα παιδάκια σας.
Το είχα αναρτήσει και παλαιότερα στο blog μου.

Ήρθε το Πάσχα!

Μέρες τώρα στο κτήμα του κυρ Ανέστη,  άνθρωποι και ζώα κάνουν ετοιμασίες για να υποδεχτούν το Πάσχα.

Πρώτα- πρώτα οι κότες κάνουν τα πιο μεγάλα αυγά και το φωνάζουν κακαρίζοντας, γιατί ξέρουν πως η κυρία Λαμπρινή, η γυναίκα του κυρ Ανέστη,   τα βάφει κόκκινα, αφού τα στολίσει πρώτα με διάφορα μικρά φύλλα που κόβει από τα δέντρα του κτήματος. Μετά τα γυαλίζει με λάδι και τα βάζει στην καλύτερη θέση στο πασχαλινό τραπέζι μέσα σε ένα ωραίο καλαθάκι στολισμένο με πολύχρωμες κορδέλες και πασχαλιές.

Η κυρία κουνέλα καθαρίζει και χτενίζει τα κουνελάκια της, γιατί ξέρει πως την Κυριακή του Πάσχα που θα έρθουν επισκέπτες στο κτήμα, όλοι θα τρέξουν για να τα αγκαλιάσουν, να τα χαϊδέψουν και να φωτογραφηθούν μαζί τους.

Το ίδιο κάνουν και οι κλώσες με  τα μικρά κοτοπουλάκια τους και οι πάπιες με τα παπάκια τους.

Όμως ενώ  όλοι ήταν χαρούμενοι με τις ετοιμασίες παρατήρησαν ότι ένα μικρό αρνάκι ήταν πολύ λυπημένο.

-Τι έχεις; το ρώτησαν τα άλλα ζώα, γιατί δεν είσαι και εσύ χαρούμενο;

-Πώς να είμαι χαρούμενο, είπε το αρνάκι, δεν ξέρετε τι συμβαίνει σε εμάς τα αρνιά  το Πάσχα;  θα με σφάξουν!

-Αδύνατον! είπαν τα άλλα ζώα.

-Αλήθεια είναι, είπε η μαμά του και δεν μπορώ να κάνω τίποτα για αυτό.

Τα ζώα έπεσαν σε περισυλλογή για να βρουν μία λύση.

-Το βρήκα, φώναξε μία χήνα, θα σε κρύψουμε.

-Που θα με κρύψετε, θα με βρουν! είπε το αρνάκι.

-Στο κοτέτσι, είπαν οι κότες.

-Στο στάβλο, είπε η αγελάδα.

-Θα το βρουν, είπε ένα μικρό γουρουνάκι, όμως έχω μια ιδέα. Να ζητήσουμε  την βοήθεια της μικρής Αννούλας. Κάθε μέρα τρέχετε μαζί σε όλο το κτήμα και όλοι ξέρουμε πόσο πολύ σε αγαπάει.

Πήγαν λοιπόν και βρήκαν την Αννούλα και της ζήτησαν την βοήθειά της.

-Μην στενοχωριέσαι αρνάκι μου, του είπε, δεν πρόκειται να αφήσω να πάθεις κακό.

Πήγε και βρήκε τον πατέρα της και τον παρακάλεσε να χαρίσει τη ζωή στο μικρό αρνάκι. Ο πατέρας όμως της εξήγησε πως αυτό δεν μπορούσε να γίνει γιατί έτσι  ήταν το έθιμο. Την ημέρα του Πάσχα να σφάζουν αρνιά. Η Αννούλα τότε έβαλε τα κλάματα. Μπροστά στα δάκρυα του παιδιού του ο πατέρας υποχώρησε, την φίλησε και της υποσχέθηκε πως το αρνάκι θα ζούσε για πολλά χρόνια ακόμη.

Μόλις το άκουσαν τα άλλα ζώα φώναξαν: «ζήτω!» τα καταφέραμε! και η Αννούλα και το αρνάκι έτρεξαν ευτυχισμένα στο ανθισμένο λιβάδι με τις παπαρούνες.

Καλό Πάσχα!!!

Σπονδή στον έρωτα και την αγάπη

(φωτογραφία από internet)

Ώρες τώρα καθόταν στο εργαστήρι του

και κοίταζε με βλέμμα απλανές τον άσπρο καμβά.

Απότομα σηκώνεται και βάζει μουσική στη διαπασών.

Ο ήχος των κρουστών εισβάλει στον χώρο.

Η λαχτάρα του να αποτυπώσει τον πόνο του είναι έντονη.

Βουτάει τα χέρια του στο μαύρο χρώμα

και με βίαιες κινήσεις το απλώνει πάνω στον καμβά.

Ύστερα παίρνει  ένα κόκκινο της πορφύρας

και το χύνει καταμεσής, σαν λάβα  που ξεπετιέται από ηφαίστειο.

Τα δυο χρώματα παλεύουν ανάμεσα στα δάχτυλά του ποιο θα επικρατήσει.

Ποιο θα αποτυπώσει καλύτερα την απώλεια Εκείνης.

Ποιο θα αποτυπώσει καλύτερα τον θάνατο αλλά και το πάθος.

Βρίσκεται σε έκσταση, την κατηγορεί που δόθηκε στον θάνατο,

και τον άφησε μόνο.

Η μουσική αλλάζει, το βιολί που ακούγεται τον ηρεμεί.

Σαν όνειρο έρχεται η μορφή της μπροστά του.

Τώρα βάζει και άλλα χρώματα  στα χέρια του και

πλάθει την μορφή της σαν οπτασία, αέρινη,

ενώ δάκρυα κυλούν στο πρόσωπό  του. Δάκρυα λυτρωτικά.

Ένα φλάουτο μπαίνει στο ρυθμό της μουσικής

και εκείνος βουτάει τα δάχτυλά του σε ένα απαλό μοβ

και ζωγραφίζει μία ντελικάτη βιολέτα στο μέρος της καρδιάς,

της καρδιάς που σταμάτησε πρόωρα να κτυπά.

Χύνει λίγο από το άρωμά της τριγύρω

και κάνει σπονδή στον έρωτα και στην αγάπη.

Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο παιχνίδι "Παίζοντας με τις λέξεις".
Οι λέξεις με το κόκκινο χρώμα στο κείμενο είναι οι λέξεις που γύρω τους έπρεπε
να κτίσουμε την ιστορία μας.
Μόλις είδα την λέξη χρώμα αμέσως φαντάστηκα έναν ζωγράφο με την παλέτα του
και έτσι οδηγήθηκα με την φαντασία μου σε τούτο το "ποιητικό" μονοπάτι.
Ευχαριστώ όλους όσους με τίμησαν με τον βαθμό τους και ιδιαιτέρως  την
Μαρία για την φιλοξενία.
Να έχετε μια υπέροχη εβδομάδα!
Φιλάκια!

Άνοιξη σε γκρίζο φόντο-Φωτογραφίζειν

Είναι κάποιες φορές που νιώθεις την ανάγκη
να ανέβεις σε ένα ψηλό βουνό για να ακουμπήσεις
τον ουρανό, να σκαρφαλώσεις εκεί πάνω
και να μην ξανακατέβεις.
Μα έρχονται κάτι αλήτες σύννεφα που δεν σε αφήνουν.
Στον κρύβουν και αυτόν.

Και εκεί που τα βλέπεις όλα γκρίζα
νιώθεις ένα άγγιγμα στην πλάτη.
Γυρνάς και είναι η Άνοιξη που σου χαμογελάει.
"Έλα σου λέει χαμογέλα και εσύ,
οι κουτσουπιές άνθισαν και φέτος..."

Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο διαγωνισμό  "Φωτογραφίζειν"
με θέμα την Άνοιξη.
Για την ιστορία τραβήχτηκε κάπου πάνω στον Ταΰγετο
και πήγε πολύ καλά, ήρθε δεύτερη.
Σας εύχομαι καλή εβδομάδα!
Φιλάκια!

Παγκόσμια ημέρα ποίησης

Γιατί βαθιά μου δόξασα - Άγγελος Σικελιανός

Γιατί βαθιά μου δόξασα και πίστεψα τη γη
και στη φυγή δεν άπλωσα τα μυστικά φτερά μου,
μα ολάκερον ερίζωσα το νου μου στη σιγή,
να που και πάλι αναπηδά στη δίψα μου η πηγή,
πηγή ζωής, χορευτική πηγή, πηγή χαρά μου...

Γιατί ποτέ δε λόγιασα το πότε και το πως,
μα εβύθισα τη σκέψη μου μέσα στην πάσαν ώρα,
σα μέσα της να κρύβονταν ο αμέτρητος σκοπός,
να τώρα που, η καλοκαιριά τριγύρα μου είτε μπόρα,
λάμπ' η στιγμή ολοστρόγγυλη στο νου μου σαν οπώρα,
βρέχει απ' τα βάθη τ' ουρανού και μέσα μου ο καρπός!...

Γιατί δεν είπα: "εδώ η ζωή αρχίζει, εδώ τελειώνει..."
μα "αν είν' η μέρα βροχερή, σέρνει πιο πλούσιο φως...
μα κι ο σεισμός βαθύτερη τη χτίση θεμελιώνει,
τι ο ζωντανός παλμός της γης που πλάθει είναι κρυφός..."
να που, ότι στάθη εφήμερο, σα σύγνεφο αναλιώνει,
να που ο μέγας Θάνατος μου γίνηκε αδερφός!...
(από τον Λυρικό Βίο, Β΄, Ίκαρος 1966)

Καλό Σαββατοκύριακο!

Ιστορίες του καφενέ #3 "Το κτισμένο μυστικό"

-Παιδιά  φτάσαμε, είπε ο Στέλιος. Οι τρεις φίλοι ο Στέλιος, ο Μίλτος και ο Τάσος βγήκαν από το ταξί που πήραν από το λιμάνι για να φτάσουν στο ψαροχώρι που ήταν το σπίτι του Στέλιου και κοίταξαν γύρω τους.

-Στέλιο πάντα μας έλεγες πως το νησί σου είναι πολύ όμορφο, αλλά αυτό που αντικρίζουμε, ξεπερνάει κάθε φαντασία.

-Ελάτε πάμε σπίτι και θαυμάζετε την θέα αργότερα. Προς το παρόν πρέπει να καθαρίσουμε το σπίτι γιατί είναι γύρω στα δύο χρόνια που παραμένει κλειστό.

Μέχρι το απόγευμα είχαν καταφέρει να τακτοποιηθούν κάπως.

-Πάω να φτιάξω καφέ, θέλει κανείς; ρώτησε ο Τάσος.

-Περίμενε θα πάμε να τον πιούμε κάτω, εκεί που θα πραγματοποιήσουμε το όνειρό μας. Τα παιδιά άνεργα και τα τρία εδώ και πάρα πολύ καιρό σκέφτηκαν να έρθουν στο νησί και να επαναλειτουργήσουν τον καφενέ του πατέρα του Στέλιου σε πιο μοντέρνα εκδοχή, που παρέμενε κλειστός από τότε που εκείνος έχασε την μάχη με την ζωή για να τον ακολουθήσει και η μητέρα του λίγους μήνες αργότερα. 

Ήταν μια καλή περίπτωση, γιατί το μέρος είχε αναπτυχθεί τουριστικά πάρα πολύ τον τελευταίο καιρό.

Τώρα με ένα φλιτζάνι καφέ στο χέρι περιεργάζονταν τον χώρο. Τα τραπεζάκια ήταν στη θέση τους γεμάτα σκόνη.

-Λοιπόν καλλιτέχνη τι λες; Καλλιτέχνη έλεγαν τον Μίλτο που είχε τελειώσει την Σχολή Καλών Τεχνών.

-Βλέπω ότι το κτίριο είναι πέτρινο, οπότε καλό είναι σε αυτές τις δύο πλευρές  να χαλάσουμε τον σοβά και να αναδείξουμε την πέτρα. Εκείνη την πλευρά αφήστε την σε μένα. Θα ζωγραφίσω ένα ιστιοφόρο που θα καλύπτει όλο τον τοίχο με όλα του τα πανιά ανοιγμένα, όπως τα όνειρά μας, είπε ο Μίλτος.

-Πειρατικό να το κάνεις, του είπε ο Τάσος.

-Εντάξει πειρατικό θα το κάνω.

Την άλλη μέρα έπιασαν δουλειά, ξηλώνοντας τον σοβά και αναδεικνύοντας την πέτρα. Μετά από τρεις ημέρες  ο Τάσος καθώς ξήλωνε τον σοβά δίπλα στην πόρτα που οδηγούσε προς την κουζίνα, είδε ένα κενό στον τοίχο και καθώς κοίταξε καλύτερα μέσα είδε ένα μεταλλικό κουτί.

-Παιδιά κοιτάξτε τι βρήκα μέσα στον τοίχο.

Ο Στέλιος πήρε το κουτί,  το άνοιξε και μέσα βρήκε ένα γράμμα.

-Είναι ο γραφικός χαρακτήρας του πατέρα μου. Πήρε το γράμμα και πήγε παράμερα. Άρχισε να το διαβάζει νομίζοντας στην αρχή ότι προοριζόταν για εκείνον.

Γιε μου

Όταν ήμουν νέος, μόλις είχα απολυθεί από τον στρατό, αγάπησα μια κοπέλα, την μητέρα σου, την Άννα μου. Ήταν από την Αθήνα και είχε έρθει εδώ στο νησί για να δουλέψει στο μεγάλο καφέ στο λιμάνι. Ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά. Ήθελα να την παντρευτώ. Κάναμε όνειρα...

Οι γονείς μου όταν έμαθαν ποια ήθελα να παντρευτώ, ήταν ανένδοτοι. "Δεν θα πάρεις μία που δεν ξέρουμε από που κρατάει η σκούφια της. Θα πάρεις κορίτσι από τον τόπο μας", έλεγαν. Πήγαν και την βρήκαν και της είπαν ψέματα πως ήμουν αρραβωνιασμένος, πως την κορόιδευα  και άλλα τέτοια. Η μητέρα σου μου είπε να την ακολουθήσω στην Αθήνα. Δεν το έκανα και τώρα το μετανιώνω. Έτσι πίστεψε αυτά που της είπαν οι γονείς μου και έφυγε. Νέος, άπειρος και χωρίς δουλειά, φοβήθηκα. Πως θα άνοιγα σπιτικό στην Αθήνα χωρίς λεφτά. Εδώ στο νησί θα είχα τουλάχιστον τούτο τον καφενέ του πατέρα μου.

Μετά από ένα χρόνο παντρεύτηκα με προξενιό την γυναίκα μου. Καλή... με αγάπησε, όπως την αγάπησα και εγώ.

Κάποια μέρα έλαβα ένα ανώνυμο γράμμα. Ήταν από  την μητέρα σου. "Μου πήρε πολύ χρόνο να αποφασίσω να στο πω, αλλά νομίζω πως πρέπει να ξέρεις πως έχεις ένα γιο. Δεν θέλω τίποτα από σένα, απλώς να το ξέρεις" έγραφε. Λιποτάκτησα για δεύτερη φορά, δεν έψαξα να σας βρω. Βλέπεις ήμουν παντρεμένος και η γυναίκα μου τριών μηνών έγκυος. Έκτοτε δεν έμαθα τίποτα για σας, όσο και αν σας έψαξα πολύ αργότερα κρυφά από τους δικούς μου . Οι τύψεις με βασανίζουν. Στη γυναίκα μου και στον γιο μου, δεν είπα ποτέ τίποτα για σένα, δεν ήθελα να τους πληγώσω. Κάθε φορά που αγκαλιάζω τον Στέλιο μου σκέφτομαι και σένα που δεν ξέρω ούτε το όνομά σου.

Τούτο το γράμμα είναι κάτι σαν εξομολόγηση, σαν ένα μεγάλο συγνώμη σε σένα που δεν γνώρισα και στην μητέρα σου που τόσο  πίκρανα. Το βάζω σε αυτή την κρύπτη νομίζοντας ότι σε έχω κάθε μέρα κοντά μου.

-Αχ μωρέ πατέρα, είπε ο Στέλιος με μάτια βουρκωμένα.

-Τι συμβαίνει; του είπαν οι φίλοι του και έτρεξαν κοντά του.

-Διαβάστε!

Τα παιδιά το διάβασαν και του είπαν να μην στεναχωριέται. 

-Αμέσως μετά τα εγκαίνια του καφενέ μας, θα αρχίσω  τις έρευνες για να βρω τον αδερφό μου, είπε ο Στέλιος.

-Φίλε μαζί σου θα είμαστε και σε αυτό, του είπε ο Τάσος και έγιναν και οι τρεις μια αγκαλιά.

-Παίδες τι θα λέγατε να ονομάσουμε το καφενέ μας "Το κτισμένο μυστικό", πετάχτηκε ο Μίλτος για να ελαφρύνει λίγο την ατμόσφαιρα, σε συνδυασμό με το ιστιοφόρο μας στον τοίχο θα εξάπτει την φαντασία των τουριστών για χαμένους θησαυρούς.

Αυτή είναι η συμμετοχή μου "Στις Ιστορίες του Καφενέ" που διοργανώνει με μεγάλη επιτυχία η Αριστέα.

Ο μοναχικός χαρταετός

Δεκάδες χαρταετοί πετούσαν στον καταγάλανο ουρανό. Χοροπηδούσαν, γελούσαν, έκαναν τρελές τούμπες και χαίρονταν με τα γέλια των παιδιών που κρατούσαν τον σπάγκο τους. "Άσε καλούμπα" φώναζαν στα παιδιά, να πάμε ψηλά!!!

χαρταετοί-μενταγιόν

Μόνο ένας χαρταετός δεν συμμετείχε σε τούτο το γλέντι. Καθόταν εκεί πιο ψηλά από τους άλλους και καμάρωνε τα χρώματά του και το μέγεθός του, η αλήθεια είναι πως ήταν ο πιο μεγάλος. Οι άλλοι χαρταετοί του φώναζαν να παίξει μαζί τους, αλλά εκείνος έλεγε από μέσα του "σιγά μην παίξω με εσάς τους παρακατιανούς".

χαρταετός φτιαγμένος με σύρμα, κλωστές και χάντρες

Εσύ χάνεις του έλεγαν οι άλλοι. Σήμερα είναι η ημέρα μας, πρέπει να χαίρεσαι την ελευθερία του πετάγματος, γιατί αύριο τα παιδιά θα γυρίσουν  πάλι στα διαβάσματά τους και θα μας κλείσουν σε κάποια αποθήκη και θα περιμένουμε έναν ολόκληρο χρόνο να ξαναπετάξουμε.
Εκείνος δεν άκουγε, ζούσε στον κόσμο του, ένιωθε ανώτερος. Σιγά μην κάνω τις τρέλες που κάνετε εσείς σκεφτόταν. Εγώ δεν θέλω να χαλάσω την φορεσιά μου!

Μετά το μεσημέρι  ο αέρας δυνάμωσε και τα πρώτα γκρίζα σύννεφα φάνηκαν στον ουρανό.
-Αδέλφια μάλλον θα βρέξει, φώναξε ένας χαρταετός.
-Ευτυχώς τα παιδιά το κατάλαβαν και άρχισαν να μαζεύουν τον σπάγκο μας, είπε ένας άλλος.
Σιγά σιγά όλοι οι χαρταετοί άρχισαν να κατεβαίνουν.
Μόνο ο μοναχικός χαρταετός αντιστεκόταν και δεν κατέβαινε, όσο και αν το παιδάκι προσπαθούσε να μαζέψει τον σπάγκο του.
-Τι κάνεις; του φώναζαν οι άλλοι, σε λίγο θα βρέξει και θα καταστραφείς... κατέβα...
-Η δική μου η φορεσιά είναι αδιάβροχη τους απαντούσε, δεν είμαι σαν και εσάς, εγώ δεν φοβάμαι τίποτα.

Όσο και να προσπαθούσε το παιδί να τον κατεβάσει δεν μπορούσε. Εκείνος αντιστεκόταν, ώσπου ένας δυνατός αέρας του έκοψε τον σπάγκο και άρχισε να παρασύρεται μακριά.
Στην αρχή το διασκέδαζε.
Καλύτερα έτσι σκεφτόταν τώρα θα δω  καινούργια πράγματα. Πέρασε πάνω από την μεγάλη πόλη και άρχισε να πηγαίνει προς την εξοχή.
Οι πρώτες σταγόνες της βροχής τον πέτυχαν όταν περνούσε πάνω από ένα ποτάμι. Δεν έδωσε σημασία, αλλά όταν η βροχή δυνάμωσε άρχισε να φοβάται. Ο αέρας είχε δυναμώσει και άλλο. Ο χαρταετός άρχισε να χάνει ύψος, γιατί η ουρά του είχε βαρύνει από την βροχή.

Τελικά έπεσε πάνω σε ένα δέντρο και η φορεσιά του σκίστηκε. Ένα άλλο φύσημα του αέρα τον ελευθέρωσε από το δέντρο και τον έριξε μέσα στα λασπόνερα στην αυλή ενός αγροτόσπιτου.
Έμεινε όλη την νύκτα εκεί να κλαίει για το χάλι του.
Το πρωί τον βρήκε ένα οκτάχρονο κοριτσάκι και φώναξε στον αδερφό της που ήταν λίγο μεγαλύτερος.
-Τι θέλαμε χθες και η μαμά δεν μπορούσε να μας το φτιάξει, γιατί δεν θυμόταν πως μας τον έφτιαχνε ο μπαμπάς πριν πάει στον ουρανό;
-Έναν χαρταετό, απάντησε το αγόρι.
-Νάτος, ο μπαμπάς μας τον έστειλε, από εκεί ψηλά.
-Μα αυτός είναι κατεστραμμένος.
Άκουσε τα λόγια τους η μαμά τους και πλησίασε να δει τι είχαν βρει τα παιδιά.
-Ο σκελετός του είναι γερός, θα τον ξαναφτιάξουμε. Κάπου έχω μια εφημερίδα, θα φτιάξω και αλευρόκολλα και σε λίγη ώρα θα είναι έτοιμος.

Στο άκουσμα όλων αυτών ο χαρταετός ανατρίχιασε.
-Για ποιον με περάσατε, εγώ δεν θέλω μια τέτοια φορεσιά...άκου εφημερίδα...όσοι με δουν θα με κοροϊδεύουν.
Η εφημερίδα κολλήθηκε πάνω στο σκελετό του χαρταετού και τα παιδιά ενθουσιάστηκαν.
-Μαμά έφερα μερικά λουλούδια από την αμυγδαλιά μας να τα κολλήσουμε γύρω γύρω σαν στεφάνι, είπε το κοριτσάκι.
-Να πάρε και αυτούς τους δυο πανσέδες και βάλτους για μάτια και αυτό το μακρόστενο φυλλαράκι για μύτη, είπε το αγόρι.
-Πάω να φέρω και λίγες κατακόκκινες ανεμώνες για στόμα.
Σε λίγο όλα ήταν έτοιμα!
-Πρέπει να του φτιάξουμε και ουρά, είπε η μαμά τους, πάω να φέρω μερικά χρωματιστά κουρελάκια.
-Κουρελάκια; που ξέπεσα φώναζε ο χαρταετός. Δεν πρόκειται να πετάξω εγώ με αυτά τα χάλια.
Τα παιδιά κάθισαν και καμάρωσαν λίγο τον χαρταετό τους και μετά πήγαν να τον πετάξουν ψηλά.
Ο χαρταετός όμως δεν έλεγε να πετάξει. Αντιστεκόταν. Ντρεπόταν για την φορεσιά του.
Πρώτη προσπάθεια, δεύτερη προσπάθεια και τα παιδιά σκέφτηκαν πως κάτι δεν είχαν φτιάξει σωστά.
-Ας κάνουμε άλλη μία προσπάθεια είπε η μητέρα και τότε ένα αεράκι σήκωσε ψηλά τον χαρταετό.
Τα παιδιά ζητωκραύγαζαν χαρούμενα, ενώ ο χαρταετός σκεφτόταν πως ευτυχώς που δεν ήταν άλλοι χαρταετοί εκεί γύρω να δουν το χάλι του.

Όπως στεκόταν εκεί ψηλά, πέρασαν πέντε έξι σπουργίτια δίπλα του και τα άκουσε να λένε πως δεν είχαν δει ξανά ωραιότερο χαρταετό.
-Ορίστε μας ειρωνεύονται και τα σπουργίτια τώρα, σκέφτηκε.
Μετά από λίγο ένα περιστέρι του είπε πως δεν είχε ξαναδεί ωραιότερα μάτια.
-Λες να είναι αλήθεια, σκέφτηκε ο χαρταετός, να είμαι πράγματι ωραίος και να μην με ειρωνεύονται;
Όταν μάλιστα μετά από λίγο ένας κοκκινολαίμης του είπε πως είχε το ωραιότερο χαμόγελο κατάλαβε πως ήταν πραγματικά ωραίος και άρχισε να χαίρεται το πέταγμά του και να κουνάει την ουρά του χαιρετώντας τα παιδιά που έπαιζαν χαρούμενα μαζί του.
-Τελικά είχαν δίκιο χθες οι χαρταετοί που μου έλεγαν να παίξω μαζί τους και να χαρώ το πέταγμα, σκέφτηκε ο χαρταετός, σήμερα καταλαβαίνω πως η ευτυχία είναι στα απλά πράγματα και όλο χαρά έκανε βόλτες δεξιά και αριστερά πάνω και κάτω.

Οι χαρταετοί-μενταγιόν που έφτιαξα ταξιδεύουν ήδη προς την Βέροια εκεί που όλοι "οι χαρταετοί της καρδιάς" θα συναντηθούν για να δώσουν χαμόγελα στα παιδιά.

Ελπίζω να μην σας κούρασε το παραμύθι μου που είναι λίγο μεγάλο, αλλά είχα καιρό να σας γράψω και παρασύρθηκα...χαχα!
Να είστε καλά.
Καλές Αποκριές!
Φιλάκια!

Επς! Εδώ πρέπει να ευχαριστήσω και την φίλη Γεωργία από το blog http://keywoman.blogspot.gr/2015/02/giveaway.html που μου έστειλε αυτό το όμορφο σημειωματάριο και ένα πορτοφολάκι μπρελόκ που κέρδισα στο giveaway που έκανε.
Γεωργία μου σε ευχαριστώ πάρα πολύ ήταν υπέροχα και τα δύο!!!

Φιλάκια!!!!