Μέρες Άνοιξης

Ο ουρανός ήταν γεμάτος μαύρα σύννεφα και η παγωνιά επικρατούσε παντού.
Εδώ και μέρες  μια μαυροφορεμένη γυναίκα καθόταν στην άκρη του απέραντου κάμπου
σαν κάτι να περίμενε.
Όσοι την έβλεπαν την λυπόντουσαν έτσι όπως καθόταν στην παγωνιά.  Ήθελαν  να την φιλοξενήσουν,  όμως αυτή αρνιόταν.
Ώσπου ένα πρωινό η γη σείστηκε και ένα άνοιγμα δημιουργήθηκε.
Από μέσα πρόβαλε μια ολόξανθη και πανέμορφη κόρη που έπεσε στην αγκαλιά της
μαυροφορεμένης γυναίκας.
-Περσεφόνη μου, φώναξε εκείνη με λαχτάρα και την αγκάλιασε.
Στο πρώτο αγκάλιασμα άνθισε η αμυγδαλιά!

Στο πρώτο φιλί τα σύννεφα διαλύθηκαν και οι ροδακινιές φόρεσαν τα ροζ τους

Σε κάθε στροβίλισμα τους ο κάμπος γέμιζε μαργαρίτες.

Σε  κάθε χαμόγελό τους ξεπετάγονταν οι ίριδες στα μπλε ντυμένες

και οι κίτρινες μαργαρίτες ακολουθούσαν

Στο χορό επάνω άνοιξε το αγιόκλημα και μοσχοβόλησε ο τόπος

τα τριαντάφυλλα χαμογέλασαν και κείνα στο πέρασμά τους

Οι πεταλούδες τέντωσαν τα φτερά τους και ετοιμάστηκαν να χορέψουν
τον χορό της γονιμότητας και της αναγέννησης της φύσης!

Η  Άνοιξη είναι εδώ! Και κάθε Άνοιξη  η ζωή είναι ακόμη πιο ωραία!!!
Χθες ήρθαν και τα χελιδόνια που "φιλοξενώ" κάτω από το μπαλκόνι μου και με γέμισαν χαρά!
Είναι αυτές οι μικρές χαρές που μας κάνουν λίγο να βλέπουμε την αισιόδοξη πλευρά
της ζωής, γιατί άλλο τίποτα δεν μας έμεινε.
Φιλάκια!

Μια τούρτα μαγική

Γιορτάζω σήμερα μαζί με το έτερον ήμισυ και θα σας κεράσω μια τούρτα μαγική. 

Ένα κομμάτι για τον καθένα σας. 

Την έφτιαξα ανακατεύοντας ένα ανοιξιάτικο τριαντάφυλλο

με μια αγκαλιά κρίνους










πρόσθεσα  ένα κατακόκκινο γεράνι

ενίσχυσα με λίγα τριαντάφυλλα ακόμη 

έβαλα και μια χούφτα άνθη καλλιστήμονα

λίγη εσάνς από αγιόκλημα για άρωμα

 Και αφού την πασπάλισα με μπόλικη αγάπη,  σας την προσφέρω.

Ξέρω ότι θα μου ευχηθείτε για την γιορτή μου πολλοί, έτσι επειδή με αγαπάτε,

γι' αυτό και εγώ θα σας πω ένα μεγάλο Ε Υ Χ Α Ρ Ι Σ Τ Ω  εκ των προτέρων.

Φιλάκια!

Στα χρώματα του φθινοπώρου

Καλοί μου φίλοι γεια σας

Σήμερα θέλω να ευχηθώ χρόνια πολλά σε όσους

γιορτάζουν και να τους χαρίσω μερικές φθινοπωρινές

πινελιές από τον κήπο μου.

Την  γαζία μου που σε προσκαλεί με το  άρωμά της  να την προσέξεις...

Το ζαχαροκάλαμο που σε θαμπώνει με το χρώμα του...

Να και ένας πίνακας ζωγραφικής σκαρφαλωμένος στο φράχτη μας, που

αλλάζει καθημερινά χρώματα από πράσινο έως βαθύ κόκκινο...

Γαριδούλα έχω ακούσει πως το λένε αυτό το λουλούδι...όπως και να το

λένε είναι πολύ όμορφο.

Και μέσα σε όλα αυτά ...έφτασε Νοέμβρης και το μικρό καλοκαιράκι

καλά κρατεί...μέχρι και μια καρπουζιά "εθελόντρια", την λέω έτσι γιατί

φύτρωσε μόνη της σε μία γλάστρα, βάλθηκε να μου κάνει καρπούζι.

Έχω και κέρασμα σήμερα, γιατί  γιορτάζει  ο γιος μου!

Φίλοι μου να είστε όλοι καλά και σας ευχαριστώ για τα όμορφα σχόλια

που μου αφήνεται κάθε φορά.

Φιλάκια!

Μαξιλάρι με ροζ λουλούδια

Το ημερολόγιο δείχνει 17 Μαΐου και όμως έξω βρέχει καταρρακτωδώς,

φυσάει και κάνει κρύο.  Αχ! αυτός ο Μάιος!

Φαίνεται ότι ο καιρός επηρέασε και το μαξιλάρι μου που είχε... τις μαύρες του.

Έτσι και εγώ αποφάσισα και του φύτεψα ροζ λουλούδια!

Και για να του φτιάξω ακόμα πιο πολύ το κέφι,

αποφάσισα να το στείλω, όχι σε ένα διαγωνισμό, αλλά σε δύο παρακαλώ!

Στον ροζ διαγωνισμό που κάνει η Vivika στο όμορφο blog της

The Wandering Deer

και στον λουλουδάτο διαγωνισμό της A pink dreamer.

Κορίτσια να μου το προσέχεται, γιατί είναι και ευαίσθητο!

Φιλάκια σε όλες και όλους και μη μου πικραίνεστε με την ...πικραμένη

κυβέρνηση...

Κλαδιά με κρυσταλλάκια

Κάποτε ήταν ένα δέντρο όμορφο. Όμως ήταν πολύ στενοχωρημένο γιατί είχε έρθει το Φθινόπωρο και

τα φύλλα του άρχισαν να πέφτουν. Μέχρι τις αρχές του Χειμώνα δεν είχε ούτε ένα.

Τα άλλα δέντρα γύρω του που είχαν φύλλα το κορόιδευαν και το δεντράκι μας έκλαιγε πολύ.

Το είδε ο Χειμώνας και το λυπήθηκε.

-Μην στενοχωριέσαι, του είπε, εγώ θα σε κάνω το πιο όμορφο δεντράκι του δάσους και αμέσως

πάγωσε τα δάκρυα του δέντρου και τα έκανε μικρά κρυσταλλάκια, που λαμπύριζαν στις λιγοστές

ακτίνες του ήλιου.

Όσοι έτυχαν να περνούν από κει το θαύμαζαν. Τα άλλα δέντρα δεν το κορόιδευαν πια και ίσως το

ζήλευαν και λίγο.

Μια μέρα ένα κακό δέντρο που ζήλευε πολύ, παρακάλεσε τον Βοριά που ήταν φίλος του να φυσήξει

δυνατά και να τινάξει τα κρυσταλλάκια του δέντρου μας. Έτσι και έγινε. Το δεντράκι μας έμεινε

χωρίς κρυσταλλάκια και άρχισε να κλαίει πάλι.

Τα κρυσταλλάκια έπεσαν σε ένα μικρό θάμνο που ήταν  κάτω από αυτό.

 -Μην κλαις,  του  φώναξε ο θάμνος, άπλωσε τα κλαδιά σου γιατί εγώ δεν σε φτάνω  και ξαναπάρτα.

Όμως το δεντράκι μας δεν τα ήθελε πια, γιατί ήξερε πως ο Βοριάς μπορεί να του τα ξανάπαιρνε.

Πέρασαν μέρες με την ίδια στενοχώρια να βασανίζει το δεντράκι μας....

Ώσπου μια μέρα που περνούσε η Άνοιξη από εκεί  καθώς το είδε στενοχωρημένο το λυπήθηκε.

 Έτσι του χάρισε τα πιο όμορφα λουλούδια.

Τώρα το δεντράκι μας ήταν και πάλι ευτυχισμένο.

Υ.Γ. Τα κρυσταλλάκια είναι από έναν παλιό πολυέλαιο της γιαγιάς και τα λουλουδάκια είναι φτιαγμένα με τούλι από κάποιες μπομπονιέρες.

Ανθισμένα βαζάκια

Τα βαζάκια  αυτά τα έφτιαξα για να τα στείλω στο διαγωνισμό της Λαμπρούκας. 

Ελπίζω να σας αρέσουν.

Το  βαζάκι αυτό έχει λουλουδάκια  φτιαγμένα από τούλι με μια χαντρούλα 

στη μέση για ομορφιά.

Τα κόλλησα με θερμόκολλα.

Θυμίζει Άνοιξη! 

Και στο βαζάκι αυτό έχω κάνει με χρυσό περίγραμμα μια περικοκλάδα

και με χρώματα σμάλτου έχω βάψει τα λουλουδάκια και τα φύλλα.

Στο εσωτερικό του έχω βάλει ένα τούλι για φόντο.

Το καλοκαίρι θα είναι πολύ ωραίο με ένα αναμμένο ρεσώ μέσα.