Περασμένα μεγαλεία (12ος διαγωνισμός φωτογραφίζειν)

Σε τούτο το κτίριο πριν κάποια χρόνια έστησαν καυγά
το πάτωμα με το ταβάνι.

"Περασμένα μεγαλεία"

Ένοιωθαν πλήξη και ανία βλέπεις γιατί οι  ένοικοι  είχαν μετακομίσει σε άλλη πόλη
και μη έχοντας με τι να ασχοληθούν όλο καυγάδιζαν μεταξύ τους
για ασήμαντες αφορμές.
Αιτία του καυγά την τελευταία και μοιραία μέρα η διαφωνία τους
για το πιο είναι πιο χρήσιμο...
Το πάτωμα έλεγε: ¨Εγώ είμαι πιο χρήσιμο γιατί πάνω μου
οι άνθρωποι περπατούν, χορεύουν, παίζουν τα παιδιά τους,
τοποθετούν  έπιπλα, και με στολίζουν με ωραία χαλιά".
"Σιγά" απαντούσε το ταβάνι "για να μην ήμουν εγώ και οι άνθρωποι
θα έβλεπαν τα κεραμίδια, θα έμπαινε ο αέρας και θα πάγωναν.
Άλλωστε επειδή είμαι και εγώ χρήσιμο, περισσότερο από σένα,
με στολίζουν  με σχέδια χρωματιστά ξυλόγλυπτα και γύψινα.
Πες το ένα...πες το άλλο άναψε ο καυγάς...και το κακό δεν άργησε να γίνει...
Αρπάζει μια από τις σανίδες του το πάτωμα και την εκσφενδόνισε
στο ταβάνι. Το ταβάνι ανταπέδωσε με μία από τις δικές του.
Μάταια τα κεραμίδια τους φώναζαν να σταματήσουν.

Εκείνα συνέχισαν ώσπου δεν έμεινε σανίδα για σανίδα στη θέση της.
Έτσι ταβάνι και πάτωμα βρέθηκαν καταγής.
"Ορίστε τι καταλάβατε τώρα"; τους φώναξαν τα κεραμίδια.
"Ένα μάτσο σανίδες γίνατε και πήρατε και εμένα στο λαιμό σας".

Με την πρώτη φωτογραφία έλαβα μέρος στον 12ο διαγωνισμό του blog mia-matia-ston-ilio
που είχε σαν θέμα:"Παλιές Στιγμές". Εγώ έδωσα στην φωτογραφία μου τον τίτλο!
"Περασμένα μεγαλεία".
Αυτό το σπίτι βρίσκεται κάπου στην Κυπαρισσία. Οι τοίχοι του στέκονται αγέρωχοι.
Η σκεπή όμως έχει καταρρεύσει.
Το φωτογράφισα μια μέρα που βρέθηκα εκεί συνοδεύοντας τον σύζυγο
σε ένα επαγγελματικό ταξίδι. Καθώς τον περίμενα να τελειώσει ένα ραντεβού
πίνοντας το καφεδάκι μου και κοιτώντας τούτο το κτίριο
σκαρφίστηκα αυτή την αστεία ιστορία για να περάσει η ώρα.

Να είστε όλοι καλά!
Φιλάκια!

Τα γενέθλια του μικρού ζαρκαδιού

Η μαμά ζαρκαδίνα εδώ και μέρες έτρεχε και δεν έφτανε μέσα στο μικρό σπιτάκι

της στο μεγάλο δάσος.  Το έβαψε, το καθάρισε και το διακόσμησε κατάλληλα,

γιατί σε λίγες μέρες το μικρό της ζαρκάδι είχε γενέθλια.

Έφτιαξε δωράκια για τους φίλους του γιου της,  γλυκά και χυμούς

από τα φρούτα του δάσους και μια ωραία τούρτα.

Σήμερα που επιτέλους έφτασε η μέρα που το μικρό ζαρκάδι

περίμενε με ανυπομονησία, έπρεπε να ετοιμάσει

το γλάσο  σοκολάτας, που θα περιέχυνε την τούρτα.

Αράδιασε με προσοχή τα υλικά πάνω στον πάγκο της κουζίνας και έριξε

μια τελευταία ματιά στη συνταγή. Χρειαζόταν...

60 γρ. σοκολάτα κουβερτούρα

1 κούπα ζάχαρη άχνη

2 κουταλιές κονιάκ

2 κουταλιές κακάο σε σκόνη

Σε ένα κατσαρολάκι έλιωσε τη σοκολάτα  και πρόσθεσε τη ζάχαρη και το κακάο.

Το κονιάκ δεν το έβαλε γιατί θα το έτρωγαν μικρά ζωάκια.

Ανακάτεψε όλα τα υλικά καλά και έτοιμο το γλάσο!

Περιέχυσε με αυτό την τούρτα και την διακόσμησε με αγριοφράουλες

και βατόμουρα.

Νωρίς το απόγευμα το μικρό ζαρκάδι φόρεσε τα καλά του και περίμενε

τους φίλους του. Πρώτα έφτασαν οι δύο καλύτεροι φίλοι του τα αρκουδάκια

με τη μαμά τους

και μετά το ξαδερφάκι του το ελαφάκι μαζί με τη μαμά του.

Σε λίγο να  και τα τρία αγριογούρουνα με τη μαμά τους και αυτά

Παρούσα και η πιο καλή του φίλη  μία όμορφη ζαρκαδίτσα.

Τελευταίος ως συνήθως ο φίλος του ο λαγός.

Στο πάρτι τα ζωάκια έπαιξαν, χόρεψαν  και το μικρό ζαρκάδι έσβησε τα δύο κεράκια της

τούρτας του. Οι φίλοι του, του ευχήθηκαν χρόνια πολλά τραγουδώντας  το

γνωστό τραγουδάκι... Να ζήσεις ζαρκαδάκι  και χρόνια πολλά

                                   μεγάλος να γίνεις με άσπρα μαλλιά...

Ενώ δυο πουλάκια επιμελούνταν τη μουσική.

Μετά άνοιξε τα δώρα που του έφεραν οι φίλοι του και τους ευχαρίστησε.

Όλα ήταν πολύ ωραία, μα πιο πολύ του άρεσε το δώρο της όμορφης

ζαρκαδίτσας,  που ήταν μία κούπα ζωγραφισμένη με πολλές καρδούλες

για  να πίνει το γάλα του.

 

Η ανάρτηση αυτή είναι αφιερωμένη στα παιδάκια και τα εγγόνια σας φίλοι μου.

Ας φροντίσουμε όλοι μας να υπάρχει πάντα ένα χαμόγελο στα χείλη των παιδιών.

Στις 20 Νοεμβρίου 1989 υιοθετήθηκε από την Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ

η σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού, η οποία στα 54 άρθρα της καλύπτονται

όλα τα δικαιώματα του παιδιού στους τομείς της επιβίωσης, ανάπτυξης, προστασίας

και δικαίωμα συμμετοχής.

Ελπίζω να σας άρεσε το παραμύθι μου.

Φιλάκια πολλά!!!

Υ.Γ. όλες οι εικόνες είναι από το internet.

Χόρεψε Υβόνη - Nude

Η Υβόνη έσυρε αργά τα βήματά της και ξάπλωσε
πάνω στο κόκκινο βελούδο.
Άφησε να κυλήσει στα πόδια της η σατέν ρόμπα της
και φάνηκε το γυμνό ρυτιδωμένο κορμί της
-Σήμερα θα εξετάσουμε το γυμνό κορμί
από μια άλλη οπτική γωνία,
εξήγησε στους φοιτητές ο καθηγητής της σχολής Καλών Τεχνών.
Θα εξετάσουμε το γυμνό κορμί που πάνω του έχει αφήσει
ανελέητα τα σημάδια του ο χρόνος.


Η Υβόνη ταράχτηκε, κοίταξε προς το παράθυρο
και ο νους της πέταξε σαν τρομαγμένο πουλί.
Το παρελθόν ήρθε απρόσκλητο
Ήδη άκουγε την αισθησιακή μουσική
Σήκω και χόρεψε Υβόνη
Λίκνισε το κορμί σου στο ρυθμό της,
Πέταξε αργά ένα ένα τα ρούχα σου,
Σκόρπισε πόθους στους θαυμαστές σου,
Νιώσε τα καυτά τους βλέμματα.

Χόρεψε Υβόνη
Για τους έρωτες που πίστεψες και σε απαρνήθηκαν
Χόρεψε Υβόνη
Για κείνους που κούρσεψαν το κορμί σου,
Χόρεψε Υβόνη
Για τα νιάτα που σπαταλήθηκαν
Χόρεψε Υβόνη, Χόρεψε...

-Πέρασε η ώρα, είπε ο καθηγητής, αύριο πάλι.
Αύριο πάλι Υβόνη
Αύριο πάλι θα ξύσεις τις πληγές σου!

Αυτή η ανάρτηση είναι η συμμετοχή μου στην πρό(σ)κληση της Μαριλένας

Nude 

Φιλάκια!

Γιάννης Ρίτσος (1/5/1909-11/11/1990)

Σαν σήμερα 11/11/1990 έφυγε ο μεγάλος μας ποιητής Γιάννης Ρίτσος

"Μα όταν εσείς, ω τύραννοι κι άναντροι κι ευτελείς

δε θάστε μήτε σκιά καπνού στης Ιστορίας τα χάη,

εγώ στη μνήμη των Καιρών θάμαι η λαμπρή σελίς

και στ' όνομά μου ο αιώνας μας ακέραιος θ' αντηχάει"

Πλεκτά φαναράκια

Τα πλεκτά σεμέν της γιαγιάς βαφτίστηκαν και πήραν το όνομα φαναράκια!

Βαφτίστηκαν σε τσιμεντόχρωμα.
Ήθελα ένα φυσικό αποτέλεσμα γιατί προορίζονται για τον κήπο.

Περάστηκαν εδώ και εκεί με άσπρο χρώμα

Περάστηκαν και με βερνίκι για περισσότερη αντοχή

και τώρα ποζάρουν για φωτογράφιση!!!

Αναμμένα δημιουργούν μια ωραία ατμόσφαιρα

Μας κρατούν συντροφιά και  μας θυμίζουν ότι η ομορφιά βρίσκεται
στα απλά πράγματα.

Είναι κατάλληλα και για παρέα, αλλά και για μοναχικές καταστάσεις,
ιδίως άμα έχει και πανσέληνο όπως δείχνει η φωτογραφία...
(η μικρή φωτεινή κουκκίδα πάνω αριστερά είναι το φεγγάρι).

Τούτο τώρα που το κοιτάζω σαν κουκουβάγια μοιάζει...χαχα!

Και αφού  είδα ότι είναι όμορφα ότι σεμεδάκι πέσει στα χέρια μου θα αλλάξει
εμφάνιση και χρήση.

Φιλάκια!!!

Στο Ιόνιο να δίνω φιλιά

Φίλοι μου ο τίτλος της σημερινής ανάρτησης είναι παραπλανητικός για να μην τρομάξετε(χαχα!).

Γιατί να τρομάξετε; 

Μα γιατί το ομορφοκόριτσο η Πέτρα (Πέτρα μου το καπελάκι σου πάει τέλεια) είχε την φαεινή ιδέα να μας βάλει στην διαδικασία να σκεφτούμε ποιο τραγούδι θα θέλαμε στο τελευταίο μας κατευόδιο και πως θα ήταν η όλη ... παράσταση. 

Αυτό μου θύμισε την τελευταία παραγγελιά μιας γιαγιάς γειτόνισσας που ήθελε να την πάμε με την μπάντα του Δήμου. Η γιαγιά πέθανε κατακαλόκαιρο.

Και να βλέπεις την γιαγιά αραγμένη στη "λιμουζίνα" της, να ακολουθεί η μπάντα παιανίζουσα και εμείς καμιά δεκαριά νοματαίοι όλοι και όλοι από πίσω. Για γέλια είμαστε. Να βγαίνει ο κόσμος αγουροξυπνημένος από την μεσημεριανή σιέστα και άλλοι να γελάνε και άλλοι να βρίζουμε.  

Μια  παραγγελιά τραγουδιστική έχω αφήσει και εγώ σε περίπτωση που πέσω σε κώμα (μην τυχόν και μείνω σαν μούμια πάνω σε ένα κρεβάτι). Σε αυτή την περίπτωση το ΜΠΟΛΕΡΟ του Ραβέλ θα ήταν ότι πρέπει (https://www.youtube.com/watch?v=Q4wb11w0ZHQ).

Για το τελευταίο ταξίδι δεν με απασχολεί ούτε τι θα φορέσω, ούτε οι ψαλμωδίες ούτε το τραπέζι της παρηγοριάς. Αφήνω τους άλλους να πονοκεφαλιάσουν.
Βέβαια δεν θα έλεγα όχι  σε ένα μοσχομυριστό τριαντάφυλλο δίπλα μου, γιατί δεν τα μπορώ τα λιβάνια βρε παιδί μου  (και το φλομώνουν σε τέτοιες περιπτώσεις).
Εκείνο όμως που με ενδιαφέρει είναι το Αγνάντιο.
Γιατί τι να την κάνεις την "Αιώνια Ζωή" αν δεν έχει θέα, αν δεν είσαι κάπου που να αγναντεύεις...
Εδώ βέβαια έχουμε μια μικρή διαφωνία μετά του συζύγου, αλλά νομίζω πως τελικά θα μου κάνει το χατίρι. Το "οικογενειακό οικοπεδάκι" που έχει δεν λέει...δεν έχει θέα.
Ενώ το δικό μου "οικογενειακό οικοπεδάκι" είναι σε ύψωμα. Η θέα απέραντη!!!
Η πόλη κάτω στα πόδια μου και σε απόσταση αναπνοής η θάλασσα. Το Ιόνιο!
Όταν έχει καθαρή ατμόσφαιρα νομίζεις πως αν κάνεις μια δρασκελιά θα βρεθείς εκεί.
Το πρωί θα βλέπω τον ήλιο που θα βάφει την θάλασσα ρόδινη και το δειλινό που θα την βάφει χρυσοπορτοκαλοκκόκινη! Δεν υπάρχει πιο μαγευτικό μέρος για "αιώνιο άραγμα".
Θα κάθομαι εκεί και θα ακούω και τούτο το τραγούδι...
"Ήλιος θεός" με την ωραία φωνή του Βασίλη Σκουλά και θα ταξιδεύω αιώνια...
Στα ψηλά τα βουνά θα κοιμάμαι
Στο Αιγαίο θα στέλνω φιλιά(στίχοι από το τραγούδι)
Και στο Ιόνιο (συμπληρώνω εγώ, εξ' ου και ο τίτλος της ανάρτησης).

Ζωή σε λόγου σας...Ζωή σε λόγου μου.
Φιλάκια ολοζώντανα!

Το δεντράκι του Ηλία

Στο δωμάτιο του Ηλία φύτρωσε ένα δέντρο

έχει πράσινα τα φύλλα, λουλούδια θαλασσιά

και μια τίγρη στα κλαδιά!

Πεταλούδες, πασχαλίτσες και πουλάκια ένα σωρό

και στο γρασίδι κουνελάκια στήσανε χορό!

Αεροπλάνα πάνε και έρχονται και ταξίδια 

σε όλο τον κόσμο του υπόσχονται!

Ο κορμός είναι φτιαγμένος με χαρτόνι χοντρό και επενδυμένος με λινάτσα
και τα λουλούδια είναι από τσόχα.
Το μικρό μας χεράκι έχει αρχίσει και το κοτσομαδάει...
Το έφτιαξα μαζί με την κόρη μου για να στολίσει το δωμάτιο του μικρούλη μας Ηλία.

Σας εύχομαι καλό μήνα. Να περνάτε καλά.
Φιλάκια!