Μάνα! Ένας Ήλιος φωτεινός

Η δικιά μου μαμά όλο "μη" και "πρόσεχε" και ανάκριση του τύπου "που θα πας;", "τι ώρα θα γυρίσεις", "με ποιους θα είσαι". Γεμάτη άγχος μη πάθουμε κάτι… ακόμα μέχρι και σήμερα.

Δεν ήταν να αργήσουμε λίγο, μας τα έψελνε κανονικά. Σήμερα βέβαια που είμαι και εγώ μαμά έχω και εγώ παρόμοιες  αγωνίες.

     Θυμάμαι κάποια φορά  όταν ήμουν περίπου 22 ετών γύρισα στο σπίτι στις 3:00 τα ξημερώματα... (το αργότερο που μου επέτρεπε ήταν 12).

Οι γονείς μου κοιμόντουσαν νωρίς γιατί έπρεπε να ξυπνούν με το που χάραζε να προλάβουν τις πολλές αγροτικές δουλειές τους. Μπήκα λοιπόν σαν την γάτα στο σπίτι, για να μην τους ξυπνήσω. Μάταιος κόπος... λες και με το ένα μάτι κοιμόταν η μάνα μου και με το άλλο αγρυπνούσε.

"Ελένη άργησες!" ακούω την φωνή της "Λίγο μαμά... δώδεκα και τέταρτο είναι".

(τα δύο ρολόγια δείχνουν διαφορετική ώρα...αλλά με μια απρόσεκτη ματιά ....μπορεί να μπερδευτείς)

                           

 Ήλπιζα πως μέσα στη νύστα της δεν θα ξεχώριζε που ήταν ο μικρός λεπτοδείκτης και που ο μεγάλος. Το κόλπο πέτυχε και λόγω αμφιβολιών την γλίτωσα, ωστόσο  την άλλη μέρα έκανε το σχόλιό της "νομίζω ότι άργησες πολύ χθες το βράδυ και ας λες εσύ ότι γύρισες στις 12:15. Εγώ από κει και μετά νομίζω πως δεν κοιμήθηκα πολύ, πως ξημέρωσε γρήγορα"… Σηκωνόταν σχεδόν πάντα στις 5 το πρωί για να κάνει ότι δουλειές είχε στο σπίτι και μετά να βοηθήσει τον πατέρα μου στις αγροτικές δουλειές.

Ακούραστη μέχρι και σήμερα που έχει πατήσει τα 90 και έχει δισέγγονα και παίζει μπάλα μαζί τους και γίνεται και πάλι παιδί…

Την αγαπώ πολύ  και γελάω τώρα πια όταν  σκέφτομαι τα πολλά "μη" της.

Ελπίζω να είναι για πολλά χρόνια ακόμη κοντά μας.

Να είναι καλά όλες οι μανούλες!
Φιλιά!

Δάκρυα αλόγου

Χθες έλαβα ένα e-mail από έναν από τους καθηγητές μου στο πανεπιστήμιο
και αφού μου έγραφε για κάποια παρουσίαση ενός βιβλίου, σε υστερόγραφο
μου έστειλε ένα ποίημα φίλου του ποιητή, που δυστυχώς η κηδεία του έγινε χθες.
Ο τίτλος της ανάρτησης μου είναι  ο τίτλος του ποιήματος.
Είναι συγκλονιστικό. Διαβάστε το!

 ΥΓ. Σήμερα πέθανε ο ποιητής και φίλος Αντώνης Στασινόπουλος

Η κηδεία του Παρασκευή, ώρα 17.00, στην Αγιαλεξιώτισσα.

Ὑστατο χαίρε, το ποίημά του από την τελευταία του συλλογή "Το βρέφος":

ΔΑΚΡΥΑ ΑΛΟΓΟΥ
Πρωινό Φλεβάρη, τα βουνά χιονισμένα ώς τους πρόποδες. Καταχνιά
και τσουχτερό κρύο. Ο ουρανός μολυβένιος, ρίχνει χιονόνερο. Μέσα
στα πανωφόρια τυλιγμένοι με κασκόλ, πάνω στη μηχανή. Από τις
παρυφές του Πανεπιστημίου Πατρών στρίβουμε προς τον κεντρικό
δρόμο. Ξάφνου, στα δεξιά μας, μες το χωράφι αντικρίζουμε ένα
άλογο καφετί να κείτεται στο έδαφος. Πλησιάζουμε πεζοί. Το θέαμα
αβάσταχτο. Μπερδεμένο το άλογο αλλόκοτα με το σκοινί. Το πίσω
πόδι να φτάνει στο κεφάλι. Χαϊδεύουμε το κεφάλι και τη χαίτη του.
Λύνουμε το σκοινί, το ξετυλίγουμε. Το άλογο ακίνητο, παγωμένο.
Τρίβουμε το πόδι να το ζεστάνουμε, όσο γίνεται, να το επαναφέρουμε.
Ελάχιστη διαφορά. Ώρες θα ήταν έτσι πεσμένο. Μάταια η προσπάθεια
να γλιτώσει από τη νυχτερινή καταιγίδα. Χαϊδεύουμε το μέτωπο,
το λαιμό, το στήθος του. Ανταπόκριση καμιά. Τα μάτια στυλωμένα,
ανήμπορα. Παραδομένο στην τύχη του.
Κι εκεί που ψάχνουμε λύση, ένα πράσινο φορτηγάκι εμφανίζεται.
Άντρας μεσήλικας, Ρομά, μάς χαιρετά και λέει: «Πάει αυτό, ξόφλησε».
Του ζητάμε βοήθεια να το μεταφέρουμε σ’ ένα από τα εγκαταλειμμένα
αγροτόσπιτα που ανήκαν στο πανεπιστήμιο. Σέρνουμε και οι τρεις το
ζωντανό κρατώντας ψηλά το κεφάλι. Με το φορτηγάκι το μεταφέρουμε
στο έρημο, πέτρινο σπίτι. Ξαπλώνουμε το άλογο στα άχυρα, κάτω στο
χωματένιο έδαφος του ισογείου. «Θα ψοφήσει» λέει ο τσιγγάνος, και
φεύγει. Εμείς φέρνουμε κτηνίατρο. Ψύξη και πνευμονία, η διάγνωση.
Εντριβές με καθαρό πετρέλαιο και ενέσεις κορτιζόνης, η θεραπευτική
αγωγή.  Αν  αντιδράσει, θα τα καταφέρει» αποφαίνεται ο γιατρός.
Ο Φλεβάρης κοντεύει στο τέλος του. Θεραπείας συνέχεια. Υπομονή,
εντριβές, ενέσεις και ξενύχτι πλάι στο άλογο. Τρώει λίγο, και καθώς
είναι ξαπλωμένο ανοίγει πληγές. Γι’ αυτό και συχνά το μετακινούμε.
Μια μέρα, την ώρα της φροντίδας, δάκρυα του αλόγου έβρεξαν το
χέρι μου και έσταξαν στην καρδιά μου. Κόμπος συγκίνησης στο λαιμό.
Επιτέλους το άλογο αντιδρά! Το αγκαλιάζω, νιώθω την επιθυμία του
για ζωή. «Σαν άνθρωπος είναι» όπως λένε.
Αρχές Μαρτίου, κόβουμε χορτάρι από τα χωράφια. Το τάισμα
δύσκολο. Το άλογο κατάκοιτο ακόμη. Πρέπει να κρατάμε ψηλά το
κεφάλι από τη χαίτη για να φάει. Μόλις αφήνουμε το κράτημα,
το κεφάλι πέφτει στο πλάι. Ύπνος ανήσυχος, παραισθήσεις από την
κορτιζόνη τραντάζουν το σώμα του. Οι ενέσεις και οι εντριβές σταθερά
επαναλαμβάνονται. Βελτίωση. Από μέρα σε μέρα τρώει περισσότερο.
Ας είναι καλά η φίλη, η Πόπη, που μας επιτρέπει να κόβουμε φρέσκο
χορτάρι από το Γεωπονικό Ινστιτούτο.
Μέσα Μάρτη, το άλογο πασχίζει να σηκωθεί στα μπροστινά του
πόδια. Δεν έχει δυνάμεις και γονατίζει. Τώρα τρώει μόνο του με το
κεφάλι γερμένο πλάγια. Φαίνεται να αναρρώνει. Τρέφεται και τρέφει
την πίστη μας. Μέρα με την ημέρα αφορμές χαράς και ελπίδας. Μετά
από λίγο καιρό το άλογο σηκώνεται, με το κεφάλι να γέρνει αριστερά.
Τώρα μπορεί να βγει, να βοσκήσει στο χωράφι. Του κάνουμε παρέα
μέχρι το σούρουπο και το σταβλίζουμε στο ισόγειο του σπιτιού.
Απρίλης μήνας, φροντίζουμε τις πληγές που άφησε η κατάκλιση
στα καπούλια. Κι ένα πρωί το άλογο εξαφανίζεται. Ψάχνω. Πουθενά!
Αναστατώνομαι, καλώ τον Αλέξη. Φέρνουμε γύρα τα χωράφια με τη
μηχανή. Μετά από ώρα ακούμε γνώριμο χλιμίντρισμα. Ήταν το άλογό
μας, ο Ντορής, δεμένος με καμιά δεκαριά άλογα μαζί. Πάω κοντά του
κι εκείνο μου προτείνει το κεφάλι να το χαϊδέψω. Παίρνω το άλογο
και φεύγουμε. Οι πληγές του ήταν πασαλειμμένες με καμένα λάδια
αυτοκινήτου. Το τσίρκο MEDRANO ήταν στην πόλη μας. Ίσως αυτό
εξηγούσε την αρπαγή του. Στο τσίρκο θα το πουλούσαν οι Ρομά μαζί
με τ’ άλλα άλογα. Πράγματι, την ίδια μέρα έρχεται ο μεσήλικας Ρομά.
«Είναι δικό μου και το θέλω» επιμένει. Αρνούμαστε να το δώσουμε.
Ζητάμε να το αγοράσουμε, εμείς που το σώσαμε. Κανονίζουμε μια
τιμή και χάρις στο Φοιτητικό Συνεταιρισμό το αγοράζουμε.
Η άνοιξη έχει μπει για τα καλά. Πολύχρωμα τα χωράφια κι εμείς
φυλάμε βάρδιες μέρα νύχτα, μη μας το ξαναπάρουν οι Ρομά, μέχρι να
φύγει το τσίρκο. Αρχές Μαΐου, οι πληγές στα καπούλια χειροτερεύουν.
Το καύκαλο έχει υποχωρήσει και τρέχει υγρό. Ήταν απόγευμα. Ο
Ντορής έτρωγε στο ντορβά. Καθώς φροντίζω τις πληγές του, ένα
καύκαλο υποχωρεί. Και τι να δω! Δεκάδες σκουλήκια! Μικρές τρύπες
παντού σαν κυψέλες μελισσών. Πάλι καλούμε τον κτηνίατρο. Εκείνος
βγάζει από την τσάντα του μια μεγάλη τσιμπίδα και ποτίζει μια γάζα
με ένα σκούρο υγρό. Την βυθίζει εκεί που είναι τα σκουλήκια. Αυτά
ψοφάνε και τα τραβάει με την τσιμπίδα και τη γάζα έξω. Αυτή η
δουλειά πήρε μια ώρα περίπου. Ο γιατρός μάς αφήνει την τσιμπίδα,
τις γάζες και το φάρμακο για να καθαρίζουμε τις πληγές καθημερινά.
Έτσι και έγινε. Τα τραύματα επουλώθηκαν γρήγορα. Τώρα ο Ντορής
ελεύθερος καλπάζει στα χωράφια. Πότε σηκώνει τα μπροστινά του
πόδια χλιμιντρίζοντας. Κι άλλοτε τινάζει τα πισινά του πόδια και
παίζει.

Εμένα με συγκλόνισε τούτο το ποίημα.

Εσάς;

Σας αρέσουν οι φραουλίτσες;

Όμορφες, κατακόκκινες και λαχταριστές!

Τις έβαλα στο πιάτο, αλλά δεν σας φιλεύω, όχι γιατί είμαι αφιλόξενη

αλλά για να μην σπάσετε τα δοντάκια σας.

Οι φραουλίτσες μου πέτρωσαν, γιατί κοίταξαν την μέδουσα λίγο πριν ο Περσέας

της κόψει το κεφάλι....χαχα!

Οι φράουλες δυστυχώς είναι από τα πιο επιβαρυμένα με φυτοφάρμακα φρούτα,

γι' αυτό και οι δικές μου είναι μεταλλαγμένες, πέτρινες βαμμένες με ακρυλικά

χρώματα.

Ωστόσο η φράουλα είναι φρούτο με υψηλή διατροφική αξία καθώς είναι πλούσια

σε βιταμίνες C & A, κάλιο, μαγνήσιο και μαγγάνιο.

Καλό είναι να προτιμούμε εκείνες της βιολογικής καλλιέργειας.

Υ.Γ. Κατόπιν "εξαντλητικής ανακρίσεως" (βλέπε σχόλιο Αριστέας) θα ομολογήσω

πως τις έφτιαξα.

1. Διαλέγουμε μικρές κατά προτίμηση άσπρες πετρούλες που  το σχήμα τους να είναι

μακρουλό για να παραπέμπει στο σχήμα της φράουλας.

2. Τις πλένουμε, τις αφήνουμε να στεγνώσουν και μετά τις ζωγραφίζουμε.

3. Αν δεν είναι τελείως άσπρες οι πέτρες τις βάφουμε πρώτα με άσπρο χρώμα.

Όταν στεγνώσει το άσπρο τις βάφουμε με κόκκινο χρώμα.

Όταν στεγνώσει και αυτό κάνουμε με πράσινο χρώμα τα φυλλαράκια στην κορυφή

και μετά με μαύρο και άσπρο ή κίτρινο χρώμα κάνουμε τα σποράκια που έχει

η φράουλα στην επιφάνειά της με μικρές γραμμούλες.

4. Τέλος τις περνάμε με βερνίκι νεφτιού για να γυαλίσουν και να διατηρηθούν.

Ευχαριστώ για τα σχόλιά σας. Να είστε καλά.
Φιλάκια!

Καλή Πρωτομαγιά!

Σε όλους εκείνους που αγωνίζονται για το δίκιο των λαών.

Καλό μήνα!!!
Φιλάκια!

Secret Spring Circles

Που θα σας πάω εγώ σήμερα;

Στο Λονδίνο!!!

Ξέρω σας πήγε  η Πέτρα τις προάλλες ως εκεί...αλλά και μένα η Πέτρα με πήγε

με τούτο εδώ το πινακάκι (αν υποψιαστώ ότι εμένα σκεφτόσουν στο Λονδίνο θα πεθάνω χαχα!)

Μου το έστειλε, γιατί ήμουν το ταίρι της (και πολύ χάρηκα γι' αυτό) στην ανταλλαγή

ανοιξιάτικων δώρων Secret Spring Circles που διοργάνωσε η Αλεξάνδρα   .

Συνοδευόταν από μια εξίσου ταξιδιάρικη κάρτα.

Πέτρα μου με έκανες να αποζητάω ένα ταξίδι επειγόντως. Σε ευχαριστώ πάρα πολύ,

για το δωράκι σου, όπως και την Αλεξάνδρα για την όμορφη ιδέα της.

Έτσι έκλεισε ο δικός μου κύκλος, αφού και εγώ έχω στείλει το δικό μου δωράκι.

Το πινακάκι είναι μαγνητάκι και το έβαλα στο ψυγείο μαζί με μερικά άλλα

από ταξίδια που έχω πάει.

Υ.Γ. Στο Λονδίνο έχω πατήσει το πόδι μου μόνο για τρεις ώρες, μέχρι να αλλάξω

αεροπλάνο για Αθήνα καθ' οδόν από Ναϊρόμπι και μετά από ένα περιπετειώδες ταξίδι.

Να περνάτε καλά.
Φιλάκια!

Παιχνιδιάρικα αγγελάκια

Τα αγγελάκια  άφησαν για λίγο τον Παράδεισο και ήρθαν στη γη,
τα έπιασε και αυτά η Άνοιξη και άρχισαν τα παιχνίδια.

Τα μικρά φτερά τους δεν είχαν σταματημό!

Φτερούγιζαν γύρω μου, πήγαιναν πάνω, κάτω και κρυβόντουσαν μέσα σε θάμνους
και  λουλούδια.

Αλλά κάποια στιγμή κουράστηκαν και ήρθαν και κάθισαν σε ένα μπουκάλι

Έτσι τα παρακάλεσα να μείνουν κοντά μου. Δεν μου χάλασαν χατήρι.
Ντεκουπάζ το μεγαλείο σου....

Καλή Ανάσταση!!!

Μεγάλη Πέμπτη σήμερα και το έθιμο προστάζει την βαφή των κόκκινων αυγών.
Κάθε χρόνο τα έβαφα κόκκινα με σχέδια από φυλλαράκια, αλλά φέτος ενέδωσα
και σε λίγους παστέλ χρωματισμούς.

Όμορφα έγιναν!!!

Να σας κεράσω και ένα κουλουράκι;

Εντάξει ξέρω νηστεύετε...καλά περάστε για κέρασμα μετά την Ανάσταση!

Τι κρύβει αυτό το υπέροχο δεματάκι;

Μα το δώρο της Έλλης !

Ένα πολύ όμορφο μπουκάλι. Έλλη μου σε ευχαριστώ πάρα πολύ.

Και με την καρτούλα που μου έστειλε η  Ράνια  θα σας ευχηθώ Καλή Ανάσταση!
Να περάσετε όμορφα με τα αγαπημένα σας πρόσωπα και να σκορπάτε αγάπη!

Αν έχετε χρόνο διαβάστε και το παραμυθάκι που ακολουθεί στα παιδάκια σας.
Το είχα αναρτήσει και παλαιότερα στο blog μου.

Ήρθε το Πάσχα!

Μέρες τώρα στο κτήμα του κυρ Ανέστη,  άνθρωποι και ζώα κάνουν ετοιμασίες για να υποδεχτούν το Πάσχα.

Πρώτα- πρώτα οι κότες κάνουν τα πιο μεγάλα αυγά και το φωνάζουν κακαρίζοντας, γιατί ξέρουν πως η κυρία Λαμπρινή, η γυναίκα του κυρ Ανέστη,   τα βάφει κόκκινα, αφού τα στολίσει πρώτα με διάφορα μικρά φύλλα που κόβει από τα δέντρα του κτήματος. Μετά τα γυαλίζει με λάδι και τα βάζει στην καλύτερη θέση στο πασχαλινό τραπέζι μέσα σε ένα ωραίο καλαθάκι στολισμένο με πολύχρωμες κορδέλες και πασχαλιές.

Η κυρία κουνέλα καθαρίζει και χτενίζει τα κουνελάκια της, γιατί ξέρει πως την Κυριακή του Πάσχα που θα έρθουν επισκέπτες στο κτήμα, όλοι θα τρέξουν για να τα αγκαλιάσουν, να τα χαϊδέψουν και να φωτογραφηθούν μαζί τους.

Το ίδιο κάνουν και οι κλώσες με  τα μικρά κοτοπουλάκια τους και οι πάπιες με τα παπάκια τους.

Όμως ενώ  όλοι ήταν χαρούμενοι με τις ετοιμασίες παρατήρησαν ότι ένα μικρό αρνάκι ήταν πολύ λυπημένο.

-Τι έχεις; το ρώτησαν τα άλλα ζώα, γιατί δεν είσαι και εσύ χαρούμενο;

-Πώς να είμαι χαρούμενο, είπε το αρνάκι, δεν ξέρετε τι συμβαίνει σε εμάς τα αρνιά  το Πάσχα;  θα με σφάξουν!

-Αδύνατον! είπαν τα άλλα ζώα.

-Αλήθεια είναι, είπε η μαμά του και δεν μπορώ να κάνω τίποτα για αυτό.

Τα ζώα έπεσαν σε περισυλλογή για να βρουν μία λύση.

-Το βρήκα, φώναξε μία χήνα, θα σε κρύψουμε.

-Που θα με κρύψετε, θα με βρουν! είπε το αρνάκι.

-Στο κοτέτσι, είπαν οι κότες.

-Στο στάβλο, είπε η αγελάδα.

-Θα το βρουν, είπε ένα μικρό γουρουνάκι, όμως έχω μια ιδέα. Να ζητήσουμε  την βοήθεια της μικρής Αννούλας. Κάθε μέρα τρέχετε μαζί σε όλο το κτήμα και όλοι ξέρουμε πόσο πολύ σε αγαπάει.

Πήγαν λοιπόν και βρήκαν την Αννούλα και της ζήτησαν την βοήθειά της.

-Μην στενοχωριέσαι αρνάκι μου, του είπε, δεν πρόκειται να αφήσω να πάθεις κακό.

Πήγε και βρήκε τον πατέρα της και τον παρακάλεσε να χαρίσει τη ζωή στο μικρό αρνάκι. Ο πατέρας όμως της εξήγησε πως αυτό δεν μπορούσε να γίνει γιατί έτσι  ήταν το έθιμο. Την ημέρα του Πάσχα να σφάζουν αρνιά. Η Αννούλα τότε έβαλε τα κλάματα. Μπροστά στα δάκρυα του παιδιού του ο πατέρας υποχώρησε, την φίλησε και της υποσχέθηκε πως το αρνάκι θα ζούσε για πολλά χρόνια ακόμη.

Μόλις το άκουσαν τα άλλα ζώα φώναξαν: «ζήτω!» τα καταφέραμε! και η Αννούλα και το αρνάκι έτρεξαν ευτυχισμένα στο ανθισμένο λιβάδι με τις παπαρούνες.

Καλό Πάσχα!!!