Μια ξεχωριστή ρεμπέτικη βραδιά

Μέσα σε αυτό το κτίριο το Art Base στις Βρυξέλλες Έλληνες και Βέλγοι  αλλά
και άλλων εθνικοτήτων (στην παρέα μας εμείς είχαμε και δυο Ιταλιδούλες)
περάσαμε  μια πολύ όμορφη βραδιά ακούγοντας ρεμπέτικα τραγούδια
από το συγκρότημα "Kosmokrators" συνοδεία ρακής, ρακόμελου και κρασιού.

Οι "Kosmokrators" είναι άξιοι πρεσβευτές του ρεμπέτικου τραγουδιού στο Ευρωπαϊκό
κοινό. Το συγκρότημα απαρτίζετε από δύο Ολλανδούς  και ένα Βέλγο και συνεργάζονται
και με Έλληνες καλλιτέχνες.
Χαρακτηριστικό της ομάδας είναι η διασκευή ρεμπέτικων τραγουδιών σε ξένες γλώσσες
όπως Αγγλικά, Γαλλικά, Ολλανδικά και φυσικά στα Ελληνικά χωρίς αλλοίωση
των ρυθμικών γραμμών του είδους.

Η βραδιά κύλησε πολύ όμορφα οι " Kosmokrators" κάποια στιγμή έδωσαν την σκυτάλη
σε μια ελληνική κομπανία ώσπου γίναμε όλοι μια παρέα, τραγουδήσαμε και χορέψαμε...
Έκπληξη για μένα ήταν ότι η βραδιά ήταν αφιερωμένη στην συγκέντρωση χρημάτων για την κοινωνική κουζίνα "Ο άλλος άνθρωπος" εδώ στην Ελλάδα. Ελπίζω να μαζεύτηκαν αρκετά
χρήματα για αυτό το φιλανθρωπικό  σκοπό.

Είχα τραβήξει και βιντεάκια αλλά δυστυχώς δεν κατάφερα να τα ανεβάσω
γιατί ήταν μεγάλα.
Να περνάτε καλά!
Φιλιά!

Ταξιδεύοντας από το Α έως το Ω

Αναχώρηση από το Αεροδρόμιο με προορισμό

το Βέλγιο και συγκεκριμένα  την πρωτεύουσα του τις Βρυξέλλες

που ανάμεσα σε όλα τα ωραία έχουν και υπέροχες Βάφλες που τις τίμησα δεόντως

με παγωτάκι.

 Δεν άφησα παραπονεμένη και την Γάνδη (Gent). Ήταν ο επόμενος προορισμός.

Εδώ μία από τις πανέμορφες Γέφυρες και τα κανάλια της.

Το Δημαρχείο των Βρυξελλών! Ένα επιβλητικό κτίριο στην πλατεία "Γκραν-Πλας"

το οποίο κατασκευάστηκε μεταξύ του 1402 και 1455. Ο πύργος του είναι  ύψους 97 m. 

γοτθικού ρυθμού.

Εκκλησίες  τεράστιες παντού, όπως ο καθεδρικός ναός των Βρυξελλών(αριστερά)

αφιερωμένος στον Άγιο Μιχαήλ και την Αγία Γουδούλη,  και 

ο καθεδρικός ναός της Γάνδης(δεξιά)  αφιερωμένος στον St. Bavo. Γοτθικού ρυθμού

και οι δύο.

 

Στο Ζ θα σας δείξω Ζαχαροπλαστεία με απίθανους γλυκούς πειρασμούς

ή μήπως να βάλω αυτό το Ζευγάρι των πανέμορφων κύκνων.

Πέτυχα και μια Ηλιόλουστη ημέρα στις Βρυξέλλες πράγμα λίγο σπάνιο 

για αυτή την εποχή.

Η εξωτερική Θύρα των ανακτόρων. Βαριά σιδερένια κατασκευή σε μαύρους 

και χρυσούς τόνους. Καλογυαλισμένη! 

Ιππότης ή μάλλον τα "κουστουμάκια" του (πανοπλίες από τα εκθέματα στο κάστρο 

της Γάνδης).

Το Kάστρο της Γάνδης το "Χραφενστέην" κτίστηκε το 1180 από τον Φίλιππα της Ασλατίας

και αρχικά χρησιμοποιήθηκε σαν έδρα του διοικητή της Φλαμανδίας μέχρι τον 14ο αιώνα

και μετά σαν δικαστήριο και φυλακή. Για του λόγου το αληθές μέσα έχει μία γκιλοτίνα 

και λοιπά "αξεσουάρ" βασανιστηρίων μπρρρρρρρ ανατρίχιασα!

Μετά τα μακάβρια ας ηρεμήσουμε κοντά στη Λιμνούλα στο πάρκο Leopold

και μετά θα πάμε στο Μουσείο Μουσικών Οργάνων. Ένα σιδερένιο πολυόροφο 

κτίριο που φιλοξενεί 8.000 χιλιάδες περίπου παλιά μουσικά όργανα από πολλές χώρες. 

Φανταστικά είναι τα δεκάδες πιάνα με τις όμορφες παραστάσεις στα καπάκια τους. 

Όταν στέκεσαι μπροστά από κάθε όργανο ακούς με ακουστικά τους ήχους

που παράγει.

Τώρα πάμε να δούμε  τον "Νεανίσκο που κατουράει" το "Manneken Pis"

ένα μπρούτζινο αγαλματάκι ύψους μόλις 64 εκ. Για τούτο το αγαλματάκι υπάρχουν

διάφοροι λαϊκοί μύθοι. Ένας από αυτούς αναφέρει ότι το αγόρι  είδε κατά την διάρκεια 

μιας πολιορκίας  ότι κάποιοι επιχειρούσαν να ανατινάξουν τα τείχη της πόλης.

Το αγόρι κατούρησε το φιτίλι με αποτέλεσμα να το σβήσει και να αποτρέψει την ανατίναξη. 

Κατά καιρούς το ντύνουν με διάφορες φορεσιές και υπάρχει ειδικό μουσείο με αυτές, 

ως και φουστανέλα έχει φορέσει.

Ξίφη σας έχω για το Ξ που υπάρχουν διάφορα μέσα στις προθήκες του κάστρου

της Γάνδης. Απαραίτητο "αξεσουάρ" των ιπποτών. 

Και στο Ο σας έχω τα Οικόσημα μέσα στην αίθουσα της στρογγυλής τραπέζης,

εδώ όπου συνεδρίαζαν οι ιππότες όλης της περιοχής.

Το Παλάτι Palais Royal de Bruxelles δεν χρησιμοποιείται ως βασιλική κατοικία,

αλλά ως γραφεία του βασιλιά και της φρουράς του καθώς και ως χώρος υποδοχής 

ξένων αρχηγών. (Εκεί με υποδέχτηκε ο Φίλιππος και μένα χαχα!)

Ένα Ρολογάκι Ρόλεξ δεν μπορεί θα το πάρετε, γι' αυτό ρίξε μια ματιά στην βιτρίνα,
ακόμα χριστουγεννιάτικη ήταν στολισμένη.

Σημαίες-λάβαρα έχω για το Σ που ανέμιζαν στις επάλξεις στο κάστρο της Γάνδης,

αλλά να μην σας δείξω και τα υπέροχα Σοκολατάκια σε σχήμα βιολιού που
αγόρασα από το μουσείο μουσικών οργάνων

ή αυτά που φιγουράρουν στα μαγαζιά της πόλης. Πειρασμός!!!

Να και μια Τοιχογραφία για το Τ μέσα από τον σιδηροδρομικό σταθμό των Βρυξελλών.

ή μήπως να σας δείξω ένα γκράφιτι με τον ήρωα της σειράς κόμικς τον
Βέλγο δημοσιογράφο Τεν Τεν . Άντε και τα δυο (όλο διλήμματα είμαι χιχι!).

Ύδωρ ξεπηδά μέσα από ένα συντριβάνι στο πάρκο Parc du Cinquantenaire.

Στο πάρκο αυτό φιλοξενούνται κτίρια σε σχήμα ύψιλον (U) ανάμεσα τους και
η θριαμβευτική αψίδα που εγκαινιάστηκε το 1905 και συμβολίζει την είσοδο
του Βελγίου στην βιομηχανική εποχή.

Ένας υπέροχος Φανοστάτης πάνω σε μία από τις πολλές γέφυρες της Γάνδης.
Απεικονίζει ένα Άγγελο με το σπαθί στο χέρι.

Στο Χ θα σας δείξω ένα Χρυσοποίκιλτο  κτίριο στην Πλατεία "Γκραν-Πλας".

και στο Ψ τα Ψαροπούλια στη λιμνούλα του πάρκου Leopold.

Τώρα ήρθε η   ώρα να τελειώσω την ταξιδιάρικη ΑΒ,  την   Ώρα δείχνουν  άλλωστε
και τα ρολόγια του οίκου Cartier.

  Πριν σας αφήσω όμως θα σας δείξω και τούτο το άγαλμα που λένε πως αν αγγίξεις
το χέρι του κάποια στιγμή θα ξαναεπισκεφτείς το Βέλγιο. Το άγγιξα!

Αφορμή για να σας δείξω όλες αυτές τις φωτογραφίες από το Βέλγιο που
ομολογουμένως ξέφυγα λίγο και σας έδειξα περισσότερες από 24 που είναι
ο κανονισμός, ήταν το φωτογραφικό δρώμενο που διοργανώνει το Δελφινάκι
στο ανανεωμένο του blog και φυσικά το πρόσφατο ταξίδι μου εκεί.
Δελφινάκι ελπίζω να μου συγχωρέσεις αυτή την μικρή αταξία.

Να περνάτε καλά!
Φιλάκια!

Ο ρόλος μου ως Άγιος Βασίλης

Ο Άγιος Βασίλης μου ανέθεσε να μπω για λίγο στη θέση  του και να φτιάξω  ένα δώρο
 για μια αγαπημένη blogger.
Έτσι και εγώ ετοίμασα το δεματάκι μου και το έστειλα στην αγαπημένη μου Μαριάννα,
που ήταν το μυστικό μου ταίρι στην ανταλλαγή δώρων, που διοργανώνει κάθε χρόνο
η γλυκιά μας Μαριλένα.

Το δωράκι που ετοίμασα ήταν ένα χριστουγεννιάτικο καπέλο με ένα μεγάλο

αλεξανδρινό λουλούδι στο πλάι φτιαγμένο από σατέν κορδέλα,

πασπαλισμένο με μπόλικες ευχές.

Και ένα βαζάκι πασπαλισμένο με αλάτι και γκλίτερ για να χαρίζει
ζεστασιά στο σπιτικό της όταν ανάβει το κεράκι που έχει μέσα.

Δεν έλειψε η καρτούλα με τις ευχές μου και λίγες καραμελίτσες.

Πριν από λίγες ημέρες σας έδειξα εδώ τι μου έστειλε και μένα ο Άγιος Βασίλης μου
βλ. Ρούλα.

Φίλοι μου σας εύχομαι το 2018 να είναι μια καλή χρονιά για όλους μας.
Φιλάκια!

Καλή χρονιά

Αγαπημένοι φίλες και φίλοι τούτου του blog,  σε σας που με συντροφεύετε 

και περνάτε και από τούτη τη γωνιά, εύχομαι το 2018 να είναι μια χρονιά χαρούμενη, 

δημιουργική, με όνειρα που θα πραγματοποιηθούν 

και γεμάτη όμορφες και ξεχωριστές στιγμές.

Να φέρει στη  ζωή σας ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον 

και η φλόγα της αγάπης να ζεσταίνει την 

καρδιά σας. 

Η βασιλόπιτα μου

Καλή χρονιά!
Φιλάκια πολλά!

Χρόνια πολλά

Χρόνια πολλά καλά Χριστούγεννα με υγεία και άπειρες χαρές στα σπιτικά σας!

Χριστούγεννα 2017

Secret Santa 2017

Ο Άγιος Βασίλης μου για φέτος έχει  ως σήμα κατατεθέν τα πον πον,
τα οποία τα βάζει  παντού. Τι ...από το σκουφάκι του χιονάνθρωπου θα έλειπαν.
Πως θα ήταν τόσο όμορφος!!!
 

Ακόμα καταπιάνεται με το πλέξιμο, το decoupage, τη ζωγραφική, την ποίηση, τα διηγήματα,

τη διαφήμιση, τις φιλανθρωπίες και ένα σωρό άλλα πράγματα.

Εδώ δείτε τι όμορφα πραγματάκια μου έπλεξε: ένα αγγελάκι πανέμορφο, λουλουδάκι

και κόκκινα παγοπέδιλα γιατί τα πράσινα που μου είχε στείλει κάποια άλλη φορά τα χάλασα

από τις πολλές παγοδρομίες που κάνω...αμέ τι νομίζατε;

Όλα αυτά θα στολίσουν το χριστουγεννιάτικο δέντρο, όταν το φτιάξω.

Κάποιος να μου το κατεβάσει από το πατάρι;

 Όπως καταλάβατε ο Άγιος Βασίλης μου είναι η αγαπημένη φίλη 

για όλους εδώ στη μπλογγογειτονιά η  Ρούλα το γλυκό μας Σμαράγδι.!!!

Ρούλα μου σε ευχαριστώ πολύ για τα δώρα σου είναι πολύ γουστόζικα

και τώρα που γράφω τούτη την ανάρτηση γεύομαι και τον γλυκό πειρασμό 

που μου έστειλε (βλ. σοκολάτα).

To Secret Santa Swap 2017 το διοργάνωσε όπως κάθε χρόνο η Μαριλένα

με μεγάλη επιτυχία. Μαριλένα μου σε ευχαριστώ για αυτή τη χαρά που μου δίνεις.

Καλές γιορτές να έχουμε!

Φιλάκια!

Η φθαρμένη βαλίτσα

Η φωτογραφία είναι από το internet 

Η Κατερίνα χάιδεψε τρυφερά την φθαρμένη βαλίτσα που βρήκε καθώς τακτοποιούσε τη σοφίτα και τα ανεκπλήρωτα όνειρά της  ήρθαν σαν φουρτουνιασμένη θάλασσα στο μυαλό της.  Θυμάται σαν  χθες τα γεγονότα  που χάραξαν το σενάριο της ζωής της  πενήντα χρόνια πριν.

Μόλις είχε τελειώσει το γυμνάσιο και ετοιμαζόταν να δώσει εξετάσεις για το πανεπιστήμιο, ήθελε πολύ να γίνει δικηγόρος. Την πρόλαβε όμως το προξενιό.  Με συνοπτικές διαδικασίες την πάντρεψαν  με τον Στέλιο έναν άντρα δεκαπέντε χρόνια μεγαλύτερό της που είχε έρθει στην Ελλάδα για να παντρευτεί «κορίτσι από τον τόπο του», όπως έλεγε.  Μετανάστης και αυτός από δεκαεφτά χρονών παιδάκι στην Αμερική, δούλευε στα εστιατόρια του θείου του που μετά από χρόνια έγιναν δικά του και που πέρα από  δουλειά δεν ήξερε τίποτε άλλο.

Τα παρακάλια της Κατερίνας να μην δεχτούν το προξενιό, αλλά να την αφήσουν να σπουδάσει δεν εισακούστηκαν ούτε από τον πατέρα της ούτε από τους τέσσερις αδελφούς της που θεώρησαν τούτο τον γάμο μοναδική ευκαιρία. Μόνο η μάνα κρυφόκλαιγε τα βράδια που θα έχανε τη μοναχοκόρη της. «Ποιος άλλος θα την έπαιρνε χωρίς προίκα» της έλεγαν και ενδόμυχα σκέφτονταν ας την «κουκουλώσουμε» τώρα που είναι νωρίς μην πάει και παραστρατήσει, γιατί είχαν δει τους νεαρούς που την τριγύριζαν. Ίσως ο Γιώργος ο πρωτοετής της Νομικής, σκεφτόταν η ίδια που εκείνο το καλοκαίρι της είχε εξομολογηθεί τον έρωτά του και σαν προίκα θα είχε τις σπουδές της.

 Η φτώχια τους βέβαια δεν είχε προηγούμενο. Έμεναν σε ένα σπίτι, τι σπίτι δηλαδή μια πλινθόκτιστη καλύβα ήταν, χωρίς δωμάτια, με μόνα έπιπλα τα κρεβάτια τους και ένα ξεχαρβαλωμένο τραπέζι. Σε μια γωνιά  η μάνα  είχε φτιάξει κουζίνα με τα τεντζερέδια να κρέμονται στον τοίχο και ένα  τζάκι που όταν το άναβαν για να  ζεσταθούν έτσουζαν τα μάτια τους από τον καπνό.

Έτσι τον Ιανουάριο του 1964  βρέθηκε μόνη  στο αεροδρόμιο της Ν. Υόρκης  να περιμένει τον Στέλιο να την παραλάβει. Εκείνος είχε φύγει αμέσως μετά το γάμο, ενώ εκείνη παρέμεινε μέχρι να βγει το διαβατήριο της. Στα χέρια της κρατούσε τούτη τη φθαρμένη βαλίτσα με λίγα φορέματα μέσα που τα είχε αγοράσει με τα δολάρια που άφησε ο Στέλιος,  ξοδεύοντας όσο το δυνατόν πιο λίγα αφήνοντας τα υπόλοιπα στη μάνα για να περάσουν τον χειμώνα. Στο άλλο χέρι κρατούσε ένα δέμα με  δύο μαξιλαροθήκες γεμάτες χυλοπίτες η μία και  τραχανά  η άλλη, «μην πας  με άδεια χέρια» είχε πει η μάνα και κείνη ντρεπόταν και ήθελε να το πετάξει.

Ο αποχαιρετισμός έγινε με μερικές αφιερώσεις στο τοπικό ραδιόφωνο  με τα σουξέ της εποχής. Στην πολυαγαπημένη μας κόρη που φεύγει για τα ξένα αφιερώνουμε με  αγάπη «τα τραίνα που φύγαν αγάπες μου πήρανε»,  ή στην αγαπημένη μας αδελφή αφιερώνουμε «το πλοίο θα σαλπάρει για λιμάνια ξένα».

Άνοιξε την βαλίτσα. Μέσα βρήκε διπλωμένες τις δύο μαξιλαροθήκες και ένα τεύχος του «Ρομάντζο» με την φωτογραφία της Ζωής Λάσκαρη στο εξώφυλλο να της εύχεται «Ευτυχισμένο το 1964». Το είχε αγοράσει στο αεροδρόμιο της Αθήνας λίγο πριν μπει στο αεροπλάνο και το κράτησε για να της θυμίζει το ρομάντζο που δεν έζησε.

η  φωτογραφία είναι από το internet 

Με αυτή την ιστορία πήρα μέρος στο "Παίζοντας με τις λέξεις"  που διοργανώνει άψογα το blog https://mytripssonblog.blogspot.gr/2017/11/b-12.html της Μαρίας.

Οι λέξεις που έπρεπε να χρησιμοποιήσουμε οπωσδήποτε ήταν : καλύβα, τζάκι, θάλασσα, σενάριο και μετανάστης.

Μαρία μου σε ευχαριστώ πολύ για την φιλοξενία και επίσης ευχαριστώ όσους επέλεξαν την δική μου ιστορία κατά την βαθμολογία.

Να είστε όλοι καλά.

Φιλάκια!