Ακολουθώντας το φεγγάρι

Ακολουθώντας το φεγγάρι την βραδιά της Αυγουστιάτικης

πανσελήνου

τα βήματά μου με έφεραν εδώ. Στο ναό του Δία στην Ολυμπία!

αρχιτέκτων του ναού ο Λίβων ο Ηλείος

Το φεγγάρι έπαιζε λίγο κρυφτούλι με τα σύννεφα, ωστόσο το φως του

ήταν αρκετό για να δείξει την μεγαλοπρέπεια του μοναδικού

αναστηλωμένου κίονα του ναού.

(ο ναός είχε 64,12μ μήκος, πλάτος 27,68μ. και ύψος  16μ.)

Έστεκε εκεί επιβλητικός, ένας και μοναδικός (10,51 μ. το ύψος του).

Οι υπόλοιποι κίονες περιμένουν υπομονετικά την αναστήλωσή τους...

Την μαγευτική βραδιά την ξεκινήσαμε παρακολουθώντας συναυλία

εγχόρδων μπροστά από το παλιό μουσείο της Ολυμπίας.

 
Η βραδιά καθώς καταλαβαίνεται, ακούγοντας μουσική  σε ένα τέτοιο χώρο

και κοιτώντας το φεγγάρι είχε μια απερίγραπτη μαγεία!!!

Φιλάκια!

Το ταξιδιάρικο ημερολόγιο

Στις 13 Αυγούστου με επισκέφτηκε το ταξιδιάρικο ημερολόγιο

της αγαπημένης μαγισσούλας apinkdreamer.

Ήμουν από τις τυχερές γιατί είδα και θαύμασα όλες τις

προηγούμενες δημιουργίες αυτών που επισκέφτηκε

το ημερολόγιο. Πιστέψτε με περιέχει αριστουργήματα!!!

Εγώ υπέγραψα με αυτό...

Καλοκαιράκι είναι...θαλασσινό θέμα προέκυψε!

Έγραψα και πως περάσαμε τις ημέρες που είμαστε μαζί...

Σε μένα ήρθε από την όμορφη Ναύπακτο, από την αγαπημένη ΑΣΠΑ!

Και δεν ήρθε μόνο του συνοδευόταν από δύο όμορφα δώρα

ένα πλεκτό ψαράκι

και μια υπέροχη πεταλούδα(η αδυναμία μου). Άσπα μου σε ευχαριστώ

πάρα πολύ!!!

Σήμερα συνέχισε το ταξίδι του για την Αττική και την αγαπημένη ΦΙΛΙΑ.

Φιλία μου με το καλό να το παραλάβεις.

Φίλοι μου εύχομαι να περνάτε όλοι καλά!

Φιλάκια!

Θάλασσα ξελογιάστρα

Για ένα καλοκαίρι ζούμε σε τούτη τη χώρα

Για το απέραντο γαλάζιο της θάλασσας και ουρανού

Κατάκολο

Που βάφεται κόκκινο κατά το ηλιοβασίλεμα

Κατάκολο(Αγ. Ανδρέας)

 Που σε κάνει να χαζεύεις και να αφήνεσαι

Που σε κάνει να ονειρεύεσαι ταξίδια

Που σε κάνει να αισθάνεσαι παιδί και να μαζεύεις κοχύλια

και μετά να τα μεταμορφώνεις έτσι απλά,

χωρίς να χαλάς την δική τους φυσική ομορφιά

 να τα κοιτάς και να ακούς το κύμα της

να τα κοιτάς και να νιώθεις την αλμύρα της

να τα κοιτάς και να νιώθεις την άμμο να σου γαργαλάει τις πατούσες...

να τα κοιτάς και να τρέχεις πάλι κοντά της, στην αγκαλιά της, στη δροσιά της

Φίλοι μου εύχομαι να περνάτε όλοι καλά, όπου και αν βρίσκεστε
Σας ευχαριστώ που περνάτε από το blog μου και τα όμορφα σχόλια που μου γράφετε.
Ελπίζω σήμερα να σας δρόσισα λιγάκι...
Φιλάκια!!!

Σαλπάρουμε

Έτοιμο το καράβι μου

Άνοιξε τα κάτασπρα πανιά και ξεκίνησε το ταξίδι

Αν το δείτε σε κάποιο λιμάνι βιαστείτε να επιβιβαστείτε

Ακουμπήστε στην κουπαστή και αφήστε να σας ταξιδέψει

στο όνειρο...

Φιλάκια! 

Σκιές

Η ιστορία επαναλαμβανόταν ίδια εδώ και δύο χρόνια. Ο ηλικιωμένος άντρας κάθε μέρα περιφερόταν στη μικρή  πόλη και μόλις βράδιαζε κατευθυνόταν προς τον εγκαταλελειμμένο σταθμό σέρνοντας μαζί του ένα μεγάλο χαρτόκουτο και μια πλαστική σακούλα.

       Το ίδιο έγινε και τούτη τη νύχτα που προβλεπόταν βροχερή, καθώς από το απόγευμα είχαν φανεί στον ορίζοντα βαριά μαύρα σύννεφα. Απόθεσε το χαρτόκουτο σε μια απόμερη γωνιά του σταθμού, έστρωσε πάνω μια φθαρμένη κουβέρτα που έβγαλε από τη σακούλα και κάθισε. Έπειτα έβγαλε από την τσέπη του μια κορνίζα με τη φωτογραφία μιας  όμορφης κοπέλας. Την χάιδεψε, την φίλησε και την ακούμπησε σε ένα πεζούλι δίπλα του. Μετά άναψε ένα κερί και το τοποθέτησε δίπλα της. Έκανε και απόψε όπως κάθε βράδυ το καθιερωμένο μνημόσυνο. Κοιτούσε την φωτογραφία, της μιλούσε και μουρμούριζε κάτι σαν νανούρισμα. 
     Η φυσιογνωμία του ήταν πλέον γνωστή στη μικρή πόλη. Δεν ζητιάνευε, αλλά επειδή όλοι ήξεραν το δράμα του, όλο και κάτι τον φίλευαν. 
     Όταν τον είχαν πρωτοδεί στην πόλη τους ήταν ένας καλοντυμένος κύριος που είχε έρθει για να αναγνωρίσει το πτώμα μιας κοπέλας, που είχε βρεθεί ένα κρύο βράδυ στο σταθμό πριν από δύο χρόνια, με μία σύριγγα στο χέρι. Την αναγνώρισε...ήταν η μοναχοκόρη του.
       Ζήτησε να του δείξουν το σημείο που την βρήκαν. Του έδειξαν...
    Από τότε το μυαλό του σάλεψε, η καρδιά του ράγισε και έμεινε εκεί να της κρατάει συντροφιά...
   Ο χαροκαμένος πατέρας είχε αποκοιμηθεί από ώρα, όταν μπήκε στο σταθμό τρικλίζοντας ένας νεαρός άντρας για να προφυλαχτεί από τη βροχή. Αμέσως είδε τον γέρο στη γωνιά... ίσως έχει χρήματα πάνω του, σκέφτηκε...Ο πειρασμός ήταν μεγάλος... τα χρειαζόταν αυτά τα χρήματα για την αυριανή δόση του.
      Πλησίασε...σήκωσε το οπλισμένο χέρι του για να κτυπήσει τον γέρο και τότε το βλέμμα του έπεσε στη φωτογραφία δίπλα στο κερί που  ήταν αναμμένο ακόμη.
      Την αναγνώρισε...ήταν κάποτε το κορίτσι του, που το είδε να σβήνει στην αγκαλιά του. Η ματιά του ημέρεψε. Πήρε με τρεμάμενα χέρια τη φωτογραφία και την φίλησε. Την ξανάβαλε στη θέση της και έφυγε τρέχοντας.
        Τον κατάπιε η νύχτα...


Με την ιστορία αυτή έλαβα μέρος στο  10ο "παιχνίδι των πέντε λέξεων" που διοργανώνει κάθε φορά το blog TEXNIS STORIES της Φλώρας.

Όλες οι συμμετοχές ήταν καταπληκτικές!!!

 Σε όσους αρέσει το διάβασμα αξίζει να περάσετε από το blog της  και να τις διαβάσετε.

Οι πέντε λέξεις που έπρεπε να περιέχει οπωσδήποτε η ιστορία μας ήταν:

σταθμός, ορίζοντας, κερί, πειρασμός φυσιογνωμία


Ευχαριστώ όλους όσους  έδειξαν την προτίμησή τους στην ιστορία μου κατά την βαθμολόγηση.
Επίσης θέλω να σας δείξω κάτι που χθες έλαβα με το ταχυδρομείο και με έκανε πολύ χαρούμενη.
Είναι αυτή η όμορφη μπαλαρίνα που δραπέτευσε από τις neraidodimiourgies και χορεύοντας ακολούθησε τα μονοπάτια της φαντασίας και βρέθηκε στο δικό μου blog.

Ξέρω ζηλεύετε λιγάκι που ήμουν εγώ η τυχερή του διαγωνισμού, γιατί πραγματικά η μπαλαρίνα που είναι κρεμάστρα είναι καταπληκτική, αν και λίγο ντροπαλή γιατί όσες φωτογραφίες και αν της έβγαλα δεν κατάφερα να αποτυπώσω την ομορφιά της.
Είχε μαζί της και μία καρδούλα με πολύ ωραίες ευχές!
Χριστινάκι σε ευχαριστώ πολύ!!!
Να είστε όλοι καλά!
Καλό μήνα και καλό καλοκαίρι(αν και σήμερα εδώ στην πόλη μου βρέχει)
Φιλάκια!

Με λένε Ελένη

ΕΛΕΝΗ

Το όνομα αυτό κατά την αρχαιότητα σήμαινε την λαμπερή, την απαστράπτουσα.

Στην Ομηρική του έννοια το Ελένη είναι σύνθετο από τον αόριστο  του αίρω (=καταστρέφω) έλον + νης (πλοίο) που πραγματικά σημαίνει "αυτή για την οποία καταστράφηκαν τα πλοία (των Αχαιών)". Ο Όμηρος δεν χρησιμοποιεί τα πραγματικά ονόματα, αλλά αυτά που φανερώνουν τις ιδιότητες των ηρώων του.  (πηγή: ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ).

Το όνομα αυτό το φέρουν γυναίκες με δυνατό χαρακτήρα και προσωπικότητα. Διαθέτουν γοητεία ακόμη και αν δεν είναι όμορφες.

Επιμένουν να γίνεται το δικό τους. Αν και φαίνονται ήρεμες είναι κυριαρχικές.
Ωστόσο είναι πάντα ευαίσθητες στα κοπλιμέντα.
Όσο για μένα μερικά από αυτά ισχύουν ιδίως ότι θέλω να γίνεται πάντα το δικό μου.Αυτά για την ιστορία...
Και μια και γιορτάζω σήμερα την γιορτή μου και την Πέμπτη τα γενέθλια μου 
σας έχω κέρασμα!

(η εικόνα είναι από το ιντερνετ)

Χρόνια πολλά σε όσες φίλες blogger γιορτάζουν σήμερα την γιορτή τους ή κάτι άλλο!!!
Φιλάκια!

Χρόνια πολλά μανούλες!!!

Καλημέρα και χρόνια πολλά σε όλες τις μανούλες!

Ένας λαμπερός ήλιος είναι η μάνα.

Με το φως της σκορπάει τα σκοτάδια μας και τους φόβους μας.

Μας δίνει δύναμη και  ζεστασιά.

Φωτίζει τα όνειρά μας, χαίρεται με τις επιτυχίες μας.

Ανοίγει την αγκαλιά της στις δυσκολίες μας. 

Η καρδιά της είναι γεμάτη λουλούδια!

Λουλούδια αγάπης, στοργής, τρυφερότητας, κατανόησης.

Λουλούδια που δεν μαραίνονται ποτέ όσο βλέπει τα παιδιά της

να γελάνε.

Η δύναμή της το γέλιο των παιδιών της.

Η δύναμή μου (μανούλα γαρ) το γέλιο των παιδιών μου!!!

Χρόνια πολλά σε όλες τις μανούλες!!!

(Ο ήλιος μου είναι φτιαγμένος από σελίδες κάποιου περιοδικού βαμμένος με χρυσό σπρέι.

Στο παρελθόν σας τον έχω ξαναδείξει).

Ευχαριστώ που με επισκέπτεστε και μου αφήνετε τα όμορφα σχόλιά σας.

Να είστε όλοι καλά.

Φιλάκια!