Τα γενέθλια του μικρού ζαρκαδιού

Η μαμά ζαρκαδίνα εδώ και μέρες έτρεχε και δεν έφτανε μέσα στο μικρό σπιτάκι

της στο μεγάλο δάσος.  Το έβαψε, το καθάρισε και το διακόσμησε κατάλληλα,

γιατί σε λίγες μέρες το μικρό της ζαρκάδι είχε γενέθλια.

Έφτιαξε δωράκια για τους φίλους του γιου της,  γλυκά και χυμούς

από τα φρούτα του δάσους και μια ωραία τούρτα.

Σήμερα που επιτέλους έφτασε η μέρα που το μικρό ζαρκάδι

περίμενε με ανυπομονησία, έπρεπε να ετοιμάσει

το γλάσο  σοκολάτας, που θα περιέχυνε την τούρτα.

Αράδιασε με προσοχή τα υλικά πάνω στον πάγκο της κουζίνας και έριξε

μια τελευταία ματιά στη συνταγή. Χρειαζόταν...

60 γρ. σοκολάτα κουβερτούρα

1 κούπα ζάχαρη άχνη

2 κουταλιές κονιάκ

2 κουταλιές κακάο σε σκόνη

Σε ένα κατσαρολάκι έλιωσε τη σοκολάτα  και πρόσθεσε τη ζάχαρη και το κακάο.

Το κονιάκ δεν το έβαλε γιατί θα το έτρωγαν μικρά ζωάκια.

Ανακάτεψε όλα τα υλικά καλά και έτοιμο το γλάσο!

Περιέχυσε με αυτό την τούρτα και την διακόσμησε με αγριοφράουλες

και βατόμουρα.

Νωρίς το απόγευμα το μικρό ζαρκάδι φόρεσε τα καλά του και περίμενε

τους φίλους του. Πρώτα έφτασαν οι δύο καλύτεροι φίλοι του τα αρκουδάκια

με τη μαμά τους

και μετά το ξαδερφάκι του το ελαφάκι μαζί με τη μαμά του.

Σε λίγο να  και τα τρία αγριογούρουνα με τη μαμά τους και αυτά

Παρούσα και η πιο καλή του φίλη  μία όμορφη ζαρκαδίτσα.

Τελευταίος ως συνήθως ο φίλος του ο λαγός.

Στο πάρτι τα ζωάκια έπαιξαν, χόρεψαν  και το μικρό ζαρκάδι έσβησε τα δύο κεράκια της

τούρτας του. Οι φίλοι του, του ευχήθηκαν χρόνια πολλά τραγουδώντας  το

γνωστό τραγουδάκι... Να ζήσεις ζαρκαδάκι  και χρόνια πολλά

                                   μεγάλος να γίνεις με άσπρα μαλλιά...

Ενώ δυο πουλάκια επιμελούνταν τη μουσική.

Μετά άνοιξε τα δώρα που του έφεραν οι φίλοι του και τους ευχαρίστησε.

Όλα ήταν πολύ ωραία, μα πιο πολύ του άρεσε το δώρο της όμορφης

ζαρκαδίτσας,  που ήταν μία κούπα ζωγραφισμένη με πολλές καρδούλες

για  να πίνει το γάλα του.

 

Η ανάρτηση αυτή είναι αφιερωμένη στα παιδάκια και τα εγγόνια σας φίλοι μου.

Ας φροντίσουμε όλοι μας να υπάρχει πάντα ένα χαμόγελο στα χείλη των παιδιών.

Στις 20 Νοεμβρίου 1989 υιοθετήθηκε από την Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ

η σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού, η οποία στα 54 άρθρα της καλύπτονται

όλα τα δικαιώματα του παιδιού στους τομείς της επιβίωσης, ανάπτυξης, προστασίας

και δικαίωμα συμμετοχής.

Ελπίζω να σας άρεσε το παραμύθι μου.

Φιλάκια πολλά!!!

Υ.Γ. όλες οι εικόνες είναι από το internet.

Χόρεψε Υβόνη - Nude

Η Υβόνη έσυρε αργά τα βήματά της και ξάπλωσε
πάνω στο κόκκινο βελούδο.
Άφησε να κυλήσει στα πόδια της η σατέν ρόμπα της
και φάνηκε το γυμνό ρυτιδωμένο κορμί της
-Σήμερα θα εξετάσουμε το γυμνό κορμί
από μια άλλη οπτική γωνία,
εξήγησε στους φοιτητές ο καθηγητής της σχολής Καλών Τεχνών.
Θα εξετάσουμε το γυμνό κορμί που πάνω του έχει αφήσει
ανελέητα τα σημάδια του ο χρόνος.


Η Υβόνη ταράχτηκε, κοίταξε προς το παράθυρο
και ο νους της πέταξε σαν τρομαγμένο πουλί.
Το παρελθόν ήρθε απρόσκλητο
Ήδη άκουγε την αισθησιακή μουσική
Σήκω και χόρεψε Υβόνη
Λίκνισε το κορμί σου στο ρυθμό της,
Πέταξε αργά ένα ένα τα ρούχα σου,
Σκόρπισε πόθους στους θαυμαστές σου,
Νιώσε τα καυτά τους βλέμματα.

Χόρεψε Υβόνη
Για τους έρωτες που πίστεψες και σε απαρνήθηκαν
Χόρεψε Υβόνη
Για κείνους που κούρσεψαν το κορμί σου,
Χόρεψε Υβόνη
Για τα νιάτα που σπαταλήθηκαν
Χόρεψε Υβόνη, Χόρεψε...

-Πέρασε η ώρα, είπε ο καθηγητής, αύριο πάλι.
Αύριο πάλι Υβόνη
Αύριο πάλι θα ξύσεις τις πληγές σου!

Αυτή η ανάρτηση είναι η συμμετοχή μου στην πρό(σ)κληση της Μαριλένας

Nude 

Φιλάκια!

Γιάννης Ρίτσος (1/5/1909-11/11/1990)

Σαν σήμερα 11/11/1990 έφυγε ο μεγάλος μας ποιητής Γιάννης Ρίτσος

"Μα όταν εσείς, ω τύραννοι κι άναντροι κι ευτελείς

δε θάστε μήτε σκιά καπνού στης Ιστορίας τα χάη,

εγώ στη μνήμη των Καιρών θάμαι η λαμπρή σελίς

και στ' όνομά μου ο αιώνας μας ακέραιος θ' αντηχάει"

Πλεκτά φαναράκια

Τα πλεκτά σεμέν της γιαγιάς βαφτίστηκαν και πήραν το όνομα φαναράκια!

Βαφτίστηκαν σε τσιμεντόχρωμα.
Ήθελα ένα φυσικό αποτέλεσμα γιατί προορίζονται για τον κήπο.

Περάστηκαν εδώ και εκεί με άσπρο χρώμα

Περάστηκαν και με βερνίκι για περισσότερη αντοχή

και τώρα ποζάρουν για φωτογράφιση!!!

Αναμμένα δημιουργούν μια ωραία ατμόσφαιρα

Μας κρατούν συντροφιά και  μας θυμίζουν ότι η ομορφιά βρίσκεται
στα απλά πράγματα.

Είναι κατάλληλα και για παρέα, αλλά και για μοναχικές καταστάσεις,
ιδίως άμα έχει και πανσέληνο όπως δείχνει η φωτογραφία...
(η μικρή φωτεινή κουκκίδα πάνω αριστερά είναι το φεγγάρι).

Τούτο τώρα που το κοιτάζω σαν κουκουβάγια μοιάζει...χαχα!

Και αφού  είδα ότι είναι όμορφα ότι σεμεδάκι πέσει στα χέρια μου θα αλλάξει
εμφάνιση και χρήση.

Φιλάκια!!!

Στο Ιόνιο να δίνω φιλιά

Φίλοι μου ο τίτλος της σημερινής ανάρτησης είναι παραπλανητικός για να μην τρομάξετε(χαχα!).

Γιατί να τρομάξετε; 

Μα γιατί το ομορφοκόριτσο η Πέτρα (Πέτρα μου το καπελάκι σου πάει τέλεια) είχε την φαεινή ιδέα να μας βάλει στην διαδικασία να σκεφτούμε ποιο τραγούδι θα θέλαμε στο τελευταίο μας κατευόδιο και πως θα ήταν η όλη ... παράσταση. 

Αυτό μου θύμισε την τελευταία παραγγελιά μιας γιαγιάς γειτόνισσας που ήθελε να την πάμε με την μπάντα του Δήμου. Η γιαγιά πέθανε κατακαλόκαιρο.

Και να βλέπεις την γιαγιά αραγμένη στη "λιμουζίνα" της, να ακολουθεί η μπάντα παιανίζουσα και εμείς καμιά δεκαριά νοματαίοι όλοι και όλοι από πίσω. Για γέλια είμαστε. Να βγαίνει ο κόσμος αγουροξυπνημένος από την μεσημεριανή σιέστα και άλλοι να γελάνε και άλλοι να βρίζουμε.  

Μια  παραγγελιά τραγουδιστική έχω αφήσει και εγώ σε περίπτωση που πέσω σε κώμα (μην τυχόν και μείνω σαν μούμια πάνω σε ένα κρεβάτι). Σε αυτή την περίπτωση το ΜΠΟΛΕΡΟ του Ραβέλ θα ήταν ότι πρέπει (https://www.youtube.com/watch?v=Q4wb11w0ZHQ).

Για το τελευταίο ταξίδι δεν με απασχολεί ούτε τι θα φορέσω, ούτε οι ψαλμωδίες ούτε το τραπέζι της παρηγοριάς. Αφήνω τους άλλους να πονοκεφαλιάσουν.
Βέβαια δεν θα έλεγα όχι  σε ένα μοσχομυριστό τριαντάφυλλο δίπλα μου, γιατί δεν τα μπορώ τα λιβάνια βρε παιδί μου  (και το φλομώνουν σε τέτοιες περιπτώσεις).
Εκείνο όμως που με ενδιαφέρει είναι το Αγνάντιο.
Γιατί τι να την κάνεις την "Αιώνια Ζωή" αν δεν έχει θέα, αν δεν είσαι κάπου που να αγναντεύεις...
Εδώ βέβαια έχουμε μια μικρή διαφωνία μετά του συζύγου, αλλά νομίζω πως τελικά θα μου κάνει το χατίρι. Το "οικογενειακό οικοπεδάκι" που έχει δεν λέει...δεν έχει θέα.
Ενώ το δικό μου "οικογενειακό οικοπεδάκι" είναι σε ύψωμα. Η θέα απέραντη!!!
Η πόλη κάτω στα πόδια μου και σε απόσταση αναπνοής η θάλασσα. Το Ιόνιο!
Όταν έχει καθαρή ατμόσφαιρα νομίζεις πως αν κάνεις μια δρασκελιά θα βρεθείς εκεί.
Το πρωί θα βλέπω τον ήλιο που θα βάφει την θάλασσα ρόδινη και το δειλινό που θα την βάφει χρυσοπορτοκαλοκκόκινη! Δεν υπάρχει πιο μαγευτικό μέρος για "αιώνιο άραγμα".
Θα κάθομαι εκεί και θα ακούω και τούτο το τραγούδι...
"Ήλιος θεός" με την ωραία φωνή του Βασίλη Σκουλά και θα ταξιδεύω αιώνια...
Στα ψηλά τα βουνά θα κοιμάμαι
Στο Αιγαίο θα στέλνω φιλιά(στίχοι από το τραγούδι)
Και στο Ιόνιο (συμπληρώνω εγώ, εξ' ου και ο τίτλος της ανάρτησης).

Ζωή σε λόγου σας...Ζωή σε λόγου μου.
Φιλάκια ολοζώντανα!

Το δεντράκι του Ηλία

Στο δωμάτιο του Ηλία φύτρωσε ένα δέντρο

έχει πράσινα τα φύλλα, λουλούδια θαλασσιά

και μια τίγρη στα κλαδιά!

Πεταλούδες, πασχαλίτσες και πουλάκια ένα σωρό

και στο γρασίδι κουνελάκια στήσανε χορό!

Αεροπλάνα πάνε και έρχονται και ταξίδια 

σε όλο τον κόσμο του υπόσχονται!

Ο κορμός είναι φτιαγμένος με χαρτόνι χοντρό και επενδυμένος με λινάτσα
και τα λουλούδια είναι από τσόχα.
Το μικρό μας χεράκι έχει αρχίσει και το κοτσομαδάει...
Το έφτιαξα μαζί με την κόρη μου για να στολίσει το δωμάτιο του μικρούλη μας Ηλία.

Σας εύχομαι καλό μήνα. Να περνάτε καλά.
Φιλάκια!

Τα Απρόοπτα Ομορφαίνουν την Ζωή - Ιστορίες του Καφενέ #2

Τέσσερα παιδιά ένα ηλιόλουστο πρωινό του Οκτώβρη μπήκαν  γελώντας στο μοναδικό καφενείο του μικρού χωριού. Κάθισαν και έριξαν μια ματιά γύρω τους.  Μοναδικοί πελάτες εκείνη την στιγμή εφτά ηλικιωμένοι  που έπιναν το καφεδάκι τους και τους  κοιτούσαν με περιέργεια.

«Από πού ξεφυτρώσατε εσείς;» τους ρώτησε ο καφετζής.

«Περαστικοί είμαστε.  Μας έπιασε λάστιχο λίγο πιο κάτω από εδώ και πριν το αλλάξουμε για να συνεχίσουμε το δρόμο μας, είπαμε να πιούμε ένα καφεδάκι».

«Παιδιά μου μόνο ελληνικό σερβίρω».

«Και εμείς  ελληνικό θέλουμε, δύο μέτριους για εμάς και δύο γλυκούς για τα κορίτσια μας»,  έδωσε την παραγγελία τους ο Κώστας.  «Βλέπω ότι έχετε τζουκ μποξ… δουλεύει;»

«Φυσικά και δουλεύει μου το συντηρεί ο γιος μου κάθε φορά που έρχεται στο χωριό».

Η Μυρτώ σηκώθηκε για να διαλέξει τραγούδια, όταν άκουσε κάποιον από την παρέα των ηλικιωμένων να λέει σιγανά.

«Πάει θα μας τρελάνουν με τα ντάμπα ντούμπα  που θα βάλουν!»

Η Μυρτώ κρυφογέλασε και αφού διάλεξε τραγούδια γύρισε στην παρέα της.

«Παιδιά μην απορήσετε με τα τραγούδια που διάλεξα, το έκανα για τους παππούδες από κει.

Όταν άκουσαν το πρώτο τραγούδι  η παρέα των ηλικιωμένων δεν πίστευε στα αυτιά της, καθώς ο ήχος του κλαρίνου γέμισε τον χώρο.  Το δεύτερο τραγούδι ήταν ένα τσάμικο.

«Παιδιά πάμε να χορέψουμε!»  πρότεινε η Δώρα.

Τα παιδιά σηκώθηκαν και η Μυρτώ πήγε προς την παρέα των ηλικιωμένων.

«Με λένε Μυρτώ, εσάς πως σας λένε; ρώτησε έναν παππού που βαστούσε μια μαγκούρα και πρέπει να ήταν ο πιο μεγάλος στην ηλικία.

«Φώτη με λένε κόρη μου».

 «Θα θέλατε να σύρετε πρώτος το χορό;»

«Θα το ήθελα, αλλά δεν με βοηθούν τα πόδια μου. Είμαι  ενενήντα χρονών τώρα πια, αλλά στα νιάτα μου έτριζε ο τόπος σαν χόρευα!» της απάντησε ο κυρ Φώτης.

«Ελάτε μια στροφή μόνο! Σιγά-σιγά!» του είπε η Μυρτώ και του πρότεινε το χέρι της.

Ο κυρ Φώτης κρατώντας την Μυρτώ με το ένα χέρι και την μαγκούρα του στο άλλο βρέθηκε να χορεύει σαν παλικαράκι.  Σε λίγο ο ένας μετά τον άλλο οι ηλικιωμένοι έμπαιναν στο χορό.

«Μάρθα!» φώναξε ο κυρ Στέφανος ο καφετζής την γυναίκα του που έκανε τη λάντζα, «για βάλε το τηγάνι και φτιάξε κανένα λουκάνικο και ότι άλλο έχουμε γιατί κάτι μου λέει πως θα το κάψουμε σήμερα. Πάω να φέρω κρασί. Τούτα τα παιδιά είναι χαρά Θεού».

Τα "όπα" και ο χορός συνεχίστηκαν και σε λίγο ήρθαν και τα ταίρια των παππούδων για να δουν από πού ακούγονταν τα τραγούδια.

Η γυναίκα του καφετζή έτρεξε να τις ενημερώσει και τους είπε να φέρουν ότι είχαν και κείνες μαγειρέψει για μεσημεριανό και να φάνε μαζί με τους φιλοξενούμενους στο καφενείο. Σιγά σιγά άρχισε να στήνετε ένα τραπέζι με όλα του κόσμου τα καλά.

Πιάστηκαν και οι γιαγιάδες στο χορό και όταν κουράστηκαν κάθισαν όλοι μαζί έφαγαν, ήπιαν και τραγούδησαν με την ψυχή τους. Οι παππούδες θυμήθηκαν και διηγήθηκαν ιστορίες από τα νιάτα τους.

Στο τέλος ο καφετζής έριξε ένα βαρύ ζεϊμπέκικο και τα παιδιά στο «πίνω και μεθώ» σηκώθηκαν και χόρεψαν έναν απτάλικο και απέσπασαν το χειροκρότημα  όλων.

Όταν ήρθε το απόγευμα τα παιδιά αφού τους ευχαρίστησαν σηκώθηκαν να φύγουν.

«Παιδιά μου, πήρε το λόγο ο κυρ Φώτης, αυτή την ημέρα δεν θα την ξεχάσουμε ποτέ, μας κάνατε να νιώσουμε πως γίναμε πάλι παιδιά. Να πάτε στο καλό μα θέλω να μας υποσχεθείτε πως θα ξανάρθετε».

«Στο υποσχόμαστε, του χρόνου τέτοια μέρα θα ξανάρθουμε, να μας περιμένετε!»

Και ο χρόνος πέρασε γρήγορα...

«Παίδες ξέρετε τι έχουμε σε δύο μέρες;» φώναξε η Δώρα μπαίνοντας φουριόζα στο κυλικείο της σχολής τους.

«Όχι ρε Δώρα τι το ιδιαίτερο είναι σε δυο μέρες» της είπε ο Δημήτρης.

«Και όμως για θυμηθείτε που ήμασταν πέρσι τέτοια μέρα, την υπόσχεση που δώσαμε!»

«Α! τότε στο χωριό, που το θυμήθηκες, σιγά τώρα μην πάμε πάλι εκεί, ωραία ήταν τότε, αλλά σιγά μην ξαναπάμε.

«Πρέπει να ξαναπάμε, θα μας περιμένουν! Δώσαμε το λόγο μας! Θα ξαναπάμεεε!»

Με τα πολλά η Δώρα τους έπεισε και σε δύο μέρες ξεκίνησαν για το χωριό. Η Δώρα με τη Μυρτώ είχαν φτιάξει κομπολόγια για τους παππούδες και είχαν πλέξει κασκολάκια  για τις γιαγιάδες.

Έφτασαν στο χωριό και κατευθύνθηκαν στο καφενείο. Ήταν όλοι εκεί, τους περίμεναν φορώντας τα γιορτινά τους, αγκαλιές, φιλιά, δάκρυα και πολλή συγκίνηση. Ένα τραπέζι ήταν ήδη στρωμένο γεμάτο με υπέροχες λιχουδιές.

Αφού καταλάγιασαν λίγο τα καλωσορίσματα η Μυρτώ αντιλήφτηκε πρώτη την απουσία του.

«Ο παππούς ο Φώτης που είναι;»

«Συγχωρέθηκε πριν τρεις μήνες κόρη μου», της είπε ο κυρ Στέφανος ο καφετζής και της έδειξε την φωτογραφία που είχαν βάλει στο τραπέζι στη θέση που καθόταν την προηγούμενη φορά. «Συχνά σας θυμόταν και περίμενε την ημέρα τη σημερινή.  Ένα βράδυ έπεσε για ύπνο και το πρωί η κυρά του κατάλαβε πως είχε ξεκινήσει το μακρινό του ταξίδι».

Η Μυρτώ κατευθύνθηκε στο τζουκ μποξ και έβαλε πάλι εκείνο το τσάμικο που είχε χορέψει ο κυρ Φώτης.

Όλοι άκουσαν το τραγούδι με συγκίνηση και είδαν τον κυρ Φώτη να σέρνει πάλι πρώτος το χορό και άκουσαν την μαγκούρα του να χτυπά  στο μωσαϊκό του καφενείου σύμφωνα με το ρυθμό του τραγουδιού…

Αυτή είναι η συμμετοχή μου στις Ιστορίες του καφενέ#2. Μια ιδέα της Μαρίας (Το απάγκιο) που πραγματοποιεί η Αριστέα( Η ζωή είναι ωραία).

Φίλοι μου επειδή εκεί που μένω αυτή την περίοδο έχω περιορισμένο internet ίσως να μην μπορέσω να απαντήσω στα σχόλιά σας. Ζητώ την κατανόησή σας.
Να περνάτε καλά!
Φιλάκια!